II FZ 406/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Sędzia NSA Jan Grzęda po rozpoznaniu 5 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 24 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Sz 355/10 w zakresie wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w S. z dnia 3 grudnia 2009 r. nr [...] w sprawie ze skargi M. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. z 15 marca 2010 r. nr [....] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia oddalić zażalenie. W skardze z 12 kwietnia 2010 r. na wskazanie w sentencji postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w S. z dnia 3 grudnia 2009 r. nr [...]. Postanowieniem z 24 czerwca 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił wstrzymania tej decyzji wskazując, że wniosek skarżącego nie może zostać rozpoznany w niniejszym postępowaniu, bowiem nie dotyczył zaskarżonego aktu. Przedmiotem postępowania sądowego jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji a nie decyzja organu pierwszej instancji. Niezależnie od powyższego, WSA w Szczecinie stwierdził, iż skarżący składając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji, nie uzasadnił swojego wniosku. Skarżący nie wykazał we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków a tym samym nie wypełnił dyspozycji przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej "Ppsa". W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący podniósł m.in., że wykonanie decyzji z 3 grudnia 2009r. będzie skutkowało trudnymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci pozbawienia jego rodziny płynności finansowej. Syn skarżącego jest osobą chorą, wymagającą kosztownych oraz długotrwałych terapii i konsultacji. Po odliczeniu kosztów jego rehabilitacji, rodzinie skarżącego pozostaje kwota 2500 zł na bieżące potrzeby. Do zażalenia skarżący dołączył kserokopie formularzy PIT oraz dokumentów potwierdzających koszty rehabilitacji syna. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z ostatnim zdaniem art. 61 § 3 Ppsa, sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów w uchwale z dnia 27 czerwca 2000 r. (FPS 12/99, ONSA 2001, nr 1, poz. 7) stwierdził, że zwrot "we wszystkich postępowaniach" użyty w art. 29 ustawy z 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), wskazywał, że środki prawne, o których mowa w tym przepisie, mogą być stosowane do aktów lub czynności wydanych lub podjętych w różnych, a więc odrębnych postępowaniach prowadzonych "w granicach danej sprawy". Odnosząc się do zwrotu normatywnego "w granicach danej sprawy" NSA stwierdził, że chodzi o sprawę w ujęciu materialnym. Tym samym o "postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy", także w rozumieniu art. 61 § 3 ppsa, można będzie mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będzie sprawa wykazująca tożsamość podmiotową i przedmiotową. Sytuacja taka wystąpi wówczas, gdy akty lub czynności dotyczyć będą tych samych podmiotów, identycznego przedmiotu, stanu faktycznego oraz podstawy prawnej. Przedmiotem zaskarżenia w sprawie o sygn. akt I SA/Sz 351/10 jest postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Z kolei wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczy decyzji ustalającej podatnikowi wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych. W związku z powyższym nie zachodzi w tych sprawach tożsamość przedmiotowa, a zatem nie jest to akt wydany w granicach tej samej sprawy. Konsekwencją tego jest brak możliwości wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowienia o wstrzymaniu wykonania drugiego z wymienionych aktów na podstawie art. 61 § 3 Ppsa. Ponadto zgodzić się należy ze stanowiskiem sądu pierwszej instancji, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku. Obowiązkiem sądu jest wszechstronna i wnikliwa ocena argumentów przedstawionych przez wnioskodawcę, jak również wynikających z akt sprawy. W sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie można przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd. Skoro wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie zawierał uzasadnienia, to stwierdzić należy, że postanowienie sądu pierwszej instancji odmawiające wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w S. z dnia 3 grudnia 2009 r. nr [...], było zgodne z prawem. Przechodząc do podniesionych w zażaleniu okoliczności mających uzasadniać wstrzymanie wykonania decyzji, należy wskazać, że zażalenie nie jest środkiem służącym do uzupełniania złożonego w sprawie wniosku. Zażalenie jest bowiem jednym z dwóch środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, co wynika z treści art. 194 Ppsa. Jego istotą jest kontrola legalności wymienionych w przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnych postanowień i zarządzeń wydanych w toku postępowania. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie oddalił na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Ppsa.