II OZ 1113/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. H. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 654/10 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi M. H. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) lutego 2010 r., sygn. akt (...) w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: oddalić zażalenie Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. H. wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) lutego 2010 r., nr (...) w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Oprócz wniosku o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającej jego wydanie decyzji organu I instancji, skarżący domagał się również wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w uzasadnieniu postanowienia z dnia 30 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 654/10, którym odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia wskazał, że zarówno w orzecznictwie jak i w doktrynie prezentowany jest pogląd, że wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego w trybie art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) dotyczy wyłącznie tych aktów administracyjnych, które podlegają wykonaniu. Postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania od decyzji stanowi rozstrzygnięcie formalne nie odnoszące się w ogóle do istoty sprawy, a zatem nie jest oparte na przepisie prawa materialnego. Nie przyznaje w związku z tym uprawnień, ani nie nakłada na nikogo obowiązku. Według WSA adresat takiego postanowienia nie nabywa na jego podstawie żadnych uprawnień, zatem nie może dobrowolnie go wykonać. Postanowienie w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji nie może być również wykonywane w drodze egzekucji administracyjnej, ponieważ nie nakłada na nikogo żadnych obowiązków, a jedynie oznacza, że adresat nie może skutecznie wnieść odwołania od decyzji. Ponadto WSA stwierdził, że nawet gdyby zaskarżone postanowienie byłoby wykonalne i jego wykonanie mogłoby zostać wstrzymane przez Sąd, to w świetle orzecznictwa takiemu wstrzymaniu stałoby na przeszkodzie to, iż skarżący nie wskazał na żadną okoliczność, która uprawdopodobniłaby niebezpieczeństwo poniesienia przez niego znacznej szkody albo powstania trudnych do odwrócenia skutków. Na powyższe postanowienie M. H. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie, w którym stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie jest słuszne, gdyż narusza uzasadniony interes skarżącego polegający na prawie ochrony przed nieuzasadnioną lokalizacją celu publicznego oraz, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia ma dla niego negatywne skutki. W zażaleniu wniesiono również o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od opłaty od niniejszego pisma. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zasadnicze znaczenie dla niniejszego postępowania ma charakter prawny zaskarżonego postanowienia. Jak słusznie wskazał Sąd I instancji przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Postanowienie w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania nie mieści się zatem w katalogu decyzji nadających się do wykonania. Podkreślenia wymaga również, że Sąd orzeka w kwestii wstrzymania wykonania aktu lub czynności na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla skarżącego niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Słusznie więc Sąd I instancji stwierdził, że nawet jeśli zaskarżone postanowienie podlegałoby wykonaniu, to należałoby odmówić skarżącemu wstrzymania jego wykonania, gdyż skarżący nie wskazał na żadną okoliczność uprawdopodabniającą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jego wykonania. Wniosek o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od opłaty od zażalenia nie mógł zostać rozpoznany, gdyż zgodnie z treścią art. 254 § 1 p.p.s.a. rozpoznawanie wniosków o przyznanie prawa pomocy należy do wojewódzkiego sądu administracyjnego, w którym sprawa ma się toczyć lub już się toczy. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na postawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.