II SA/Wa 401/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.) Sędzia WSA Janusz Walawski Protokolant Monika Michnik - Misterek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi M. L. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji 1. uchyla zaskarżony rozkaz personalny; 2. zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu w całości. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. wydanym na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. w sprawie zwolnienia [...] M. L. ze służby w Policji. W uzasadnieniu organ wskazał, iż raportem z dnia [...] listopada 2009 r. [...] M. L. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z prośbą o zwolnienie go ze służby w Policji z dniem [...] stycznia 2010 r., z uwagi na pogarszający się stan zdrowia i nabycie praw emerytalnych. Realizując wyrażoną w raporcie wolę, Komendant Wojewódzki Policji w L. wskazanym wyżej rozkazem zwolnił wymienionego policjanta ze służby w Policji z dniem [...] stycznia 2010 r., na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 w związku z art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. W rozkazie wskazano stanowisko zainteresowanego i przysługujące mu składniki uposażenia oraz odstąpiono od sporządzenia uzasadnienia w trybie art. 107 § 4 k.p.a. W odwołaniu od powyższego rozkazu M. L. podniósł, iż zwolnienie go ze służby w Policji nastąpiło bez podniesienia mu dodatku służbowego. Rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym organ stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie jest obarczona wadą prawną. Komendant Wojewódzki Policji w L. realizując wole policjanta, zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 41 ust.2 pkt 4 oraz art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, zwolnił [...] M. L. ze służby w Policji we wskazanym przez niego terminie. Rozkaz o zwolnieniu zawiera w myśl § 22 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Spaw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów ( Dz. U. Nr 152 poz. 1261) grupę zaszeregowania ostatnio zajmowanego stanowiska służbowego oraz przyznane dodatki do uposażenia. Jest to jednak element decyzji o charakterze porządkowo-ewidencyjnym, nieodnoszący się w żaden sposób do uprawnień i obowiązków policjanta, o których rozstrzyga sama decyzja. Zatem niezadowolenie strony z przyznanych wcześniej składników uposażenia nie może stanowić podstawy do uchylenia rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby w Policji. Jednocześnie organ stwierdził, że sam fakt odejścia na zaopatrzenie emerytalne nie stanowi podstawy do podwyższenia dodatku służbowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, M. L. wniósł o uchylenie wydanych decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż brak było podstaw do uznania, że jego raport z dnia [...] listopada 2009 r., którym zwrócił się do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z prośbą o zwolnienie go ze służby z dniem [...] stycznia 2010 r., był wnioskiem o wszczęcie postępowania na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji. Zarzucił organowi, iż przed podjęciem decyzji nie podjął niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i wydał decyzje z zastosowaniem dwóch odrębnych podstaw zwolnienia z art. 41 ust. 2 pkt 4 i art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, które to przepisy określają odrębne przesłanki zwolnienia policjanta ze służby. Ponadto stwierdził, że rozkaz personalny o zwolnieniu został wydany w okresie ochronnym przysługującym mu na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79 poz. 854 ze zm.) w związku z art. 67 ust. 2 ustawy o Policji. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jednocześnie stwierdził, iż nie miał możliwości zweryfikowania decyzji organu I instancji co do prawidłowości zwolnienia ze służby. Skarżący w odwołaniu zakwestionował jedynie fakt, iż w rozkazie o zwolnieniu nie podwyższono mu dodatku służbowego i tylko w tym zakresie decyzja pierwszoinstancyjna poddana została kontroli merytorycznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył. co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, iż nie można sprowadzać celu postępowania odwoławczego do kontroli zasadności zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji wydanej w pierwszej instancji. Postępowanie odwoławcze powinno polegać na ponownym rozpatrzeniu sprawy od nowa, i to zarówno pod względem legalności, jak i celowości. Zatem poddanie kontroli merytorycznej decyzji organu I instancji jedynie w zakresie zarzutu, iż w rozkazie o zwolnieniu ze służby, nie podwyższono dodatku służbowego, nie było prawidłowe. Organ odwoławczy nie dostrzegł bowiem, iż w zaskarżonym rozkazie powołano dwie podstawy zwolnienia policjanta ze służby, z art. 41 ust. 2 pkt 4 i art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Regulacja z art. 41 ust 2 pkt 4 pozwala zwolnić policjanta ze służby w przypadku nabycia prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej. Natomiast art. 41 ust. 3 ustawy o Policji stanowi, iż policjanta zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. Nie trzeba wykazywać, że cytowane przepisy określają odmienne tryby zwolnienia policjanta, przy zaistnieniu wskazanych w nich przesłanek. Każda z nich stanowi odrębną podstawę zwolnienia policjanta ze służby (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2007 r., sygn. akt II SAB/Wa 173/06). Zasadnie zatem skarżący podnosi, że zwolnienie na podstawie art. 41 ust. 3 nie jest tożsame ze zwolnieniem na mocy art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji. W pierwszym przypadku zwolnienie funkcjonariusza jest obligatoryjne i następuję na jego wniosek przedstawiony w raporcie. Natomiast w przypadku zastosowania art. 41 ust. 2 pkt. 4 działanie organu policyjnego następuje z urzędu. Użycie w tym przepisie sformułowania "może zwolnić" oznacza, że decyzja w sprawie zwolnienia ma charakter fakultatywny i pozostawiona została tzw. uznaniu administracyjnemu. Organ działając w granicach uznania administracyjnego obowiązany jest dokonać wszechstronnej oceny okoliczności danego przypadku, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przepisami k.p.a. Brak uzasadnienia rozkazu o zwolnieniu powoduje, że nie można ustalić i jednoznacznie stwierdzić, na jakiej podstawie organ zwolnił skarżącego ze służby w Policji. Organ odwoławczy powinien był zatem uchylić rozkaz [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z uwagi na wskazane w nim dwie podstawy, stanowiące odrębne przesłanki zwolnienia funkcjonariusza i orzec co do istoty sprawy (art. 138 § 1 pkt 2 kpa). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.