II SA/Wa 400/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.) Protokolant Monika Michnik - Misterek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi R. L. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści 1. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia; 2. określa, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości. Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 144 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), po rozpoznaniu zażalenia R. L. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia zawierającego dane o wysokości podstawy wymiaru uposażenia należnego funkcjonariuszowi – zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w J. według stanu na dzień 1 marca 2006 r., 1 marca 2008 r. i 1 marca 2009 r. w wysokości przysługującej funkcjonariuszowi ostatniego dnia lutego w roku kalendarzowym, w którym przeprowadza się waloryzację świadczenia emerytalnego, w dniu [...] stycznia 2010 r. wydał postanowienie nr [...], którym utrzymał w mocy powyżej określone postanowienie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu postanowienia, podał m.in., że R. L. został zwolniony ze służby w Policji ze stanowiska zastępcy Szefa Rejonowego Urzędu Spraw Wewnętrznych Milicji Obywatelskiej w J. z dniem 15 czerwca 1989 r., a żąda wydania zaświadczenia o wysokości podstawy wymiaru uposażenia na tym stanowisku na dzień 1 marca 2006 r., 1 marca 2008 r. i 1 marca 2009 r., a więc wyliczenia uposażenia jakieby mu przysługiwało, gdyby we wskazanym terminie pełnił służbę, lub też hipotetycznego wyliczenia uposażenia, które mogłaby pobierać osoba zajmująca stanowisko "zastępcy Szefa RUSW w J. ds. Milicji Obywatelskiej" – czyli zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w J. Komendant Główny Policji wyjaśnił, że zgodnie z art. 217 § 2 Kpa, organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Stosownie natomiast do art. 218 § 1 Kpa w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 Kpa, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ odwoławczy podkreślił, iż organ administracji publicznej jakim jest Komendant Wojewódzki Policji we W., nie prowadzi ewidencji, czy też rejestrów w zakresie objętym żądaniem R. L. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych art. 218 § 1 Kpa ogranicza przypadki odmowy wydania zaświadczenia do sytuacji, w których do ustalenia jego treści konieczne są inne dane pozostające w dyspozycji organu. Wyliczenie wysokości pobieranego uposażenia na stanowisku Komendanta Powiatowego Policji w J. jest możliwe tylko i wyłącznie w stosunku do konkretnej osoby. Nie ma natomiast możliwości obliczenia "hipotetycznego" uposażenia na dzień 1 marca 2006 r., 1 marca 2008 r. i 1 marca 2009 r., bowiem poszczególne jego składniki zależą od wystąpienia konkretnych przesłanek m. in. indywidualnego stażu pracy zawodowej. Postanowienie Komendanta Głównego Policji stało się przedmiotem skargi wniesionej przez R. L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił w skardze, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, jak również przepisów prawa materialnego, tj. "ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 53, poz. 214 z późń. zm.). Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i utrzymanego nim w mocy postanowienia organu pierwszej instancji oraz o stwierdzenie, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa. Ponadto, skarżący wniósł o uznanie jego prawa do otrzymania żądanego zaświadczenia i zobowiązanie organu do jego wydania, jak również o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz wydanego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia. Wyjaśnić również należy, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną. Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż podniesione w skardze. Na wstępie należy podać, iż w fazie wstępnej postępowania przed organem odwoławczym, organ ten zobowiązany jest w pierwszej kolejności dokonać kontroli wniesionego środka zaskarżenia, pod kątem wymogów formalnych. Zgodnie z art. 63 § 3 Kpa, podanie, czyli w świetle § 1 także odwołanie (zażalenie), wniesione pisemnie powinno być podpisane przez wnoszącego. Jeżeli natomiast nie czyni zadość temu wymaganiu, to w świetle art. 64 § 2 Kpa, wnoszącego należy wezwać do usunięcia tego braku w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że jego nieusunięcie spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. W aktach sprawy znajduje się jedynie kserokopia zażalenia na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...]. Podkreślić należy, że z przytoczonego powyżej art. 64 § 2 Kpa, wynika obowiązek dla organu prowadzącego sprawę wezwania strony do usunięcia braków formalnych podania (odwołania, zażalenia) Do takich braków, które rodzą obowiązek organu podjęcia czynności w celu ich uzupełnienia należy m.in. podpis strony. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, iż podpis warunkuje, że żądanie pochodzi od osoby określonej jako wnosząca podanie. Brak podpisu strony (tak jak i inne braki formalne podania - tj. odwołania, zażalenia), gdy nie zostanie usunięty w ustawowym terminie siedmiu dni, uniemożliwia wywołanie skutku prawnego wniesionego podania, tj. w przypadku odwołania, niemożność jego rozpoznania. W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że na organie odwoławczym ciążył powyższy obowiązek i w trybie art. 64 § 2 Kpa był on zobowiązany wezwać skarżącego do usunięcia braku formalnego, poprzez uzupełnienie wniesionego zażalenia o podpis. Tego organ nie uczynił, natomiast rozpoznał zażalenie i wydał zaskarżone postanowienie. Zdaniem Sądu, zaskarżone postanowienie zostało więc wydane z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art.. 156 § 1 pkt 2 Kpa, gdyż organ odwoławczy rozpoznał zażalenie, zawierające brak formalny, bez uprzedniego wezwania wnoszącego do jego usunięcia, poprzez złożenie podpisu. Podkreślić przy tym należy, że przedmiotowe zażalenie, do czasu usunięcia wskazanego braku, nie wywołuje skutków prawnych, gdyż jest bezskuteczne. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późń. zm.), orzekł, jak w sentencji. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia, Sąd orzekł na podstawie art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.