VI SA/Wa 751/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego działając podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), art. 20a ust. 1 i 2, art. 87 ust. 1 pkt 2 lit. d), art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 z późn. zm.) oraz lp. 1.7 załącznika do ww. ustawy, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej – A. D. - od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2009 r. o nałożeniu kary pieniężnej utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy. Podczas kontroli drogowej pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], przeprowadzonej w dniu [...] września 2009 r. w miejscowości [...] ustalono, że skarżąca wykonywała regularny przewóz osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu co do wyznaczonej trasy. Wskazano, że pojazdem kierował T. M., który wykonywał regularny przewóz osób na trasie [...]. Kierowca okazał wypis z zezwolenia nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na trasie [...] oraz okazał rozkład jazdy ze zmienioną trasą [...] przez [...], który nie zawierał adnotacji o potwierdzeniu zmiany trasy przez właściwy organ. Powyższe potwierdzono protokołem kontroli nr [...] z dnia [...] września 2009 r. Przesłuchano w charakterze świadka kierowcę, który zeznał, iż realizował kurs na trasie [...] trasą objazdową. Sporządzono dokumentację fotograficzną obrazującą trasę kontrolowanego przejazdu. Skarżąca wezwana przez organ przesłała dwie decyzje Prezydenta Miasta O. z dnia [...] sierpnia 2009 r. o odstąpieniu od warunków określonych w zezwoleniu nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. na linię [...] oraz w zezwoleniu nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. na linię [...] na okres od [...] sierpnia 2009 r. do [...] sierpnia 2011 r. W toku postępowania organ ustalił w oparciu o informacje uzyskane z Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, iż zamknięcie drogi nr [...] dla ruchu drogowego z powodu robót drogowych prowadzonych na odcinku [...] nastąpiło w dniu [...] września 2009 r. W oparciu o powyższe informacje organ zawiadomieniem z dnia [...] października 2009 r. zmienił kwalifikację naruszenia na wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] października 2009 r., nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 500 zł za ww. naruszenie. W odwołaniu od ww. decyzji skarżąca podniosła, że kontrolowany autobus wykonywał przewóz osób na linii [...] przez [...], a nie na linii [...] oraz, iż z powodu remontu mostów pomiędzy [...] i [...] obie linie pokrywają się trasami w [...]. Stawiała zarzuty wobec inspektora, który dokonał kontroli. Po rozpatrzeniu złożonego odwołania, organ II instancji decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy przyznał, iż organ I instancji błędnie określił trasę autobusu jako [...], niemniej zauważył, iż w opisie stanu faktycznego prawidłowo wskazano, że trasa autobusu rozpoczynała się w [...], a kończyła w miejscowości [...]. Odwołał się do dokumentacji fotograficznej ze wskazaną godziną przejazdu. Podkreślił, iż w dniu kontroli wykonywany był przewóz na trasie [...]. Kierowca okazał zezwolenie nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na trasie [...] natomiast nie miał przy sobie zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na trasie [...]. Nie posiadał także decyzji w sprawie odstępstwa od warunków określonych w zezwoleniu, do czego był zobowiązany na podstawie art. 87 ust. 1 pkt 2 lit. d) ustawy o transporcie drogowym i art. 20a ust. 2 tej ustawy. Brak ww. dokumentów stanowi naruszenie określone w lp. 1.7 załącznika do ww. ustawy. Organ wskazał, iż zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. organ stwierdził, iż strona w dniu [...] października 2009 r. przeglądała akta swojej sprawy, zatem miała możliwość wypowiedzenia się odnośnie zebranych materiałów i dowodów w sprawie. Na ww. decyzję skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzuciła błędne przyjęcie, iż kontrolowany autobus wykonywał przewóz osób na linii regularnej relacji [...], podczas gdy faktycznie wykonywał przewóz na linii [...] oraz nieuzasadnione żądanie od kierowcy posiadania odpisu decyzji w sprawie odstępstwa od warunków określonych w zezwoleniu. Zarzucała naruszenie przepisów procesowych wskazując art. 77, 80 i 131 k.p.a. Wskazała, iż gdyby kierowca nie dysponował decyzją w sprawie odstępstw od warunków zezwolenia, to organ I instancji nie mógłby stwierdzić, że rozkład jazdy jest zgodny ze zmienioną trasą. Podniosła, iż kierowca nie okazywał żadnych dokumentów, tylko inspektorzy sami przeglądali zawartość teczki znajdującej się w autobusie. Zarzuciła niezasadne odrzucenie jej wniosku dowodowego o przesłuchanie w charakterze świadków wskazanych osób na okoliczności związane z przebiegiem kontroli oraz bezpodstawne odmówienie stronie wydania uwierzytelnionej kopii pisma przewodniego, przy którym zostało przesłane do organu odwoławczego odwołanie. