VI SA/Wa 819/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska - Przewłoka Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant Katarzyna Smaga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi R. F. na decyzję Komendanta [...] Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej do tutejszego Sądu przez R. F. jest decyzja Komendanta [...] Policji z dnia [...] grudnia 2009 r. Nr Rdza [...] utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 11500 złotych za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] sierpnia 2009 r. ok. godz. [...] w W., na skrzyżowaniu [...]. z [...] przeprowadzono kontrolę drogową pojazdu ciężarowego m-ki [...] nr rej. [...], należącego do R. F. wraz z naczepą m-ki [...] nr rej. [...] zarejestrowaną na C. P. Zespołem pojazdów kierował Pan S. B. Kierujący nie posiadał licencji na wykonywanie transportu drogowego, nie okazał do kontroli zaświadczenia o wykonaniu badań lekarskich, zaświadczenie o zatrudnieniu i karty opłaty drogowej za przejazd po drogach krajowych. Przesłuchany w charakterze świadka zeznał, że jest zatrudniony w R. F. Dowód opłaty drogowej pozostawił omyłkowo w innym pojeździe, natomiast pozostałych dokumentów nie otrzymał od pracodawcy. Przedmiotową kontrolę udokumentowano w protokóle kontroli nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. i wykonano dokumentację fotograficzną pojazdu. W sprawie organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne z urzędu i o powyższym powiadomił stronę. Decyzją Komendanta Rejonowego Policji W. z dnia [...] października 2009 r. nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 11 500 zł (jedenaście tysięcy pięćset złotych) za wykonywanie krajowego transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek, wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty oraz wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych. Nie zgadzając się z powyższą decyzją strona wniosła o uchylenie zakwestionowanego rozstrzygnięcia jako wydanego sprzecznie z prawem. W uzasadnieniu odwołania strona zarzuciła organowi I instancji nierzetelne przeprowadzenie postępowania administracyjnego. Zdaniem skarżącego, w dniu kontroli wymienionym zespołem pojazdów przewożono towary własne, tj. rusztowania i deski, ponieważ przedmiotem działalności R. F. jest wykonywanie robót budowlanych, a nie wykonywanie transportu drogowego. Przewóz ten nie miał charakteru transportu drogowego, a był to cyt. niezarobkowy przewóz drogowy. Do odwołania załączono kopię zaświadczenia o zmianie we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, kopię zaświadczenia nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne, kopię umowy na wykonanie robót budowlanych, kopię faktury wystawionej w dniu [...] sierpnia 2009 r. dotyczącej zakupu przez stronę m.in. rusztowań oraz kopię umowy o pracę S. B. Za niesłuszne strona uważa także wymierzenie kary za brak wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty podczas tego przewozu, tj. brak zaświadczenia o wykonaniu badań lekarskich i brak zaświadczenia o zatrudnieniu. Zdaniem strony, w dniu kontroli kierujący posiadał badanie lekarskie i orzeczenie psychologiczne, ukończył kurs dokształcający dla kierujących oraz był zatrudniony przez skarżącego. Ponadto w odwołaniu strona twierdzi, iż do odwołania załączyła kopię orzeczenia psychologicznego oraz kopię zaświadczenia o ukończeniu kursu. Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. Komendant [...] Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r., Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., nr 125, poz. 874 ze zm.) (dalej zwaną utd) oraz Lp. 1.1, 1.7, 4.1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu powyższej decyzji stwierdził, że: Stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2009 r. o transporcie drogowym, podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego, zwanej dalej licencją. Zgodnie z art. 4 pkt 3 lit. a cytowanej ustawy, transportem drogowym jest również każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4. Ponadto, jeżeli podmiot wykonuje na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy, zobowiązany jest do uiszczenia opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych (art. 42 ust. 1 powołanej wyżej ustawy), a kierowca pojazdu samochodowego, podczas przejazdu w ramach transportu drogowego obowiązany jest mieć przy sobie i okazywać na żądanie upoważnionego organu kontroli zaświadczenie o wykonaniu badań lekarskich, zaświadczenie o zatrudnieniu i kartę opłaty drogowej (art. 87 ust. 1 ww. ustawy). Nieprzestrzeganie tych obowiązków lub warunków zagrożone jest, zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, karą pieniężną w wysokości od 50 zł do 15.000 złotych. