II OSK 1233/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. L. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 11 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Lu 820/09 o odrzuceniu skargi Z. L. w sprawie ze skargi Z. i A. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] października 2009 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: oddalić skargę kasacyjną Jak wskazał Sąd, w rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja, zawierająca pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi, doręczona została A. L. w dniu 26 października 2009 r., Z. L. w dniu 23 października 2009 r. W dniu 20 listopada 2009 r. (data stempla pocztowego) A. i Z. małż. L. wnieśli skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Skarga ta następnie została nadana przez Sąd na adres Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie w dniu 25 listopada 2009 r. W omawianej sprawie termin do wniesienia skargi upływał w dniu 23 listopada 2009 r. (dla Z. L. ) i w dniu 25 listopada 2009 r. (dla A. L. ). Natomiast przekazanie skargi do organu, za pośrednictwem którego skarga powinna być wniesiona, nastąpiło w dniu 25 listopada 2009 r. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje data nadania skargi przez Sąd pod adresem właściwego organu administracji publicznej (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19 luty 2008 r., sygn. akt IV SA/Po 46/08, publ. LEX 381707). Z uwagi na to, że skarga Z. L. została złożona po upływie terminu do jej wniesienia, Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 11 marca 2010 postanowił ją odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.). Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła A. L. , zarzucając: 1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 53 § 1 p.p.s.a. poprzez odrzucenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] października 2009 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy z powodu niezachowania przez skarżącą terminu do jej wniesienia określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a., podczas gdy skarga ta został skutecznie wniesiona w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem skarżąca została pozbawiona prawa do obrony swoich praw przed Sądem. 2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. polegające na sporządzeniu uzasadnienia skarżonego postanowienia w sposób sprzeczny z postanowieniami art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak jednoznacznego stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę skarżonego rozstrzygnięcia, polegającego na niewyjaśnieniu okoliczności faktycznych rozstrzygnięcia względem skarżącej lecz jedynie względem jej męża Z. L. które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oparł skarżone postanowienia jedynie na okolicznościach faktycznych dotyczących męża skarżącej - Z. L. zaś pominął okoliczności faktyczne dotyczące skarżącej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 §1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie natomiast do art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest przy tym pogląd, że w przypadku, gdy skarga została wniesiona bezpośrednio do sądu administracyjnego to o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje wówczas data jej nadania przez sąd pod adresem właściwego organu administracji publicznej. Jak wynika z przyjętych w niniejszej sprawie ustaleń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, zaskarżona decyzja, zawierająca pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi, doręczona została A. L. w dniu 26 października 2009 r., Z. L. w dniu 23 października 2009 r. Termin do wniesienia skargi upływał więc w dniu 23 listopada 2009 r. (dla Z. L. i w dniu 25 listopada 2009 r. (dla A. L. ). Natomiast przekazanie skargi do organu, za pośrednictwem którego skarga powinna być wniesiona, nastąpiło w dniu 25 listopada 2009 r. W takiej sytuacji należy uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie prawidłowo przyjął, że skarga złożona przez Z. L. została wniesiona z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. i postanowił ją odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Odnośnie zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej należy zauważyć, że zarówno z podniesionych zarzutów jak i uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że opierają się one na niezrozumieniu treści zaskarżonego postanowienia. Ze skargi kasacyjnej wynika bowiem, że zarzuca się w niej niezasadne odrzucenie skargi A. L. przez co została ona pozbawiona prawa do obrony swych prawa przed Sądem i oparcie zaskarżonego postanowienia na okolicznościach faktycznych dotyczących męża skarżącej – Z. L. . Tymczasem zaskarżonym postanowieniem z dnia 11 marca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę Z. L. . Skarga A. L. została natomiast rozpoznana – wyrokiem z dnia 11 marca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę A. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] października 2009 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Skarga kasacyjna wniesiona w sprawie niniejszej podlegała zatem oddaleniu jako oparta na całkowicie nieusprawiedliwionych podstawach. Z tego względu na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną należało oddalić.