II GZ 199/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Bała po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Z. W. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Sz. z dnia 30 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Sz 397/10 w zakresie zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi J. K. i B. K. – wspólników TK T. S.C. z siedzibą w Sz. na rozstrzygnięcie Z. W. Z. z dnia [...] maja 2010 r. Nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 czerwca 2010 r. o sygn. akt I SA/Sz 397/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Sz. zawiesił postępowanie sądowe w sprawie ze skargi J. K. i B. K. – wspólników TK T. S.C. na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa Z. z dnia [...] maja 2010 r. w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej. W uzasadnieniu postanowienia Sąd podał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 1613/09 postanowieniem z dnia 24 listopada 2009 r. (uzupełnionym 8 marca 2010 r.), przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu (sygn. TK Tp 3/10) pytanie prawne, czy art. 5 pkt 11, art. 30a ust. 1 i 2, art. 30b ust. 1 i 2 oraz art. 37 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. Nr 84 z 2009 r., poz. 712), w zakresie w jakim wyłącza w tym postępowaniu przepisy ustawy kodeks postępowania administracyjnego i zezwala - w ramach systemu realizacji programu operacyjnego - na kreowanie systemu środków odwoławczych przysługujących wnioskodawcy w trakcie naboru projektów, które pozostają poza konstytucyjnym systemem źródeł prawa powszechnie obowiązującego, jest zgodny z art.2, art. 7, art. 31 ust. 3 w zw. z art. 32 ust. 1 oraz art. 87 Konstytucji. Zdaniem WSA w Sz. rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy zależy od wyniku toczącego się przed Trybunałem postępowania, albowiem w jego opinii w niniejszej sprawie występuje analogiczne zagadnienie, jakie będzie przedmiotem orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył Zarząd Województwa Z. Zaskarżył postanowienie w całości i wniósł o jego uchylenie. Postanowieniu zarzucił naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm – dalej p.p.s.a.), poprzez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na błędnym uznaniu, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy jest uzależnione od rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny zagadnienia prawnego sformułowanego w innej sprawie, a także naruszenia art. 7 p.p.s.a. polegające na nieuzasadnionym przedłużeniu postępowania. W uzasadnieniu zażalenia organ zwrócił uwagę, że decyzja Sądu o zawieszeniu postępowania sądowego nie jest celowa i jawi się jako niekorzystna dla obu stron tego postępowania. Podkreślono, iż zainteresowanie konkursem, w ramach którego aplikował skarżący, było ogromne, co proporcjonalnie przekłada się na ilość protestów oraz skarg składanych przez wnioskodawców, których wnioski odrzucono. W przypadku zatem wcześniejszego zakończenia postępowań odwoławczych innych wnioskodawców może dojść do wyczerpania rezerwy finansowej. Zatem decyzja o zawieszeniu postępowania w badanym przypadku najbardziej niekorzystnie wpływa na sytuację wnioskodawcy (skarżącego). Nadto organ podkreślił, że w przypadku, gdy istnieją instrumenty prawne umożliwiające stronie eliminację rozstrzygnięć wydanych na podstawie niezgodnych z Konstytucją RP przepisów (instytucja wznowienia postępowania) zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego wydaje się niecelowe, albowiem równie istotne jest to aby sprawa została rozpoznana bez nieuzasadnionej zwłoki. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Z powołanego przepisu wynika, że między zawieszaną sprawą sądowoadministracyjną a innym postępowaniem, o którym stanowi wskazany wyżej przepis, istnieć musi związek tego rodzaju, że wynik tego innego toczącego się już postępowania, będzie miał charakter prejudycjalny dla sprawy, która ma być zawieszona. Innymi słowy rozstrzygnięcie w tej innej sprawie wtedy tylko upoważniać będzie do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, kiedy podjęte w niej rozstrzygnięcie będzie miało decydujące znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej, która ma być zawieszona. Zawieszenie postępowania powinno być uzasadnione również ze względów celowości, sprawiedliwości, jak i ekonomiki procesowej. W szczególności, zawieszając postępowanie w sprawie, należy mieć na uwadze możliwość wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego zaskarżoną decyzją lub aktem (art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej). Powyższe okoliczności należało oceniać w kontekście konieczności rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Zagwarantowane stronie takie prawo NSA uznał za priorytetowe względem ewentualnego wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie. Skoro bowiem strona ma możliwość złożenia wniosku o wznowienie postępowania, w przypadku gdyby TK stwierdził niekonstytucyjność przepisu, na podstawie którego wydano zaskarżony przez stronę akt, to tym samym jej interes prawny pozostaje zabezpieczony, gdyż posiada instrument prawny służący eliminacji z obrotu prawnego aktu wydanego na podstawie niekonstytucyjnego przepisu. (por. postanowienie z 20 kwietnia 2010 r., sygn. akt II FZ 47/10, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tych względów zawieszenie postępowania w sprawie NSA uznał za niecelowe. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 185 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny, orzekł jak w postanowieniu.