II SA/Łd 340/10

Dnia 30 czerwca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Protokolant asystent sędziego Agnieszka Gortych-Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2010 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Starosta [...] na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) odmówił A Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci A na działce nr [...] w Miejscowości T. W uzasadnieniu organ podał, iż postanowieniem z dnia [...] inwestor został zobowiązany do uzupełnienia wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, jednakże w wyznaczonym terminie nie wywiązał się z szeregu obowiązków określonych w postanowieniu. Inwestor nie przedłożył projektu sporządzonego przez specjalistę z branży elektrycznej wraz z wymaganymi opiniami, oświadczeniami. Nadto nie uzupełnił dokumentacji o graficzne przedstawienie obszaru oddziaływania inwestycji na działki sąsiednie znajdujące się w zasięgu emitowanego przez stację pola elektromagnetycznego i innych zakłóceń, zgodnie z odrębnymi przepisami. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. wyjaśnił, iż w odpowiedzi na postanowienie zobowiązujące do uzupełnienia wniosku o zatwierdzenie pozwolenia na budowę zawarte było sprostowanie odnośnie instalacji elektrycznej, która dla przedmiotowego zamierzenia budowlanego, zgodnie z art. 29 Prawa budowlanego, zostanie wykonana poprzez zgłoszenie prac budowlanych, niezależnie od wniosku o zatwierdzenie projektu i udzielenia pozwolenia na budowę samej stacji. Z kolei wywiązując się z obowiązku określonego w pkt 11, przesłana została Identyfikacja Przedsięwzięcia, w której przedstawione zostały parametry i kierunki anten sektorowych i radioliniowych, na podstawie której było możliwe stwierdzenie, iż planowana stacja nie wpływa na środowisko. Złożona Identyfikacja Przedsięwzięcia potwierdza, że stacja zaprojektowana została zgodnie z obowiązującymi na dzień dzisiejszy rozporządzeniami i ustawami dotyczącymi warunków budowy, usytuowania oraz warunków pracy obiektów telekomunikacyjnych, m.in. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z klasyfikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...] w oparciu o art. 138 §1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wskazując na zasadność swej decyzji Wojewoda przypomniał dotychczasowy przebieg postępowania i stanowiska stron. Podkreślił, iż wydając postanowienie z dnia [...] strona została wezwana m.in. do przedłożenia rozwiązań projektowych i pozostałej dokumentacji dotyczącej przyłącza energetycznego (pkt 2, 5, 9) oraz graficznego przedstawienia obszaru oddziaływania projektowanej stacji na działki sąsiednie znajdujące się w zasięgu emitowanego przez stację pola elektromagnetycznego. W odpowiedzi inwestor wskazał, iż ad. pkt 2, 9 modyfikuje złożony wniosek w ten sposób, że wyłącza z niego część dotyczącą realizacji przyłącza, która to część "zrealizowana zostanie oddzielnym trybem na podstawie zgłoszenia" w związku z czym również pkt 9 nie dotyczy zmodyfikowanego wniosku. Z kolei ad. 5 i 11 iż przedkłada dokumentację poprawioną zgodnie z uwagami. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż w niniejszej sprawie inwestor określił we wniosku zakres przedsięwzięcia, obejmujący m.in. budowę przyłącza energetycznego. Na etapie wypełniania obowiązków nałożonych postanowieniem inwestor nie miał już możliwości korekty wniosku o pozwolenie na budowę. W konsekwencji organ nie mógł już przychylić się do wskazanej korekty wniosku, w ocenie organu rzeczona korekta wprowadzona została zamiast wypełnienia jednego z obowiązków. Wojewoda zaznaczył, iż w sprawie istotne było określenie obszaru oddziaływania inwestycji, co za tym stron postępowania, natomiast ani część opisowa, ani rysunkowa nie zawierały informacji na temat parametrów anten, które miałyby być zainstalowane na wieży, ani też na temat przebiegu wiązek promieniowania. Organ nie mógł zatem wyznaczyć obszaru analizowanego. Nie mógł tego uczynić w oparciu o Identyfikację Przedsięwzięcia, gdyż wzmianka o tym dokumencie zawarta została w załączonej przez stronę przy piśmie z 19 listopada 2009r. skorygowanej dokumentacji projektowej. Z treści decyzji Burmistrza W. z dnia [...] wywnioskować można natomiast, iż dokument ten prawdopodobnie przedkładano w toku starań o decyzję lokalizacyjną. Natomiast w aktach organu I instancji brak tego opracowania, w konsekwencji organ nie mógł