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślił, iż organ I instancji prawidłowo odmówił przeprowadzenia dowodu w postaci przesłuchania świadków na okoliczności dotyczące przedmiotowej kontroli drogowej, w postanowieniu z dnia [...] października 2009 r. szczegółowo uzasadnił odmowę. Również żądanie odmowa wydania uwierzytelnionych odpisów jest prawidłowa, strona nie wskazała w swoim piśmie, w jakim celu domaga się uwierzytelnienia akt, przytoczył treść art. 73 § 1 k.p.a., w którym żądanie takie musi być uzasadnione ważnym interesem strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę opłaty drogowej, kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie albo oświadczenie, o których mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879, z 2005 r. Nr 180, poz. 1497 oraz z 2007 r. Nr 99, poz. 661), a ponadto: 1) wykonując transport drogowy - wypis z licencji; 2) wykonując przewóz drogowy osób: a) przy wykonywaniu przewozów regularnych i regularnych specjalnych - odpowiednie zezwolenie lub wypis z zezwolenia wraz z obowiązującym rozkładem jazdy, b) przy wykonywaniu międzynarodowych przewozów wahadłowych lub okazjonalnych - odpowiednie zezwolenie lub formularz jazdy, c) przy wykonywaniu międzynarodowych przewozów na potrzeby własne - formularz jazdy, d) oryginał albo poświadczoną za zgodność z oryginałem przez przedsiębiorcę kserokopię decyzji, o której mowa w art. 20a ust. 2, jeżeli została wydana; Niesporne jest między stronami, iż skarżąca wykonywała przewozy regularne, na które posiadała stosowne zezwolenie. Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy, w zezwoleniu określa się w szczególności: 1. warunki wykonywania przewozów, 2. przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów, 3. miejscowości, w których znajdują się przystanki. Zgodnie z art. 20a ust. 1 ustawy, warunków określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18, nie stosuje się w przypadku wystąpienia niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności uniemożliwiających wykonywanie przewozów zgodnie z określonym w zezwoleniu przebiegiem trasy przewozów, w szczególności awarii sieci, robót drogowych, lub blokad drogowych. W przypadku gdy okoliczności uniemożliwiające wykonywanie przewozów, o których mowa w ust. 1, trwają dłużej niż 14 dni, organ właściwy w sprawach zezwoleń, na wniosek przedsiębiorcy, wydaje decyzję w sprawie odstępstwa od warunków określonych w zezwoleniu (ust. 2). W toku kontroli stwierdzono wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Kierowca kontrolowanego przewozu nie posiadał (nie okazał) zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w ramach linii regularnej [...]. Błędne uznanie przez organ I instancji, iż kontrolowany przewóz odbywał się na trasie [...] zostało naprawione przez organ odwoławczy. Nie posiadał również decyzji, o której mowa w art. 20a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, dokument ten został nadesłany przez skarżącą dopiero w dalszym postępowaniu, pomimo, iż strona dysponowała wymaganą decyzją. Okazanie samego rozkładu jazdy ze zmienioną trasą nie stanowi realizacji wskazanego obowiązku. Zgodnie z art. 92 ust. 1 cytowanej ustawy, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 15.000 zł. Konsekwencją tego rozwiązania jest zapis lp. 1.7 załącznika do ww. ustawy, który karą pieniężną w wysokości 500 zł sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Stosownie do art. 87 ust. 3 cyt. ustawy, to przedsiębiorca odpowiedzialny jest za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne w wymagane dokumenty. Ww. odpowiedzialność przedsiębiorcy na gruncie ustawy transportowej ma charakter obiektywny. W przypadku odpowiedzialności określonej w ww. przepisie sam fakt naruszenia prawa stanowi podstawę do zastosowania sankcji. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na charakter decyzji związanych z przekroczeniem przepisów o transporcie drogowym. Decyzje administracyjne nakładające kary pieniężne za naruszenia przepisów prawnych regulujących sprawy transportu drogowego mają charakter szczególny. Są to mianowicie decyzje wydawane w ramach tzw. uznania związanego, niestwarzającego właściwym organom administracji praktycznie żadnych luzów interpretacyjnych. Organ orzekający ma obowiązek stwierdzenia, czy nastąpiło wykroczenie określone powołanymi wyżej przepisami, bez wnikania, jakie były jego przyczyny i kto ponosi za to winę. W postępowaniu administracyjnym w tego rodzaju sprawach istotne jest, bowiem, przede wszystkim stwierdzenie faktu popełnienia wykroczenia i stwierdzenie odpowiedzialności za ten czyn – przy założonej odpowiedzialności przedsiębiorcy, niezależnie od jego winy, możliwości przyczynienia się do jej powstania, czy ewentualnych żądań miarkowania wysokości kary. Ustawa nie określa jakichkolwiek przesłanek wyłączających odpowiedzialność (możliwość odstąpienia od wymierzenia) bądź prowadzących do jej ograniczenia. Organ inspekcji drogowej działa w takiej sytuacji w warunkach uznania związanego – stwierdzenie określonego ustawą wykroczenia musi spowodować jego odpowiednią, zgodną z przepisami ustawy kwalifikację, a następnie nałożenie kary w wymaganej tą ustawą wysokości. Zaistnienie określonych ustawą przesłanek odpowiedzialności zobowiązuje właściwy organ do wymierzenia kary. Nietrafny jest zarzut skarżącej naruszenia art. 78 § 1 k.p.a. poprzez odmowę uwzględnienia przeprowadzenia dowodu w postaci przesłuchania świadków na okoliczności dotyczące przedmiotowej kontroli. W ocenie Sądu organ prawidłowo uznał, iż okoliczności, które miałyby stanowić przedmiot przesłuchania nie miały znaczenia dla sprawy. Sąd pozostawił bez oceny zarzuty podniesione w skardze dotyczące odmowy wydania uwierzytelnionego odpisu pisma przewodniego do odwołania; organ wydał w tym zakresie stosowne postanowienie pouczając skarżącą o prawie złożenia skargi do sądu administracyjnego na to rozstrzygnięcie. Zatem zarzuty wobec tego rozstrzygnięcia nie mogą być przedmiotem oceny Sądu w niniejszym postępowaniu. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.