II SA/Rz 539/10

PostanowienieWSA w Rzeszowie2010-06-23

Skład orzekający: Ewa Partyka

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy pismo organu administracji o charakterze informacyjnym, zawierające wskazanie instrumentów prawnych do osiągnięcia przez stronę żądanego rezultatu, może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 P.p.s.a.?
Ratio decidendi
Pismo organu administracji o charakterze wyłącznie informacyjnym, które nie jest decyzją, postanowieniem ani czynnością materialno-techniczną z art. 3 § 2 P.p.s.a., nie może być przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. Skarga na takie pismo jest niedopuszczalna.
Stan faktyczny
Skarżąca J. S. wniosła o dokonanie pomiarów działek na koszt Starostwa z powodu rozbieżności powierzchni między wypisem z rejestru gruntów a księgą wieczystą. Starosta pismem z dnia 12 marca 2010r. poinformował, że dane w księgach wieczystych są podstawą ewidencji gruntów, a zmiana granic wymaga postępowania rozgraniczeniowego na koszt wnioskodawcy. Skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na to pismo.
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę jako niedopuszczalną.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia SO (del.) Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2010r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na pismo Starosty [...] z dnia [...] marca 2010r. znak: [...] w przedmiocie wykonania pomiarów działki - postanawia – odrzucić skargę. J. S. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie pismo Starosty [...] z dnia [...] marca 2010r. znak: [...]. Z akt niniejszej sprawy wynika, że pismo to stanowi odpowiedź organu na wniosek skarżącej z dnia 11 lutego 2010r., w którym zażądała ona od tego organu dokonania – na koszt Starostwa - pomiarów działek nr [...], [...] oraz [...] położonych w T., w związku z rozbieżnością pomiędzy treścią wypisu z rejestru gruntów, z którego wynika łączna powierzchnia tych działek wynosząca 1,09 ha oraz treścią księgi wieczystej, gdzie wskazana jest powierzchnia tychże działek – 1,21 ha. Odpowiadając – w objętym niniejszą skargą piśmie z dnia 12 marca 2010r. - na wskazane żądanie skarżącej Starosta [...] poinformował ją, iż stan prawny w księdze wieczystej, na którą się powołuje, wykazany został według operatu ewidencji gruntów sporządzonego w 1974r. na mapie katastralnej w skali 1:2880, natomiast w 1998r. na bazie sporządzonej w 1987r. mapy zasadniczej w skali 1:2000 dokonano modernizacji operatu ewidencji gruntów dla obrębu T. Ze zgromadzonej podczas modernizacji dokumentacji wynika, że nie zostały zgłoszone żadne uwagi do powierzchni przedmiotowych działek. Organ zwrócił uwagę, iż zmiana przebiegu granic może nastąpić w drodze postępowania rozgraniczeniowego, które może toczyć się na wniosek i koszt osoby wnoszącej o wdrożenie takiego postępowania. Organ podkreślił też, iż to dane zawarte w księgach wieczystych stanowią podstawę informacji w ewidencji gruntów i budynków, a nie odwrotnie. Nie zgadzając się z treścią powyższego stanowiska Starosty [...] J. S. zwróciła się w dniu 24 marca 2010r. do Wojewody [...], który pismem z dnia 26 marca 2010r. przekazał to podanie skarżącej (z dnia 24 marca 2010r.) Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. Pismem z dnia 22 kwietnia 2010r. – skierowanym do J. S. - Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wskazał, iż nie posiada możliwości wyznaczenia geodety w celu wykonania żądanych przez wnioskodawczynię pomiarów, które mogą jednakże zostać wykonane przez wybranego przez nią geodetę, na jej koszt. W dniu 4 maja 2010r. wpłynęła do tut. Sądu skarga J. S. na pismo Starosty [...] z dnia [...] marca 2010r. oraz na pismo Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 22 kwietnia 2010r. Sprawa dotycząca pierwszego z pism jest przedmiotem niniejszego postępowania, natomiast skarga na drugie z pism została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Rz 538/10 i będzie podlegać odrębnemu rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do oceny przejawów działania organów administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Nie każde jednak działanie organu administracji mieści się w zakresie przedmiotowym powyższej kontroli sądowej, a tylko takie, które określa art. 3 § 2 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na: decyzje administracyjne (pkt 1), postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3), inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4), pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (pkt 4a), akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5), akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6), akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego (pkt 7), bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a (pkt 8). Objęte niniejszą skargą pismo Starosty [...] z dnia [...] marca 2010r. nie należy do kręgu wymienionych wyżej form działalności administracji publicznej. W szczególności nie stanowi ono decyzji, postanowienia czy też czynności materialno-technicznej z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Ma ono bowiem charakter jedynie informacyjny. Organ wskazuje w nim wnioskodawczyni instrumenty prawne, przy pomocy których może ona uzyskać żądany przez nią rezultat. Biorąc zatem pod uwagę powyższy charakter przedmiotowego pisma, brak podstaw do poddania go przez tut. Sąd merytorycznej analizie. Z przytoczonych względów odrzucono niniejszą skargę jako niedopuszczalną, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 w zw. z art. 3 § 2 P.p.s.a.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 23.07.2026. · Źródło