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść: - L.p. 1.1 załącznika, który stanowi, że wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek podlega karze w wysokości 8.000 zł, - L.p. 1.7 załącznika, który stanowi, że wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty podlega karze w wysokości 500 zł, - Lp. 4.1 załącznika, który stanowi, że wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych podlega karze 3000 zł. Karta dobowa lub tygodniowa, która w chwili rozpoczęcia kontroli nie znajdowała się w pojeździe, a przedstawiona została w terminie późniejszym, nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty. To samo dotyczy innej karty, która w momencie rozpoczęcia kontroli nie znajdowała się w pojeździe, a zakupiona została w dniu kontroli lub dniach następnych. Zdaniem organu II instancji, argumentacja strony zawarta w odwołaniu nie zasługuje na uwzględnienie. Nie ulega wątpliwości, że podczas kontroli nie okazano dokumentów świadczących o tym, że przewożony towar w postaci rusztowań stanowił własność przedsiębiorcy. Załączony do odwołania dowód w postaci faktury zakupu m.in. wymienionych rusztowań wystawiony został w dniu [...] sierpnia 2009 r., a więc kilkanaście dni po przeprowadzeniu kontroli. Z powyższego wynika, że dowód zakupu tych rzeczy nie dotyczy rusztowań przewożonych w dniu kontroli, tj. w dniu [...] sierpnia 2009 r. Ponadto z powyższego dowodu wynika, że skarżący po dacie kontroli mógł nabyć taki rodzaj materiału, ale dla oceny przedmiotowej sprawy fakt ten pozostaje bez znaczenia. Odnośnie załączonego do odwołania dowodu w postaci zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne, który zdaniem strony przesądza o charakterze przewozu w dniu kontroli, organ II instancji stwierdza, że wymienione zaświadczenie wydano dopiero po dacie kontroli, tj. w dniu [...] września 2009 r. Z powyższego wynika, iż w dniu kontroli przedsiębiorca nie był zwolniony z obowiązku okazania wypisu z licencji na wykonywanie transportu drogowego oraz z obowiązku okazania dowodu opłaty za przejazd po drogach krajowych w związku z wykonywaniem przewozu drogowego. Załączona do odwołania kopia umowy o pracę kierowcy również pozostaje bez znaczenia dla oceny stanu faktycznego sprawy, ponieważ kierowca wykonując przewóz drogowy obowiązany jest mieć przy sobie i okazywać na żądanie upoważnionego organu zaświadczenie o wykonaniu badań lekarskich i zaświadczenie o zatrudnieniu. W dniu kontroli kierujący nie posiadał tych dokumentów i nie okazał ich do kontroli. W skardze na powyższą decyzję z [...] grudnia 2009 r. skarżący zarzucił naruszenie: 1. przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy przez brak ustaleń faktycznych w zakresie wykonywanego dnia [...] sierpnia 2009 r. przewozu drogowego i przypisanie pomimo braku takich ustaleń przewozowi charakteru transportu drogowego, a nie niezarobkowego przewozu drogowego - tj. naruszenie art. 7, 8, 9, 77 § 1, 80, 86 i 107 § 3 k.p.a., 2. przepisów prawa materialnego art. 87 ust. 1 i 87 ust. 1 punkt 1, przez ich błędną wykładnię i błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że kierujący wykonujący przewóz drogowy obowiązany jest posiadać i okazywać do kontroli zaświadczenia o zatrudnieniu i wykonaniu badań lekarskich. W uzasadnieniu skargi stwierdził, że ani organ I, ani II instancji nie przeprowadziły w sprawie żadnych dowodów dla ustalenia charakteru wykonywanego dnia [...] sierpnia 2009 r. przewozu drogowego, a jednocześnie dokonały prawnych ustaleń, że wykonywany przewóz miał charakter transportu drogowego. Aby takich prawnych ustaleń dokonać musiały organy przeprowadzić dowody na okoliczność, że skarżący wykonuje działalność zarobkową w zakresie transportu, to jest zarabia na przewozie rzeczy stanowiących własność innych osób. Tymczasem działalność taka w ogóle nie leży w przedmiocie działalności skarżącego. Przewozów drogowych wykonuje on wyłącznie na potrzeby własne, przewożąc materiały niezbędne mu do działalności budowlanej z miejsca gdzie są składowane bądź nabywane (hurtownia, sklepy itp.) do miejsca gdzie mają być wykorzystane do budowy obiektów budowlanych. Żaden przepis prawa nie pozwala na postawienie domniemania, że każdy przewóz stanowi transport drogowy, a zatem nie przekłada ciężaru wykazania stanu przeciwnego na wykonującego przewóz. Aby stan ten ustalić niezbędne są zatem dowody - choćby przesłuchanie skarżącego w charakterze strony. Takich dowodów na okoliczność przedmiotu przewozu, miejsca skąd przewóz wykonywano i adresata przewozu organy nie przeprowadziły, zatem nie mogły skarżącemu wymierzyć kary za wykonywanie zarobkowego transportu drogowego bez wymaganej licencji. Organy obu instancji nie wskazały też w uzasadnieniach swych orzeczeń podstawy prawnej z której miałoby wynikać, że kierujący pojazdem ma obowiązek posiadać i okazywać do kontroli zaświadczenia, iż jest zatrudniony u skarżącego oraz, że wykonał badania lekarskie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną dalej p.p.s.a. (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja Komendanta [...] Policji z dnia[...] grudnia 2009 r. nr [...] naruszała prawo. