I OZ 851/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno, , , po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E., J. i J. L. na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 października 2010 roku, sygn. akt I SA/Wa 729/10 o wezwaniu do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 września 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 729/10 o odrzuceniu zażalenia E., J. i J. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 729/10 o odrzuceniu skargi kasacyjnej E., J. i J. L. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 729/10 o odrzuceniu skargi J. L. w sprawie ze skargi E., J. i J. L. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2010 roku, nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie. Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 października 2010 roku, sygn. akt I SA/Wa 729/10, wezwano E., J. i J. L. do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego w kwocie 100 złotych od zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 września 2010 r. Postanowieniem tym odrzucono zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji o odrzuceniu skargi kasacyjnej z 12 sierpnia 2010 r. W zarządzeniu powołano § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 z późn. zm.), określono termin wykonania zarządzenia oraz konsekwencje braku uiszczenia wskazanej kwoty w tym terminie. Skarżący pismem z 15 października 2010 r. złożyli zażalenie, w którym podnieśli, że to organ administracji publicznej powinien dokonać opłaty, ponieważ to on jest inicjatorem tego postępowania. Ponadto wskazali, że nie występowali do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą. Ich pismo z 6 lutego 2010 r. było skierowane do organu administracji, a sąd "nie ma mocowania i prawa oraz wniosku strony do prowadzenia sprawy". Oprócz tego podkreślono, że w wielu sprawach skarżący występowali z wnioskami o przyznanie prawa pomocy i zwolnienie od kosztów, co dowodzi, że nie są w stanie ponieść kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 199 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej jako p.p.s.a.), strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Stosownie do art. 214 § 1 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie. W związku z tym, że sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata (art. 220 § 1 wskazanej ustawy), Zastępca Przewodniczącego miał obowiązek wezwania skarżących do uiszczenia wpisu sądowego w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Rozpoznając zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje jedynie prawidłowość wydania zaskarżonego zarządzenia i określenia w nim wysokości wpisu sądowego, nie wypowiada się natomiast w kwestiach dotyczących zasadności samej skargi. W zarządzeniu powołano § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, że wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności wynosi 100 zł w sprawach zażaleń na postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych. Skarżący wnieśli zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o odrzuceniu zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Tym samym uznać należy, że podstawa wskazana przez Sąd pierwszej instancji w zarządzeniu z 4 października 2010 r. oraz wysokość wpisu zostały podane prawidłowo. Z akt sprawy nie wynika, aby na wcześniejszym etapie niniejszego postępowania skarżący składali wniosek o przyznanie prawa pomocy, pomimo stosownego pouczenia dokonanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny (np. karta 59, 61 63), a także, że z mocy prawa zostali zwolnieni obowiązku uiszczania kosztów sądowych. Na marginesie wskazać należy, że z pouczenia doręczonego skarżącym wraz z decyzją Ministra Infrastruktury z [...] stycznia 2010 r. wynika, że przysługuje na nią skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Ministra Infrastruktury. Ponieważ skarżący we wskazanym terminie wnieśli pismo zatytułowane "zażalenie – wniosek wraz ze skargą", zostało ono potraktowane jako środek odwoławczy od decyzji Ministra i przekazane do sądu administracyjnego. Taki obowiązek nakładają na Ministra przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 54 § 2 p.p.s.a.). Podobne pouczenie o trybie kontroli działalności administracji publicznej zawarte zostało w piśmie Ministra Infrastruktury z 4 marca 2010 r. Jeżeli skarżący nie są zainteresowaniu toczącym się przez sądem administracyjnym postępowaniem, mogą złożyć oświadczenie o cofnięciu skargi. W przeciwnym razie postępowanie musi się toczyć według reguł określonych w p.p.s.a., z którego między innymi wynika obowiązek stron do ponoszenia opłat w określonych sytuacjach, czy sporządzania wyraźnie wskazanego rodzaju pism przez adwokata lub radcę prawnego. Niniejsze orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest ostateczne i nie podlega zaskarżeniu. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i 198 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.