I OSK 1904/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Janina Antosiewicz, Sędzia NSA Ewa Dzbeńska, Sędzia del. WSA Jolanta Rudnicka (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Krakowiecka, po rozpoznaniu w dniu 20 września 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 kwietnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wr 84/10 w sprawie ze skargi R. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Burmistrza Miasta P. z dnia [...] sierpnia 1990 r. oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 28 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Wr 84/10 oddalił skargę R. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z [...] października 2009 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że ostateczną decyzją z [...] sierpnia 1990 r. wydaną na podstawie art. 2 ust. 1, art. 23 ust. 1 pkt e, art. 28, art. 45, art.46, art.48 i art.49 ustawy z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1989 r. Nr 14, poz. 74) Burmistrz Miasta P. orzekł o sprzedaży skarżącemu R.W. na odrębną własność budynku jednopiętrowego nr [...] przy ul. [...] w P., ustalił na jego rzecz prawo użytkowania wieczystego działki gruntu nr [...] oraz cenę sprzedaży i jej płatność w ratach, a także wysokość opłaty rocznej. W decyzji tej określono, że nieruchomość zostaje sprzedana w celu prowadzenia działalności rzemieślniczej produkcyjno - usługowej w zakresie stolarstwa i betoniarstwa. W punkcie 10 decyzji ustalono dwumiesięczny termin do spisania umowy notarialnej, licząc od dnia uprawomocnienia się decyzji oraz zastrzeżono, że niestawienie się w wyznaczonym terminie w Państwowym Biurze Notarialnym w K. będzie podstawą do wygaśnięcia decyzji jako bezprzedmiotowej. W punkcie 12 decyzji wskazano, że stanowi ona podstawę do zawarcia umowy notarialnej. Według adnotacji na decyzji stała się prawomocna z dniem [...] września 1990 r. W dniu [...] listopada 2008 r. R. W. zwrócił się do Burmistrza Miasta P. "o wydanie decyzji na podstawie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego o stwierdzenie nieaktualności decyzji z dnia [...] sierpnia 1990 r. w związku ze sprzedażą lokalu przy ul. [...] w P." innej osobie. Burmistrz pismem odmówił wydania decyzji. W wyniku skargi R. W. na bezczynność organu Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 12 maja 2009 r., sygn. akt II SAB/Wr 37/08 zobowiązał Burmistrza Miasta P. do wydania decyzji w przedmiocie wygaśnięcia decyzji z dnia [...] sierpnia 1990 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd ocenił jako błędne stanowisko organu, że decyzja wygasła wskutek niestawienia się skarżącego u notariusza w celu zawarcia umowy i uznał - nie przesądzając o kierunku rozstrzygnięcia ani o zasadności żądania skarżącego – że wniosek skarżącego należało załatwić stosownie do art. 162 § 1 k.p.a. W wykonaniu powyższego wyroku decyzją z [...] września 2009 r., nr [...] Burmistrz Miasta P. stwierdził wygaśnięcie własnej decyzji z [...] sierpnia 1990 r., wskazując jako podstawę prawną decyzji art.162 §1 pkt 2, §2 i §3 k.p.a. i podnosząc, że skarżący nie wpłacił ustalonych decyzją należności oraz nie stawił się do notariusza. Państwowe Biuro Notarialne w dniu [...] października 1991 r. zwróciło kwestionowaną decyzję do Urzędu Miejskiego. Wobec brzmienia pkt 10 decyzji z [...] sierpnia 1990 r. organ uznał, że decyzja ta stała się bezprzedmiotowa. W odwołaniu od powyższej decyzji złożonym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu R. W. zarzucił, że nie miały miejsca podane przez organ podstawy wygaśnięcia decyzji, gdyż nie był wzywany do zawarcia umowy notarialnej, a jej niezawarcie nastąpiło z winy Gminy. Na tej podstawie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie decyzji odmawiającej stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z dnia [...] sierpnia 1990 r. Podniósł ponadto, że składając wniosek