II OZ 620/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 marca 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 172/10 o zawieszeniu postępowania sądowego w sprawie ze skargi W. R. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie W. R. wniósł skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2009 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Wojewody Siedleckiego z dnia 22 września 1981 r. zatwierdzającej projekt scalenia gruntów położonych na terenie miasta Stoczek Łukowski, w części dotyczącej gruntów oznaczonych po scaleniu jako działki nr [...]. Powyższa decyzja została również zaskarżona przez J. O. –R. , której to skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 października 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 571/09 oddalił. J. O. –R. zwróciła się z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. W wyniku rozpoznania tego wniosku, referendarz sądowy odmówił wnioskodawczyni przyznania prawa pomocy. Następnie skarżąca złożyła sprzeciw na orzeczenie referendarza sądowego, który to nie został rozpatrzony do dnia rozpoznania niniejszej sprawy. Na rozprawie dnia 26 marca 2010 r. uczestnik niniejszego postępowania – J. O. – R. wskazała, iż wolą jej jest zakwestionowanie zapadłego dnia 13 października 2009 r. wyroku. Profesjonalny pełnomocnik W. R. wniósł o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie do czasu uprawomocnienia się sprawy o sygn. akt IV SA/Wa 571/09. Postanowieniem z dnia 26 marca 2010 r. działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie sądowe. Jak wskazał Sąd w razie uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 571/09 zawarta w nim ocena prawna będzie wiążąca dla składu rozpoznającego sprawę o sygn. akt IV SA/Wa 172/10, gdyż przedmiotem zaskarżenia w obu tych sprawach jest ta sama decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2009 r. Z kolei jego ewentualne uchylenie w wyniku wniesienia skargi kasacyjnej, prowadzić będzie do istotnej zmiany uwarunkowań formalnych przedmiotowej sprawy (w szczególności związania oceną prawną dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 190 p.p.s.a.). Na powyższe postanowienie W. R. wniósł zażalenie, zarzucając naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 132 p.p.s.a., podnosząc, że pomiędzy niniejszym postępowaniem a postępowaniem toczącym się przez Wojewódzkim Sadem Administracyjnym o sygn. IV SA/Wa 571/09 nie zachodzi relacja zależności w rozumieniu art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Podniesiono ponadto, że skarżący został pozbawiony konstytucyjnej gwarancji do merytorycznego rozpoznania sprawy przez Sąd. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W literaturze powstałej na tle powyższego przepisu wskazano, że celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją, jak i przesłanek do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego (art. 272 p.p.s.a.) na skutek rozstrzygnięcia wydanego w innym toczącym się postępowaniu (vide: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 354.). Z kolei w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2008 r., II FPS 4/08 dokonując wykładni przepisu art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wskazano, że chodzi w nim o sytuację, w której sąd nie jest władny samodzielnie rozstrzygnąć zagadnienia wstępnego, które powstało lub wyłoniło się w toku postępowania sądowego. Tylko wówczas zawieszenie postępowania może okazać się konieczne. Przenosząc powyższe rozważania na grunt sprawy niniejszej należy przyznać rację wnoszącemu zażalenie, że w rozpoznawanej sprawie nie mamy do czynienia ze stosunkiem zależności w rozumieniu art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. pomiędzy sprawą ze skargi W. R. a sprawą ze skargi J. O. – R. Nie można zatem przyjąć, że w sprawie zachodzi konieczność zawieszenia postępowania, gdyż prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy ze skargi J. O. – R. nie można uznać za zagadnienie wstępne, o którym mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W takiej sytuacji należało uznać, że powołany wyżej przepis został w sprawie niniejszej zastosowany niezasadnie co musiało skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 marca 2010 r. o zawieszeniu postępowania sądowego jako wydanego z naruszeniem art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Sąd na zasadzie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił jak w sentencji.