I OSK 1670/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Kacprzak Sędziowie: sędzia NSA Barbara Adamiak sędzia WSA del. Maria Werpachowska (spr.) Protokolant st. inspektor sądowy Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 1 lipca 2010 r. sygn. akt III SA/Gd 232/10 w sprawie ze skargi M. F. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr[...] w G. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie uposażenia i innych należności pieniężnych przysługujących żołnierzom zawodowym uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 1 lipca 2010 r. sygn. akt III SA/Gd 232/10 po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. F. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie uposażenia i innych należności pieniężnych przysługujących żołnierzom zawodowym uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...]. Wyrok wydany został w następującym stanie sprawy. Rozkazem personalnym nr [...] Dowódcy Marynarki Wojennej ppor. M. F. został wyznaczony z dniem [...] września 2007 r. na stanowisko służbowe dowódcy plutonu w jednostce Wojskowej [...] w U. i objął swoje obowiązki z dniem [...] września 2007 r. Następnie decyzją z dnia [...] października 2009 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w G. działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 13 ust. 6, art. 21 ust. 1, art. 24 ust. 1 i art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r., Nr 41, poz. 398 z póżn. zm.) po rozpatrzeniu wniosku Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] w U. przyznał ppor. M. F., zameldowanemu dotychczas w lokalu nr [...] położonym w Ł. przy ul. [...], prawo zamieszkiwania w lokalu nr [...] położonym w U. przy ul. [...]. Wnioskiem z dnia [...] października 2009 r. M. F. zwrócił się do Dowódcy Jednostki Wojskiej nr [...] o wypłatę zasiłku osiedleniowego. W załączeniu przedstawił kserokopie dokumentów potwierdzających przesiedlenie, tj. poświadczenia wymeldowania z pobytu stałego w Ł. oraz zameldowania na pobyt stały w U. Dowódca Jednostki Woskowej [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] działając na podstawie art. 104 § 1 k.p.a., art. 104 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 3, art. 19 pkt 1 – 3, art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r., Nr 141, poz. 892 z późn. zm.) oraz § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 maja 2004 r. w sprawie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienia i podróże służbowe (Dz. U. Nr 140, poz. 1487 z póżn. zm.) odmówił przyznania w/w żołnierzowi zasiłku osiedleniowego w wysokości 250 % najniższego uposażenia z dnia przesiedlenia się żołnierza wraz z członkami rodziny, w kwocie 6250 zł. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odnosząc się do faktu przeniesienia wnioskodawcy do rezerwy kadrowej rozkazem Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego wskazał, że pełnienie służby w rezerwie kadrowej nie jest pełnieniem służby przez żołnierza zawodowego na stanowisku służbowym. W przypadku w/w żołnierza nie miało więc miejsca przeniesienie służbowe, gdyż wyznaczenie żołnierza na stanowisko służbowe nie nastąpiło poza miejscowością stanowiącą siedzibę jednostki wojskowej lub wydzielonego pododdziału. W odwołaniu od w/w decyzji ppor. M. F. wskazał, że w momencie przeniesienia do rezerwy kadrowej przesiedlił się faktycznie wraz z członkami rodziny do Ł. Przesiedlenie się wiązało się zatem z pełnieniem służby wojskowej. Odwołujący się podał nadto, że przepis stanowiący podstawę prawną zakwestionowanego rozstrzygnięcia traktuje nierówno żołnierzy wyznaczanych na stanowiska służbowe z rezerwy kadrowej. Dowódca Jednostki Wojskowej [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy zakwestionowaną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że żołnierz zajmował ostatnio stanowisko służbowe w U. i w tej samej miejscowości został wyznaczony na nowe stanowisko służbowe. Okres pozostawania w rezerwie kadrowej nie jest zaś zajmowaniem stanowiska służbowego w rozumieniu ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku M. F. wniósł o uchylenie w/w decyzji. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 maja 2004 r. w sprawie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienia i podróże służbowe poprzez błędną interpretację, że zasiłek osiedleniowy skarżącemu nie przysługuje. Nadto w skardze podniesiono zarzut naruszenia art. 32 Konstytucji RP. W obszernym uzasadnieniu skargi wskazano, że po odbyciu przeszkolenia w studium oficerskim skarżący w dniu [...] września 2007 r. objął obowiązki służbowe w jednostce w U. na stanowisku oficerskim. W związku z tym wymeldował się z pobytu stałego w Ł. i – co bezsporne – wraz z rodziną przesiedlił się do U., gdzie otrzymał prawo zamieszkiwania. Co więcej, podczas przebywania w rezerwie skarżący wykonywał obowiązki służbowe mimo, że formalnie nie zajmował stanowiska służbowego. Obowiązki te określał komendant Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Lądowych, co wynika wprost z treści rozkazu nr [...] wydanego przez Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. Tym samym było to quasi – stanowisko służbowe, które uzasadnia przyznanie zasiłku osiedleniowego. W ocenie skarżącego działania organów naruszają zasadę równości wobec prawa gdyż nierówno traktowani są żołnierze rezerwy, którzy po odbyciu studium oficerskiego są kierowani do miejscowości, w których uprzednio zajmowali stanowiska służbowe, w porównaniu do żołnierzy tego samego studium, których kieruje się do miejscowości, w których uprzednio nie zajmowali stanowiska służbowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że w sprawie nie doszło do przeniesienia służbowego skarżącego albowiem zajmowanie stanowiska służbowego jak i wyznaczenie na nowe stanowisko dotyczyło służby w tej samej miejscowości, tj. w U. Na rozprawie w dniu 1 lipca 2010 r. pełnomocnik organu oświadczył, że osoba, która podpisała decyzję organu odwoławczego jest etatowym zastępcą dowódcy jednostki i tym samym z mocy prawa jest osobą upoważniona do wydawania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylając, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 P.p.s.a., wyrokiem z dnia 1 lipca 2010 r. zaskarżoną decyzję i decyzję organu I instancji stwierdził, że wydane zostały one z naruszeniem prawa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd podał, że stan faktyczny nie jest między stronami sporny, a istota sporu sprowadza się do odmiennego rozumienia przepisów dotyczących należności żołnierzy zawodowych za przeniesienia służbowe. Sąd podniósł, że z przepisów regulujących należności za przeniesienia służbowe: ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) i rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 maja 2004 r. w sprawie należności żołnierzy zawodowych za podróże i przeniesienia służbowe (Dz. U. Nr 140, poz. 1487) wynika, iż określone świadczenia związane są z zaistnieniem faktu przesiedlenia się i zamieszkania żołnierza wraz z członkami rodziny w nowym miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej. Art. 86 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych stanowi wprost, że: "Żołnierzowi zawodowemu przeniesionemu do pełnienia zawodowej służby wojskowej w innej miejscowości albo skierowanemu do wykonywania zadań służbowych poza stałym miejscem pełnienia służby lub miejscem zamieszkania, przysługują należności za przeniesienie i podróże służbowe". Przepis § 6 ust. 1 w/w rozporządzenia stanowi, że żołnierzowi przeniesionemu służbowo, który przesiedlił się do nowego miejsca pełnienia służby, przysługuje zasiłek osiedleniowy w wysokości 250 % najniższego uposażenia – jeżeli żołnierz przesiedlił się z członkami rodziny. Z treści powołanych wyżej przepisów wynikałoby, że skarżącemu przysługuje zasiłek osiedleniowy, jednak organy powołując się na § 2 pkt 4 rozporządzenia w sprawie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienia i podróże służbowe odmówiły przyznania tego zasiłku. W myśl tego przepisu przeniesienie służbowe oznacza wyznaczenie żołnierza na stanowisko służbowe poza miejscowością stanowiącą siedzibę jednostki wojskowej lub wydzielonego pododdziału, w której żołnierz zajmował ostatnio stanowisko służbowe. Zdaniem organów, jako że okres pozostawania w rezerwie kadrowej nie jest zajmowaniem stanowiska służbowego, tym samym skoro skarżący został wyznaczony na nowe stanowisko służbowe w tej samej miejscowości, w której zajmował ostatnio stanowisko służbowe tj. przed przeniesieniem do rezerwy kadrowej, zasiłek mu nie przysługuje. Sąd nie zgodził się ze stanowiskiem organów. Orzekając w sprawie organy oparły się na literalnym brzmieniu powołanych wyżej przepisów rozporządzenia, co w rezultacie doprowadziło do wydania rozstrzygnięcia, które