spodziewał się wydania decyzji odmownej wraz z odszkodowaniem. Skarżący zwrócił uwagę, że pomimo wpłacenia wymaganych należności, poniesienia nakładów na nieruchomość oraz posiadania decyzji uprawniającej do jej nabycia, został w 1995 r. bezprawnie wyrzucony z nieruchomości, czym uniemożliwiono mu kontynuację działalności gospodarczej, a następnie w 1996 r. sprzedano nieruchomość innej osobie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu decyzją z dnia [...] października 2009 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Kolegium podniosło, że zachodzą przesłanki z art.162 §1 pkt.1 k.p.a. R. W. nie spełnił warunków zawartych w decyzji z dnia [...] sierpnia 1990 r. , zaś nieruchomość została w 1995 r. skutecznie zbyta na rzecz osoby trzeciej, wykonanie decyzji stało się niemożliwe. W ocenie organu odwoławczego również interes społeczny uzasadniał wycofanie decyzji z obrotu prawnego. W skardze do sądu administracyjnego R. W. zarzucił naruszenie art. 75 i nast. k.p.a. oraz art. 106 § 3 i art. 107 § 3 k.p.a. Na tej podstawie wniósł o uchylenie powyższych decyzji i wydanie decyzji odmawiającej stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z 1990 r. oraz ustalającej odszkodowanie. W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzył dotychczasowe twierdzenia i zarzuty. Wskazał ponadto, że postępowanie prowadzone przez Burmistrza naruszało art. 19 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej oraz art. 22, art. 65 ust. 1, art. 77 ust. 1, art. 5, art. 2, art. 7 i art. 24 Konstytucji RP. W ocenie skarżącego Burmistrz naruszył także art. 8 ust. 1 i 2 Europejskiej Karty Praw Człowieka oraz art. 1 Dodatkowego Protokołu. W uzupełnieniu skargi skarżący powtórzył, że do zawarcia umowy nie doszło w wyniku zaniedbań gminy, zaś dokumenty wskazujące na uchybienia w tym zakresie ze strony skarżącego zostały przez urzędników sfałszowane, co ustalono w trakcie dochodzenia, umorzonego wskutek niewykrycia sprawców. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu decyzja administracyjna wyznaczająca osobę nabywcy nieruchomości od gminy, wydana na podstawie ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości stała się bezprzedmiotowa, bowiem nastąpiła jej niewykonalność w wyniku zbycia tej nieruchomości innej osobie. Sąd wywiódł, że z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 464) i z późniejszych nowelizacji nie wynika, aby nastąpiła bezprzedmiotowość omawianej decyzji wskutek zmiany stanu prawnego, nie ma też przepisów prawa nakazujących stwierdzenie wygaśnięcia decyzji. Nie było wystarczające, zdaniem Sądu pierwszej instancji, ogólnikowe powołanie się organu na interes społeczny, bez jego wykazania oraz konkretyzacji. Argumentacja organu była w tym zakresie niejasna, bowiem powołanie nieusprawiedliwionego niestawiennictwa skarżącego w państwowym biurze notarialnym w celu zawarcia umowy nie zostało powiązane z przyjętą przez organ podstawą prawną decyzji. Jeżeli zaś organ pierwszej instancji stwierdził wygaśnięcie decyzji, to stosował art. 162 § 1 k.p.a., powołując błędnie podstawę z punktu 2, gdyż obowiązek stawienia się w celu zawarcia umowy nie stanowił zastrzeżenia warunku, ale też nie powinien jednocześnie powoływać art. 162 § 2 k.p.a., w którym nie ma mowy o stwierdzaniu wygaśnięcia decyzji. Sąd uznał, że zaskarżona decyzja zawierała trafne rozstrzygnięcie, w części wadliwie uzasadnione, co nie oznaczało istotnego naruszenia przepisów postępowania. Organ odwoławczy powołał bowiem prawidłową podstawę prawną decyzji (art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a.) oraz wykazał bezprzedmiotowość decyzji z 1990 r., a jedynie nie omówił wskazanych wadliwości decyzji pierwszej instancji oraz nie powołał występującej dodatkowej przesłanki w postaci interesu strony. W ocenie Sądu pierwszej instancji istnienie tego interesu wykazał sam skarżący poprzez