odnieść się do konstrukcji, formy lub innych cech obiektu, zbadania czy przepisy odrębne wprowadzają związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu znajdującego się w otoczeniu inwestycji. Wojewoda wyraził stanowisko, iż strona obowiązana była wywiązać się i dostarczyć wymaganą dokumentację, a nie korygować nałożone wymogi według uznania. Wojewoda powtórzył, iż w oparciu o dokumentację załączoną do wniosku, ani też w oparciu o uzupełnione przez inwestora dokumenty Starosta nie miał możliwości prawidłowego ustalenia obszaru oddziaływania planowanej inwestycji, stron postępowania i oceny prawidłowości inwestycji z przepisami obowiązującymi. Organ zwrócił uwagę, iż przedłożony projekt zagospodarowania terenu nie spełnia wymogów art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995r. w sprawie zakresu i opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie. Zgodnie z § 5 w/w rozporządzenia mapy do celów projektowych powinny obejmować także i obszar otaczający teren inwestycji w pasie co najmniej 30 m, tak by możliwe było na jego podstawie określenie obszaru oddziaływania inwestycji. W niniejszej sprawie mapa, na której sporządzono projekt zagospodarowania, winna obejmować swym zasięgiem odpowiedni pas terenu, w zależności od mocy anten przeznaczonych do zainstalowania, o szerokości takiej, jaka wskazana jest dla anten o odpowiedniej mocy w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Na koniec organ zauważył, iż inwestor obowiązany był także do przedłożenia projektu rozbiórki budynku wskazanego na planie zagospodarowania pod nr 3 oraz zgodę właściciela tego budynku na rozbiórkę, tymczasem dokumenty dotyczące rozbiórki nie zostały uzupełnione we właściwy sposób, ponieważ zgoda właściciela tego budynku nie została złożona w oryginale, załączono nieprawidłowo poświadczona za zgodność kserokopię. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. podniosła zarzut rażącego naruszenia przepisu art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, poprzez jego błędną interpretację oraz zastosowanie polegające na bezzasadnej odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę w sytuacji doręczenia przez inwestora wszystkich wymaganych dokumentów. Nadto rażące naruszenie art. 6, art. 7 i art. 9 Kpa poprzez niewystarczające określenie zakresu wymaganych do dostarczenia dokumentów, sposobie oraz metodach ich sporządzenia oraz braku informowania inwestora o przyczynach ich żądania oraz skutkach niezastosowania się do żądań organu. Uzasadniając sformułowane zarzuty strona oświadczyła, iż wypełniła wszystkie nałożone postanowieniem obowiązki, modyfikując jednocześnie złożony wniosek w taki sposób, że wyłączyła z niego część dotyczącą realizacji przyłącza i wyjaśniła, iż zostanie ona zrealizowana w terminie późniejszym w trybie zgłoszenia, bądź bez zgłoszenia na podstawie art. 29a ustawy Prawo budowlane. W konsekwencji korekty wniosku inwestor zaniechał uzupełnienia dokumentacji w zakresie realizacji przyłącza, pkt 2 i 9, w pozostałym zakresie przedstawił wymagane dokumenty. Odnośnie pkt 11 inwestor odesłał organ do opracowania Identyfikacji Przedsięwzięcia, znajdującej się w aktach, która wskazuje, iż sporna stacja nie wpływa na środowisko. Strona zwróciła uwagę, iż w pkt 11 postanowienia organ nie wskazał, jaki rodzaj graficznego przedstawienia obszaru oddziaływania ma być złożony, nadto wadliwie oznaczył termin wywiązania się z obowiązków nałożonych postanowieniem, gdyż wskazując konkretny dzień nie uwzględnił, iż samo postanowienie może zostać doręczone stronie już po upływie terminu do wywiązania się z nałożonych obowiązków. Strona nie zgodziła się również ze stanowiskiem organu, iż nie przysługiwało jej prawo do modyfikacji wniosku, organ nie jest uprawniony, aby wymagać od inwestora wykonania wszystkich robót, o których wspomniał we wniosku i tym samym odebrać mu możliwości rezygnacji z wykonania części z nich. Zdaniem strony, w takim przypadku, organ obowiązany jest wydać decyzję merytoryczną w zakresie objętym wnioskiem, a w części co do której postępowanie stało się bezprzedmiotowe powinien je umorzyć. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, Sąd porównuje treść dekodowanej przez organ normy prawa z ustalonym przez ten organ stanem faktycznym. Z naruszeniem prawa materialnego mamy do czynienia wówczas, gdy w ustalonym stanie faktycznym została zastosowana błędna subsumcja prawa tj. organ nie zastosował przepisu, który winien był zastosować lub też dokonał wadliwej wykładni zastosowanego prawa. Z naruszeniem prawa procesowego mamy w szczególności do czynienia, gdy organ procesowy pomija okoliczności relewantne, które w świetle prawidłowo dekodowanej norm prawa materialnego i normy prawa procesowego, mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Rozpatrując skargę w tak zakreślonej kognicji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się uchybień, których wystąpienie obligowałoby do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, ani poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżona decyzja jest "odpowiedzią" organu administracji architektoniczno-budowlanej na wniosek A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. o zatwierdzenie projektu i udzielenie pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci A (wieża kratowa wraz z posadowieniem niezbędnych urządzeń technologicznych i przyłączem energetycznym), modyfikowany w zakresie przyłącza energetycznego w toku postępowania administracyjnego. Rozstrzygnięciem tym organ odmówił inwestorowi zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę planowanego zamierzenia, wskazując, iż strona nie przedłożył wymaganych dokumentów, do których uzupełnienia została zobowiązana postanowieniem z dnia [...], które zawierało pouczenie, iż nie uzupełnienie określonych braków skutkować będzie wydaniem decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Strona skarżąca wychodząc naprzeciw nałożonemu obowiązkowi złożyła dokumentację uzupełniającą sprawy, jednakże jej analiza w kontekście całokształtu sprawy uzasadnia stanowisko organu, iż inwestor nie wywiązał się z nałożonych obowiązków, w konsekwencji nie było możliwe ustalenie rzeczywistego charakteru inwestycji jak i obszaru jej oddziaływania. Na wstępie wyjaśnić należy, podzielając w tym względzie stanowisko strony, iż z uwagi na fakt, że postępowanie o zatwierdzenie projektu i udzielenie pozwolenia jest postępowaniem wszczynanym na wniosek inwestora, do czasu wydania decyzji, załatwiającej sprawę, strona może ten wniosek modyfikować. Oznacza to, iż inwestor mógł zmienić zakres wniosku pierwotnego, pozostaje to w jego wyłącznej dyspozycji, niemniej jednak okoliczność ta pozostaje bez wpływu na istotę sprawy, gdyż zmiana wniosku dotyczyła wyłącznie rezygnacji z przyłącza energetycznego. Analizując poszczególne punkty postanowienia zobowiązującego do uzupełnienia dokumentacji projektowej podzielić należy stanowisko organu, iż złożona, w realizacji pkt 6, kserokopia zgody właściciela nieruchomości na rozbiórkę budynku nie jest dokumentem wystarczającym. Jest to bowiem nieprawidłowo potwierdzona za zgodność z oryginałem kserokopia, stosownie zaś do art. 76a §2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym. Organ nie wymagał złożenia oryginału ale skoro strona zdecydowała się na kserokopie to winna dopilnować aby dokument ten spełniał wymagania określone w przepisach procedury administracyjnej. Idąc dalej podkreślić należy, iż uzupełnienie dokumentacji w pozostałym zakresie, w szczególności co do pkt 11, 12, miało ma celu umożliwienie wyznaczenia obszaru oddziaływania, w konsekwencji stron postępowania. Nie wątpliwie bowiem do pierwotnego wniosku nie załączono dokumentów umożliwiających weryfikację w tym zakresie. Podkreślić trzeba, iż z projektu budowlanego nie wynika jednoznacznie o jakiego rodzaju inwestycję chodzi, w szczególności, czy obejmuje ona montaż anten, a jeżeli tak o jakich parametrach. Złożony projekt zawiera opracowanie dotyczące charakterystyki anten, z tabelarycznym przedstawieniem anten sektorowych, bez ich parametrów emisji, konstrukcję wsporników oraz projekt, z których należy domniemywać, iż inwestycja obejmuje również montaż anten. Nie ma natomiast wątpliwości, iż postępowanie w kierunku zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę nie może opierać się na domniemaniach. Konieczne jest złożenie przez inwestora dokumentów, projektów, map, w oparciu o które organ administracji architektoniczno-budowlanej podejmie decyzję, w niniejszej sprawie takich dokumentów brak. Brak również opracowania, na które w toku postępowania powoływała się strona, tzw. Identyfikacji Przedsięwzięcia, która miała stanowić podstawę do wyznaczenia obszaru oddziaływania, ustalenia stron postępowania. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ obowiązany jest sprawdzić m.in. zgodność projektu z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W niniejszej sprawie, z uwagi na brak odpowiedniej dokumentacji, nie było możliwe poczynienie odpowiednich ustaleń w powyższym zakresie. Zgodzić należy się z organem, iż przedłożona mapa do celów projektowych nie jest zgodna z wymogami wynikającymi z § 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995r. w sprawie zakresu i opracowań geodezyjno-kartograficznych. Z przywołanego uregulowania wynika, iż mapa taka winna obejmować obszar inwestycji ale i obszar otaczający teren inwestycji w pasie co najmniej 30 m, tak by możliwe było określenie obszaru oddziaływania inwestycji. Złożona do akt mapa winna obejmować odpowiedni pas terenu w zależności od mocy anten przeznaczonych do zainstalowania, o szerokości takiej, jaka wskazana jest dla anten o odpowiedniej mocy w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Tymczasem znajdująca się w aktach sprawy mapa nie spełnia tych wymogów, przy czym nie stanowi wytłumaczenia dla inwestora, iż organ w postanowieniu z dnia [...] nie określił wymogów graficznych co do mapy, inwestor występując o zatwierdzeniu projektu i udzieleni pozwolenia na budowę składa określonego rodzaju dokumenty, które wymienione zostały w przepisach Prawa budowlanego, przepisach wykonawczych, przygotowując taką dokumentację wykwalifikowany projektant sięga do tych aktów i stosując się do wytycznych w nich zawartych gromadzi niezbędne dokumenty, nie wydaje się zatem aby było konieczne zakreślanie w postanowieniu dodatkowych wymogów, które już znajdują oparcie w przepisach prawa. W świetle przywołanego rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, stwierdzić należy, iż charakterystyka planowanego przedsięwzięcia znajdująca odzwierciedlenie w złożonym projekcie budowlanym uniemożliwia weryfikacje inwestycji w świetle § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 tegoż rozporządzenia. Uregulowanie to przewiduje w zależności od mocy oddziaływania, częstotliwości promieniowania czy wymagane jest sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko, czy taki raport nie jest konieczny ale może zostać sporządzony. Braki w dokumentacji projektowej nie pozwalają na jednoznaczne przyporządkowanie planowanej inwestycji do konkretnego uregulowania w/w rozporządzenia. Reasumując, tak z przedłożonego wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę, jak i z samego projektu budowlanego, nie wynika, czy inwestycja obejmuje instalowanie anten czy nie, a co za tym nie jest tym samym możliwe jednoznaczne rozstrzygnięcie, czy mamy do czynienia z instalacją, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 czy § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. W następstwie braku wyznaczonego obszaru oddziaływania na środowisko nie jest możliwe ustalenie kręgu stron postępowania, którym niewątpliwie należy zapewnić czynny udział w postępowaniu, ze wszystkimi gwarancjami przynależnymi stronie. Wobec szeregu wątpliwości i nieścisłości powstałych na gruncie niniejszej sprawy nie jest uprawniony zarzut przekroczenia kompetencji. Przepis art. 35 §3 Prawa budowlanego daje organom administracji, w razie stwierdzenia naruszeń w zakresie określonym w ust. 1, prawo nałożenia na inwestora obowiązku usunięcia tych naruszeń, w ustalonym w sprawie stanie faktycznym zaistniały pełne podstawy o nałożenia na stronę określonych obowiązków, z których strona skarżąca nie wywiązała się w stopniu umożliwiającym merytoryczne rozstrzygniecie sprawy co do istoty. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uniemożliwiał podjecie jednoznacznej decyzji. Na marginesie wyjaśnić trzeba, iż nie jest uzasadniony zarzut strony co do terminu określonego w postanowieniu z dnia [...]. Termin ten został wyznaczony z uwzględnieniem charakteru stwierdzonych nieprawidłowości, ich zakresu, rodzaju i nakładu pracy koniecznego do wywiązania się z nałożonego obowiązku. Nadto termin ten jest terminem wyznaczonym przez organ, zatem na wniosek inwestora może być skracany lub przedłużany. Z akt niniejszej sprawy nie wynika, aby wyznaczony termin był zbyt krótki i strona miała problem z jego zachowaniem, nie występowała w tym zakresie z żadnym wnioskiem. W tak ustalonym stanie faktycznym i prawnym organ administracji architektoniczno-budowlanej obowiązany był orzec jak w zaskarżonej decyzji. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.