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że wbrew zarzutom skarżącego, organ prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy. W niniejszej sprawie organ ustalił, że strona wykonywała transport drogowy rzeczy, a nie przewóz na potrzeby własne. Zgodnie z art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym (utd) niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne - jest to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych; W niniejszej sprawie przewóz wykonywany przez stronę w dniu kontroli tj. 20 sierpnia 2009 r. nie mógł być zakwalifikowany jako przewóz na potrzeby własne, gdyż nie spełniał warunków określonych w art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym. Skarżący nie udowodnił bowiem, że przewożone rzeczy były jego własnością lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, naprawione (art. 4 pkt 4 lit. c) utd). Skarżący wyjaśniał, że przewożone w chwili kontroli rusztowania stanowią jego własność. Wskazywał, że część tych rusztowań była stara a część nowa. Przy czym istotne z punktu widzenia art. 4 pkt 4 utd jest wykazanie, że wszystkie przewożone rzeczy są własnością wykonującego przewóz. Skarżący natomiast nie przedstawił takiego dowodu. Przedłożona przez stronę faktura VAT na zakup rusztowań pochodziła z okresu po kontroli. Została bowiem wystawiona w dniu [...] sierpnia 2009 r., wpisana w niej data sprzedaży to również [...] sierpnia 2009 r. (v. k. 47 faktura VAT [...]). Tak więc przedmiotowy dokument nie mógł stanowić dowodu, że rusztowania zakupione na podstawie tej faktury są własnością skarżącego. Konsekwencją ustalenia, że sporny przewóz nie spełniał warunków przewozu na potrzeby własne była konieczność potraktowania tego przewozu jako transportu drogowego, a to ze względu na treść art. 4 pkt 3 a) utd, zgodnie z którym określenie transport drogowy (krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy) obejmuje również każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4 utd. W rozpatrywanej sprawie niewątpliwie przejazd był wykonywany pomocniczo w stosunku do prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej polegającej na usługach budowlanych. Jak już wspomniano, sporny przewóz dotyczył rusztowań budowlanych niezbędnych przy wykonywaniu tego rodzaju działalności gospodarczej. Skutkiem uznania, że wykonywany w chwili kontroli przewóz należało potraktować jako transport drogowy - w tym wypadku rzeczy, była konieczność posiadania przez przedsiębiorcę licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy. Powinność ta wynikała z unormowania zawartego w art. 5 ust. 1 utd, zgodnie z którym podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Taką licencją na dzień kontroli skarżący nie dysponował, stąd zasadnie organ stwierdził, że R. F. wykonywał przewóz naruszając warunki ustawy o transporcie drogowym (art. 92 ust. 1 utd), co z kolei powoduje, że zasadne było nałożenie na stronę kary pieniężnej zgodnie z l.p. 1.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym w wysokości 8000 złotych za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. W ocenie Sądu, organ prawidłowo też postąpił nakładając na stronę karę pieniężną w wysokości 500 złotych (l.p. 1.7. załącznika do utd) za naruszenie obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Kierujący pojazdem S. B. nie okazał do kontroli zaświadczenia o wykonaniu badań lekarskich oraz zaświadczenia o zatrudnieniu. Wbrew twierdzeniom skargi kierujący ma obowiązek posiadać i okazywać do kontroli wzmiankowane dokumenty. Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 17 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2006 r., Nr 235, poz. 1701) z dniem 3 stycznia 2007 r. kierowca wykonujący przewóz drogowy jest zobowiązany odbyć pierwsze szkolenie i uzyskać wpis do prawa jazdy w terminach określonych w art. 3 tejże ustawy. W przypadku S. B. - do dnia [...] września 2013 r. (v. art. 3 ust. 2 pkt 5a) ustawy zmieniającej), gdyż uzyskał on prawo jazdy kategorii C w dniu [...] marca 2004 r. co wynika z kserokopii tego dokumentu znajdującego się w aktach administracyjnych. Stosownie do art. 5 ww. ustawy zmieniającej kierowcy do czasu uzyskania wpisu do prawa jazdy potwierdzającego odbycie szkolenia okresowego, obowiązani są mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu wydane przez przewoźnika drogowego zaświadczenie potwierdzające