II SAB/Sz 30/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie : Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym skargi B. Z. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie pokrycia należności mieszkaniowych żołnierza p o s t a n a w i a odrzucić skargę B.Z. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w sprawie pokrycia należności mieszkaniowej żołnierza. Równocześnie w skardze zawarła wniosek o zobowiązanie Prezydenta Miasta [...] do pokrycia należności mieszkaniowych żołnierza zgodnie z § 15 ust. 1 i ust. 3 oraz § 14 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 listopada 1992 r. w sprawie szczególnych uprawnień żołnierzy i osób spełniających zastępczo obowiązek służby wojskowej oraz członków ich rodzin (Dz.U. Nr 85, poz. 430 ze zm.) oraz § 5 ust. 1 ust. 2 i § 6 ust. 1 i ust. 3 , § 7 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 września 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu pokrywania należności i opłat mieszkaniowych osobom spełniającym powszechny obowiązek obrony Rzeczypospolitej Polskiej oraz członkom ich rodzin (Dz.U. Nr 116, poz. 1238)przez dokonanie przelewu wyliczonej zgodnie z ww. przepisami kwoty na wskazane konto bankowe. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie ewentualnie odrzucenie. Organ podał, iż skarżąca nie jest stroną w sprawie, bowiem, to P.K. w dniu [...] r. złożył wniosek do Prezydenta Miasta [...] o przyznanie mu jako żołnierzowi ryczałtu na pokrycie czynszu najmu domu, dołączając stosowną umowę najmu zawartą pomiędzy nim a P.H.U. D. M.Z.. Decyzją z dnia [...] organ odmówił P.K. pokrywania należności za najem domu, ponieważ nie stanowił on własności żołnierza. P.K. od powyższego rozstrzygnięcia nie odwołał się. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a, sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w pkt 1-5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Określone w art. 58 P.p.s.a. podstawy odrzucenia skargi nawiązują do przesłanek dopuszczalności zaskarżenia aktu lub czynności organu administracji publicznej do sądu administracyjnego, rozumianych jako określone przepisami prawa warunki prawidłowego zaskarżenia, dotyczące przedmiotu skargi, jej formy, treści ale także dotyczące przesłanek o charakterze przedmiotowym i podmiotowym, określających od jakiej formy działalności organów administracji publicznej skarga przysługuje i który z podmiotów jest legitymowany do wniesienia skargi. W przedmiotowej sprawie Sąd, po zbadaniu przesłanek dopuszczalności skargi wniesionej przez B.Z. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie pokrycia należności mieszkaniowych żołnierza uznał, że skarga złożona przez B.Z. jest niedopuszczalna ze względów podmiotowych. Z administracyjnych akt sprawy wynika, że B.Z. zawarła w dniu [...] r. z P.K. umowę najmu domu położonego w [...]. P.K. w dniu [...] r. złożył wniosek do Prezydenta Miasta [...] o przyznanie mu jako żołnierzowi ryczałtu na pokrycie czynszu najmu domu. Organ odmówił przyznania wnioskowanego świadczenia. P.K. powyższego rozstrzygnięcia nie kwestionował. W świetle powyższego stroną w niniejszym postępowaniu może być wyłącznie P.K., jako osoba uprawniona do otrzymywania określonych świadczeń. B.Z. łączy z P.K. umowa najmu, tj. stosunek cywilnoprawny. Zgodnie z obowiązującymi przepisami dochodzenie roszczeń z tytułu umowy najmu następuje na drodze postępowania cywilnego, a nie sądowadministracyjnego. Aby zainteresowany mógł skutecznie wnieść skargę, musi mieć w jej złożeniu interes prawny, rozumiany jako istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością. Innymi słowy, interes prawny to interes wynikający z prawa materialnego, zgodny z tym prawem i chroniony przez to prawo. Jest to interes o charakterze osobistym, przez to, że jest własny, zindywidualizowany i skonkretyzowany. W przedmiotowej sprawie B.Z. ma co najwyżej interes faktyczny polegający na uzyskaniu należnych jej pieniędzy za najem domu. W świetle przytoczonych argumentów, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.