w świetle powszechnie akceptowanych wartości Sąd uznał za nieusprawiedliwione. W ocenie Sądu, przyjęta przez organy obu instancji wykładnia pomija bowiem cel regulacji polegającej na zrekompensowaniu żołnierzowi zawodowemu poniesionych przez niego wydatków związanych z koniecznością przeniesienia się do nowego miejsca pełnienia służby. Zastosowana przez organy wykładnia powoduje, że skarżący znajduje się w takiej samej sytuacji jak żołnierz, który został skierowany do pełnienia służby w tej samej miejscowości, w której bezpośrednio przed przeniesieniem zajmował stanowisko służbowe i tym samym nie poniósł wydatków związanych się z koniecznością zmiany dotychczasowego miejsca zamieszkania. W przypadku skarżącego w związku z dokonywanymi zmianami kadrowymi musiał on dwukrotnie ponosić koszty związane z przeniesieniem do innego miejsca zamieszkania. Ze stanu faktycznego sprawy wynika, że w związku z przeniesieniem do rezerwy kadrowej i skierowaniem na Studium Oficerskie skarżący wraz z rodziną opuścił dotychczasowe miejsce pełnienia służby i zamieszkał w Ł., po czym po wyznaczeniu nowego miejsca pełnienia służby opuścił Ł. i zamieszkał w nowym miejscu pełnienia służby – U. Mając na uwadze stanowisko organów w sprawie, w sytuacji gdyby skarżący został skierowany do pełnienia służby w innej miejscowości niż U. zasiłek osiedleniowy skarżącemu przysługiwałby. Sąd wskazał, że racjonalny ustawodawca winien przyjmować w przepisach prawa takie rozwiązania, które w równy sposób traktują osoby znajdującej się w takiej samej pozycji. Wychodząc z takiego założenia Sąd stwierdził, że brak jest uzasadnienia dla przyjęcia takiego znaczenia mających zastosowanie w sprawie przepisów, które w sposób dyskryminujący traktuje skarżącego, bo tylko tak, w świetle stanu faktycznego sprawy, należy ocenić odmowę przyznania skarżącemu zasiłku. Sąd odwołał się do konstytucyjnej zasady równości obywateli wobec prawa (art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Wskazał, że w doktrynie przyjmuje się, że oznacza ona nakaz nadawania takich treści unormowaniom prawnym, aby kształtowały one w jednakowy (podobny) sposób sytuację prawną podmiotów jednakowych (podobnych); równość w prawie wymaga, by przepisy prawne ujmowały prawa i obowiązki jednostki w sposób wolny od dyskryminacji oraz bez wprowadzania nieuzasadnionych przywilejów (M.Masternak-Kubiak [w:] B. Banaszak (red.), A.Preisner (red.), Prawa i wolności obywatelskie w Konstytucji RP, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2002, s. 121). Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia z dnia 1 lipca 2010 r. sygn. akt III SA/Gd 232/10 skargę kasacyjną wniósł Dowódca Jednostki Wojskowej [...] w G., reprezentowany przez radcę prawnego. Zaskarżając wyrok skarżący kasacyjnie wniósł o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: art. 86 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t. j. Dz. U. z 2008r. Nr 141, poz.892 ze zm.) w związku z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 maja 2004r. w sprawie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienia i podróże służbowe (Dz. U Nr 140. poz. 1487 ze zm.) poprzez błędną wykładnię a mianowicie uznanie zmiany miejsca zamieszkania żołnierza zawodowego nie będącego przeniesieniem służbowym za uprawniające do otrzymania należności finansowych z tytułu przeniesienia. W uzasadnieniu, na wstępie autor skargi kasacyjnej przedstawił krótko stan faktyczny sprawy. W dalszej części uzasadnienia wskazał, że Sąd utożsamia przeniesienie skarżącego z Ł. do U. z przeniesieniem służbowym, o którym mowa w treści przepisu § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 maja 2004 r. w sprawie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienia i podróże służbowe, podczas gdy skarżący z własnej woli i inicjatywy wymeldował się z miejsca zamieszkania w momencie – jak sam podaje – przeniesienia go do rezerwy kadrowej i skierowania na naukę w Studium Oficerskim we Wrocławiu. Pełnomocnik organu wskazał, że zameldowanie się skarżącego w Ł. nie stanowiło przeniesienia się do tej miejscowości celem zamieszkania. Został on bowiem włączony do stanu zmiennego słuchaczy wspomnianego Studium Oficerskiego tzn. zakwaterowany i zaprowiantowany w tym studium we Wrocławiu. Nie do przyjęcia jest w ocenie skarżącego kasacyjnie pogląd Sądu, że M. F. musiał dwukrotnie ponosić koszty