złożenie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji z 1990 r. Sąd dalej wywodził, że w odwołaniu od decyzji skarżący kwestionował jedynie istnienie przesłanki bezprzedmiotowości decyzji z 1990 r. W związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 maja 2009 r., sygn. akt II SAB/Wr 37/08 istniała, wywołana przez skarżącego, potrzeba wydania decyzji w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z 1990 r. Skarżący w odwołaniu nie wystąpił o umorzenie postępowania, lecz nadal domagał się wydania decyzji merytorycznej, jak też nie twierdził, że jej wydanie już nie leży w jego interesie. Do czasu załatwienia wniosku skarżącego, niewątpliwe było pozostawanie bezprzedmiotowej decyzji z 1990 r. w obrocie prawnym. Stan ten byłby się nadal utrzymywał, gdyby nie wniosek skarżącego. W rezultacie zaskarżone decyzje wydane zostały na skutek wniosku skarżącego. Sąd podkreślił, że w odwołaniu oraz w skardze do sądu administracyjnego skarżący nie przedstawił żadnej argumentacji przekonującej, że stwierdzenie wygaśnięcia decyzji z 1990 r. stało się w okresie po złożeniu wniosku, niezgodne z interesem skarżącego. Odnośnie szczegółowej argumentacji prawnej skarżącego dotyczącej jego niestawiennictwa u notariusza, Sąd wskazał, że z uwagi na zaistnienie przesłanek z art. 161 § 1 pkt 1 k.p.a. nie dotyczyła ona zagadnień istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, Organy zaś nie powiązały tych okoliczności z przesłankami ustanowionymi w powołanym przepisie. Z tej przyczyny, wbrew zarzutom skargi, organ nie miał powinności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie okoliczności nieistotnych, jak też ich rozważenia w uzasadnieniu decyzji. Zdaniem Sądu w ramach przedmiotowej sprawy nie było też miejsca na orzekanie o odszkodowaniu, którego domagał się skarżący. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł R. W., reprezentowany przez pełnomocnika. Skarżący, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), powoływanej dalej, jako "p.p.s.a.", zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a., - art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.; poprzez ich błędną wykładnię i nieuzasadnione niezastosowanie, mimo zaistnienia przesłanek do zastosowania powyższych przepisów. Wskazując na powyższe zarzuty, autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania oraz przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną świadczoną z urzędu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że sąd pierwszej instancji nie dostrzegł, iż w postępowaniu przed organami administracji doszło do naruszenia prawa procesowego. Decyzje obu organów oparte bowiem zostały na błędnej interpretacji wyroku z 12 maja 2009 r., sygn. akt II SAB/Wr 37/08, w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zobowiązał Burmistrza Miasta P. do wydania orzeczenia w przedmiocie wygaśnięcia decyzji z [...] sierpnia 1990 r., a zatem do podjęcia rozstrzygnięcia pozytywnego lub negatywnego w zakresie przedmiotu sprawy. Tymczasem zarówno Burmistrz Miasta P., jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu bezpodstawnie uznały, iż powyższym wyrokiem Sąd zobowiązał organ administracji do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z [...] sierpnia 1990 r. Co więcej organy błędnie uznały, że rozstrzygnięcie takie leży również w interesie samego skarżącego ze względu na bezprzedmiotowość powyższej decyzji. Nie dokonały jednak konkretyzacji tego interesu, czyli nie powiązały go z żadną konkretną normą prawa materialnego i możliwością wywiedzenia z niej praw lub obowiązków strony. Ponadto uwadze Sądu pierwszej instancji uszedł fakt, iż do "niewykonalności" decyzji z 1990 r. przyczynił się organ ją wydający. Nie wycofując decyzji z obrotu prawnego w drodze przewidzianych prawem instrumentów, zniweczył jej faktyczne skutki poprzez zbycie budynku na rzecz osoby trzeciej. Autor skargi