I OZ 947/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łukaszewska - Macioch po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia . W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 października 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 103/10 odrzucające skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 103/10 oddalającego skargę na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia o wywłaszczeniu nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 8 października 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", odrzucił skargę kasacyjną od wyroku tego Sądu z dnia 23 czerwca 2010 r. oddalającego skargę na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia o wywłaszczeniu nieruchomości. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że odpis nieprawomocnego wyroku z uzasadnieniem doręczono pełnomocnikowi W. w dniu 20 sierpnia 2010 r., natomiast skargę kasacyjną pełnomocnik W. wniósł w dniu 21 września 2010 r. Odrzucając skargę kasacyjną zaskarżonym postanowieniem Sąd pierwszej instancji wskazał, że termin na złożenie skargi kasacyjnej upłynął w dniu 20 września 2010 r. Wniesienie skargi kasacyjnej poprzez nadanie jej w urzędzie pocztowym w dniu 21 września 2010 r., nastąpiło po upływie ustawowego terminu, a wniosek o przywrócenie terminu nie został złożony. Zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył pełnomocnik W. zarzucając: 1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 177 i art. 178 P.p.s.a. przez uznanie, iż skarga kasacyjna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie z dnia 23 czerwca 2010 r., została wniesiona po upływie ustawowego terminu i w konsekwencji odrzucenie skargi kasacyjnej; 2) błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść zaskarżonego postanowienia, tj. przyjęcie, że określony w art. 177 § 1 P.p.s.a. 30-dniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie z dnia 23 czerwca 2010 r., upłynął w dniu 20 września 2010 r., w sytuacji gdy skarżąca otrzymała wyrok w dniu 23 sierpnia 2010 r. i ten dzień stanowi początek biegu 30-dniowego terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Wskazując na powyższe pełnomocnik wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie celem nadania biegu skardze kasacyjnej, dopuszczenie dowodu z kopii pisma przewodniego z dnia 16 sierpnia 2010 r. zawierającego odpis wyroku z uzasadnieniem z potwierdzeniem wpływu do Kancelarii Urzędu Dzielnicy Ursus m. st. W., na okoliczność daty doręczenia stronie wyroku wraz z uzasadnieniem oraz zwrócenie się do Urzędu Pocztowego Warszawa 125 o udzielenie informacji o dacie doręczenia do Urzędu Dzielnicy Ursus przesyłki poleconej o numerze [...]. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że odpis wyroku wraz z uzasadnieniem wpłynął do Kancelarii Urzędu m. st. Warszawy Dzielnicy Ursus w dniu 23 sierpnia 2010 r. Ta data została przyjęta przez stronę skarżącą jako dzień rozpoczynający bieg 30-dniowego terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Wobec zaistnienia rozbieżności pomiędzy datami doręczenia wyroku wraz z uzasadnieniem, jakie wynikają z dokumentu potwierdzenia odbioru, na którym widnieje data 20 sierpnia 2010 r., a pismem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 sierpnia 2010 r. zawierającym datę 23 sierpnia 2010 r., skarżąca powzięła działania zmierzające do ustalenia w Urzędzie Pocztowym, jaka była rzeczywista data doręczenia odpisu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2010 r. wraz z uzasadnieniem. Niemniej jednak zasadnym wydaje się wystąpienie o udzielenie takiej informacji przez Sąd. Rozbieżność dotycząca rzeczywistej daty doręczenia winna zatem zostać wyjaśniona, gdyż brak jednoznacznego ustalenia tej daty pozbawiłby skarżącą możliwości przyjęcia i rozpoznania skargi kasacyjnej, pomimo wniesienia jej w terminie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 177 § 1 P.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie w terminie 30 dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Stosownie zaś do art. 67 § 2 P.p.s.a. jeżeli stroną postępowania sądowoadministracyjnego jest osoba prawna, wówczas pisma sądowe doręcza się organowi uprawnionemu do reprezentowania jej przed sądem lub do rąk pracownika upoważnionego do odbioru pism, chyba że strona ustanowiła pełnomocnika. Wówczas pisma doręczyć należy pełnomocnikowi. Jeżeli pełnomocnik nie wykazał odrębnego adresu, pod który kierować należy korespondencję, przyjąć trzeba, że adresem tym jest adres strony skarżącej. Doręczenie korespondencji pełnomocnikowi osoby prawnej w jej siedzibie, może zatem nastąpić w sposób uregulowany w przepisie art. 67 § 2 P.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie, adwokat P.P. działający jako pełnomocnik strony nie podał odrębnego adresu dla doręczeń, zasadnie zatem pismo sądowe wysłano na podany w skardze adres mocodawcy, kierując je do adwokata P.P. jako pełnomocnika. W dniu 20 sierpnia 2010 r. przesyłkę sadową odebrał pracownik Urzędu m.st. Warszawy M.B.-T., który - jak zaznaczył doręczyciel na odwrocie zwrotnego potwierdzenia odbioru - jest osobą do tego uprawnioną, co dodatkowo potwierdza stempel z imieniem i nazwiskiem tego pracownika oraz umieszczenie na tym dokumencie pieczęci firmowej Urzędu. Ponadto odebranie pisma przez pracownika osoby prawnej w jej siedzibie, rodzi domniemanie w zakresie umocowania do odbioru pism adresowanych do zatrudniającej go jednostki, zwłaszcza gdy posługuje się on pieczęcią firmową. Sąd pierwszej instancji prawidłowo zatem uznał doręczenie za prawnie skuteczne. W tej sytuacji to od 20 sierpnia 2010 r. należy liczyć trzydziestodniowy termin do zaskarżenia wyroku, który upływał w tej sprawie z dniem 20 września 2010 r. Składając skargę kasacyjną w dniu 21 września 2010 r. strona nie zachowała więc terminu określonego ustawą. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo postanowił o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.