związane z przeniesieniem do innego miejsca zamieszkania. Podkreślono, że skarżący nie był służbowo przeniesiony do Ł., nie został też w tamtym czasie wyznaczony na stanowisko służbowe poza miejscowością stanowiącą siedzibę jednostki wojskowej lub wydzielonego pododdziału, w której zajmował ostatnio stanowisko służbowe. Niesporne jest, że skarżący przed skierowaniem go do Studium Oficerskiego i po wyznaczeniu go na nowe stanowisko służbowe pełnił i pełni służbę w U. Autor skargi kasacyjnej wskazał, że świadczenie finansowe, o którym mowa ma zrekompensować wydatki poniesione przez żołnierza związane z koniecznością służbowego przeniesienia się do nowego miejsca pełnienia służby. Należy zważyć, że prawodawca świadomie obwarował przyznanie zasiłku osiedleniowego spełnieniem określonych przesłanek: przeniesienie służbowe na stanowisko poza miejscowością stanowiącą siedzibę jednostki i przesiedlenie się jako warunek sine qua non aby wydatki związane z przeniesieniem były stricte powiązane i wynikały z przesłanek służbowych. Przeniesienie, a raczej zameldowanie się w m. Ł. było epizodem nie uprawniającym w żaden sposób do przyznania świadczeń finansowych (zasiłku osiedleniowego). Przeniesienie z m. Ł. do m. U. było zmianą miejsca zameldowania i zamieszkania dla rodziny skarżącego a nie przeniesieniem służbowym. Skarżący kasacyjnie nie uznaje za dyskryminujące stanowiska odmawiającego skarżącemu prawa do zasiłku osiedleniowego i zarzut naruszenia art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej uważa za całkowicie bezzasadny. Organ ma obowiązek ścisłego przestrzegania obowiązujących przepisów. Zamiarem i celem ustawodawcy była taka redakcja przepisów, aby określone tu świadczenia finansowe otrzymywały osoby, które z przyczyn stricte służbowych zmieniały miejsce zamieszkania jako skutek zmiany miejsca pełnienia służby a nie aktu woli w postaci decyzji o przemeldowaniu się. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną, związany jest jej granicami. Z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zachodzi, stąd NSA rozpoznał skargę kasacyjną w jej granicach. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ za usprawiedliwioną należy uznać podstawę kasacyjną odnoszącą się do naruszenia prawa materialnego. Istota sprawy tkwi w prawidłowości wykładni prawa materialnego w niekwestionowanych okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, wniosek o nietrafności decyzji odmawiającej przyznania skarżącemu zasiłku osiedleniowego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wywiódł z treści art. 86 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienia i podróże służbowe, przyjmując, że w związku z dokonanymi zmianami kadrowymi, przeniesieniem do rezerwy kadrowej i skierowaniem do Studium Oficerskiego we Wrocławiu skarżący musiał dwukrotnie ponosić koszty związane z przeniesieniem do innego miejsca zamieszkania z U. do Ł., a następnie z Ł. do U. Przytoczone rozumowanie Sądu I instancji należy uznać za zasadniczo błędne. Skarżący decyzją nr [...] Dowódcy Marynarki Wojennej z dnia [...] czerwca 2004 r. został wyznaczony na stanowisko służbowe szefa służby w Centrum Szkolenia Marynarki Wojennej w U. Następnie rozkazem Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego Nr [...] z dnia [...] września 2006 r. został przeniesiony do rezerwy kadrowej i skierowany do Studium Oficerskiego Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Lądowych we Wrocławiu. Po ukończeniu Studium Oficerskiego rozkazem personalnym nr [...] Dowódcy Marynarki Wojennej z dnia [...] września 2007 r. został wyznaczony na stanowisko dowódcy plutonu w Jednostce Wojskowej nr [...] w U. i objął obowiązki na tym stanowisku z dniem [...] września 2007r. Pełniąc służbę na stanowisku szefa służby w Centrum Szkolenia Marynarki Wojennej w U. skarżący mieszkał w U. Po przeniesieniu do rezerwy kadrowej i skierowaniu do Studium Oficerskiego we Wrocławiu M. F. wraz z rodziną zameldował się w Ł., zaś po objęciu stanowiska dowódcy plutonu w Jednostce Wojskowej [...] w U. skarżący przesiedlił się wraz z rodziną do U. w dniu [...] października 2009 r. Istota sporu sprowadza się do ustalenia czy zmiana miejsca zamieszkania skarżącego z U. do Ł. w związku z przeniesieniem do rezerwy kadrowej i skierowaniem do Studium Oficerskiego we Wrocławiu miała wpływ na ustalenie prawa do zasiłku osiedleniowego. Zgodnie