zatrudnienie i spełnianie wymagań określonych w niniejszej ustawie oraz w ustawie o transporcie drogowym. Podkreślenia przy tym wymaga, że wzór tego zaświadczenia określony był w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 22 grudnia 2003 r. w sprawie postępowania z dokumentacją związaną z pracą kierowcy (Dz. U. z 2003 r. Nr 230, poz. 2303). Jednakże rozporządzenie to utraciło moc z dniem 3 stycznia 2007 r., gdyż ustawodawca nowelizując ustawę o transporcie drogowym ustawą z dnia 17 listopada 2006 r. zmienił całą treść rozdziału 7 a) (v. art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej), w tym również art. 39 e) ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, który to przepis upoważniał Ministra właściwego do spraw transportu do wydawania rozporządzenia, które określa szczegółowy sposób postępowania z dokumentacją dotyczącą pracy kierowcy. Tym niemniej, pomimo utraty mocy obowiązującej Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 22 grudnia 2003 r. oraz wobec brzmienia obowiązującego art. 5 ustawy zmieniającej, kierowca ma obowiązek okazywania omawianego zaświadczenia, a treść tego dokumentu musi zawierać elementy o jakich mowa w tym przepisie. Na gruncie niniejszej sprawy kierowca powinien okazać kontrolującym zaświadczenie wystawione przez skarżącego, że jest u niego zatrudniony oraz, że spełnia wymagania określone w ustawie zmieniającej oraz w ustawie o transporcie drogowym. Takiego zaświadczenia kierujący pojazdem nie przedstawił kontrolującym, a braku tego nie może sanować nadesłana do organu kopia umowy o pracę zawartej pomiędzy kierowcą a R. F., gdyż umowa ta świadczy jedynie o zatrudnieniu kierowcy natomiast nie świadczy o spełnieniu wymagań wynikających m.in. z art. 39 j) (badania lekarskie). Tymczasem zgodnie z art. 39 l) ust. 1 pkt 1 lit. b) utd pracodawca ma obowiązek kierowania kierowców na badania lekarskie i psychologiczne. W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji strona podaje, że kierowca posiadał ważne badania psychologiczne i lekarskie (v. k. 33). W związku z brakiem w aktach administracyjnych załącznika wskazywanego w tym odwołaniu w postaci kopii orzeczenia psychologicznego z [...] września 2004 r. Sąd zwrócił się do organu o nadesłanie ewentualnych brakujących dokumentów (v. pismo Sądu z dnia 26 maja 2010 r. k. 14). W odpowiedzi organ stwierdził, że nie jest w posiadaniu orzeczenia psychologicznego oraz zaświadczenia o ukończeniu kursu z [...] maja 2005 r., gdyż skarżący nie dołączył do odwołania tych dokumentów. Pomijając nawet, że strona dysponuje orzeczeniem psychologicznym wydanym dla kierowcy to orzeczenie powyższe nie zostało okazane podczas kontroli drogowej, a kierowca zeznał, że pracodawca nie wyposażył go w ten dokument przed rozpoczęciem przewozu. Podobnie ma się rzecz z nieokazaniem podczas kontroli orzeczenia lekarskiego. Ze względu na to, że dla nałożenia kary pieniężnej w wysokości 500 złotych na podstawie l.p. 1.7 załącznika do utd wystarczy nieokazanie podczas kontroli choćby jednego z wymaganych dokumentów w niniejszej sprawie organ prawidłowo zastosował ten przepis zważywszy na ustalony stan faktyczny sprawy. W tym stanie rzeczy, choć w decyzji nie wskazano - jak słusznie podnosi skarżący - przepisów obligujących skarżącego do wyposażenia kierowcy w wyżej wymienione dokumenty, mankament ten nie może prowadzić do uwzględnienia skargi w tym zakresie, skoro takie przepisy faktycznie w dniu kontroli obowiązywały. W odniesieniu do kary w wysokości 3000 złotych za wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty (l.p. 4.1. załącznika do utd) uznać należy, że organ i w tym zakresie nie naruszył prawa. Przewoźnik wykonujący transport drogowy w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym, pojazdem nie podlegającym wyłączeniom (a takim pojazdem był samochód jakim mowa w niniejszej sprawie) zgodnie z art. 42 ust. 1 utd zobowiązany jest do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych. W rozpatrywanej sprawie nie okazano stosownego dowodu uiszczenia opłaty. Kierowca zeznał, że aktualną dla tego pojazdu dobową winietę zostawił przez pomyłkę w innym pojeździe. Tymczasem karta dobowa, która w chwili rozpoczęcia kontroli nie znajdowała się w pojeździe nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty nawet, jeżeli zostanie przedstawiona w terminie późniejszym. W tym stanie rzeczy organ prawidłowo nałożył na stronę karę pieniężną za wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Podkreślenia przy tym wymaga, że w tej sprawie skarżący nie kwestionował ustaleń organu w powyższym zakresie. Mając na uwadze powyższe, skargę R. F. należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a. jako, że nie miała usprawiedliwionych podstaw.