z art. 86 ust. 1 i ust 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zwanej dalej ustawą, żołnierzowi zawodowemu wyznaczonemu na stanowisko służbowe poza miejscowością stanowiącą siedzibę jednostki wojskowej lub wydzielonego pododdziału, w której żołnierz zajmował dotychczas stanowisko służbowe przysługują w przypadku przesiedlenia się żołnierza zawodowego do nowego miejsca pełnienia służby zasiłek osiedleniowy. Wynika stąd, że dla uzyskania prawa do zasiłku osiedleniowego spełnione być muszą łącznie dwa warunki przeniesienie na stanowisko służbowe poza miejscowością stanowiącą siedzibę jednostki wojskowej, w której żołnierz zawodowy dotychczas pełnił służbę i przesiedlenie się na pobyt stały do nowego miejsca pełnienia służby. Należy zatem rozważyć, czy skarżący spełnił oba wyżej wskazane warunki. Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 maja 2004 r. w sprawie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienia i podróże służbowe, wydane na podstawie art. 86 ust. 2 powołanej ustawy określa wysokość i tryb przyznawania tych świadczeń. W § 3 ust 1 pkt 6 stanowi, że z tytułu przeniesienia służbowego żołnierzowi przysługuje zasiłek osiedleniowy. Pojęcie przeniesienia służbowego zdefiniowane zostało w § 2 pkt 4 tego rozporządzenia. Jest to wyznaczenie żołnierza na stanowisko służbowe poza miejscowością stanowiącą siedzibę jednostki wojskowej lub wydzielonego pododdziału, w której żołnierz zajmował ostatnio stanowisko służbowe. Ze stanu faktycznego sprawy wynika, że skarżący został przeniesiony do rezerwy kadrowej w związku ze skierowaniem do Studium Oficerskiego we Wrocławiu, a nie wyznaczony na stanowisko służbowe. Pojęć tych nie można utożsamiać, bowiem okres pozostawania w rezerwie kadrowej nie jest okresem zajmowania stanowiska służbowego, co wynika wprost z art. 19 ustawy. Natomiast do rezerwy kadrowej może być przeniesiony żołnierz zawodowy zwolniony ze stanowiska służbowego, jeżeli przewiduje się wyznaczenie go na inne stanowisko służbowe – art. 20 ust. 1 ustawy. Oznacza to, że żołnierz zawodowy nie możne równocześnie pełnić służby na stanowisku służbowym w jednostce wojskowej i pozostawać w rezerwie kadrowej, bowiem te dwa pojęcia wzajemnie się wykluczają. Skoro tak to zameldowanie w miejscowości Ł. nie pozostawało w związku z przeniesieniem służbowym M. F., gdyż w tym czasie pełnił on służbę w rezerwie kadrowej w Studium Oficerskim we Wrocławiu, gdzie był zakwaterowany i zaprowiantowany. Jak trafnie zauważa skarżący kasacyjnie była to jedynie dobrowolna zmiana miejsca zamieszkania rodziny żołnierza zawodowego. Skarżący przed przeniesieniem do rezerwy kadrowej w związku ze skierowaniem do Studium Oficerskiego we Wrocławiu pełnił służbę w U., i po ukończeniu nauki wyznaczony został na nowe stanowisko służbowe w tej samej miejscowości – U. Celem przyznania zasiłku osiedleniowego, o którym mowa w art. 86 ust. 2 powołanej ustawy było zrekompensowanie żołnierzowi zawodowemu poniesionych dodatkowych wydatków związanych z przesiedleniem się do nowego miejsca pełnienia zawodowej służby wojskowej wynikającej z wyznaczenia na stanowisko służbowe poza miejscowością stanowiącą siedzibę jednostki wojskowej, w której zajmował ostatnio stanowisko służbowe. Tego niezbędnego warunku do przyznania przedmiotowego świadczenia finansowego zabrakło, bowiem M. F. wyznaczony został na nowe stanowisko służbowe w tej samej miejscowości. Zmiana zameldowania i miejsca zamieszkania rodziny żołnierza zawodowego nie wynikająca z przeniesienia służbowego (wyznaczenia na inne stanowisko służbowe, poza miejscowością stanowiącą siedzibę jednostki wojskowej, w której ostatnio pełnił służbę na stanowisku służbowym w jednostce wojskowej) nie może mieć wpływu na przyznanie prawa do zasiłku osiedleniowego. Z powyższych rozważań wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji przyjął błędne rozumienie powołanych wyżej przepisów, co skutkowało uwzględnieniem skargi kasacyjnej i w rezultacie uchyleniem zaskarżonego wyroku. Z uwagi na to, że w rozpoznawanej sprawie zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 188 P.p.s.a. uchylając zaskarżony wyrok rozpoznał skargę wniesioną przez M. F. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...]. Uznając zaś jej niezasadność ze względów przedstawionych w uzasadnieniu niniejszego wyroku, skargę tę oddalił na podstawie art. 151 P.p.s.a.