kasacyjnej zwrócił również uwagę, że decyzja z [...] sierpnia 1990 r. zawierała wadliwie sformułowany obowiązek (zawarcie umowy w formie aktu notarialnego, zapłata ceny sprzedaży), albowiem nie precyzowała podmiotu odpowiedzialnego za jego realizację (nie wskazywała, czy inicjatywa zawarcia umowy winna pochodzić od skarżącego, czy od organu). W skardze kasacyjnej podniesiono, że skarżący w piśmie z [...] lipca 1993 r. wezwał Burmistrza Miasta P. do podania terminu podpisania umowy notarialnej. Spłacił także część ceny sprzedaży, co organ potwierdził, kompensując tę zapłatę z należną w stosunku do niego wierzytelnością. Organy administracji publicznej oraz Sąd pierwszej instancji nie zbadały również, zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, kwestii sfałszowania pisma o zamiarze sprzedaży przedmiotowej nieruchomości sygnowanego przez Burmistrza Miasta P. skierowanego do skarżącego w [...] stycznia 1994 r. Ma to o tyle istotne znaczenie, że kwestionowana decyzja została wydana także w oparciu o przedmiotowe sfałszowane pismo, a więc z rażącym naruszeniem prawa stanowiącym w myśl 156 § 1 pkt 2 k.p.a. podstawę stwierdzenia nieważności decyzji, zaś zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a.- przesłankę do wznowienia postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zakres badania zaskarżonego orzeczenia wyznaczają granice skargi kasacyjnej, o czym stanowi art.183 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej, jako " p.p.s.a." Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art.174 powołanej ustawy i wnioskami skargi kasacyjnej. Powyższa zasada nie dotyczy wad nieważności, wymienionych w art.183§2 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod rozwagę z urzędu, a które w rozpoznawanej sprawie nie występują. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego kasacyjnie, uchybił Sąd pierwszej instancji Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta wyłącznie na podstawie określonej w art.174 pkt 2 p.p.s.a., czyli na zarzutach naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności wymaga zwrócenia uwagi, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte wnioskiem R. W. z dnia [...] listopada 2008 r. " o wydanie decyzji stwierdzającej nieaktualność decyzji z dnia [...] sierpnia 1990 r." Organy administracji procedowały, wykonując również wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 maja 2009 r., sygn. II SAB/Wr 37/08, w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia kwestionowanej decyzji z [...] sierpnia 1990 r. wydanej przez Burmistrza Miasta P. Podstawą prawną decyzji poddanych kontroli Sądu pierwszej instancji był art.162 k.p.a. Oddalając skargę Sąd pierwszej instancji stosował art.151 p.p.s.a. Tymczasem skarga kasacyjna nie podnosi zarzutów dotyczących przepisów w oparciu, o które procedowały organy administracji orzekające w sprawie i które stosował Wojewódzki Sąd Administracyjny. Skarga kasacyjna nie zawiera zarzutów naruszenia ani art.162 k.p.a., ani art.151 p.p.s.a., opiera się natomiast na zarzutach naruszenia przepisów art.145 §1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art.145 §1 pkt 2 k.p.a. oraz art.145 §1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art.156 §1 pkt 2 k.p.a. przez ich błędną wykładnię i nieuzasadnione niezastosowanie. Podnosząc zarzut naruszenia art.145 §1 pkt 1 p.p.s.a. uszło uwadze autora skargi kasacyjnej, że przepis ten stanowi o uchyleniu przez sąd administracyjny decyzji w trzech odmiennych sytuacjach: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej nie wskazano, która z wymienionych podstaw mogłaby być zastosowana przez sąd orzekający, co czyni nieskutecznym zarzut naruszenia art.145 §1 pkt 1 p.p.s.a. Autor skargi kasacyjnej wiąże natomiast zarzut naruszenia art.145 §1 pkt 1 p.p.s.a. z naruszeniem art.145 §1 pkt 2 k.p.a., który jest jedną z podstaw wznowienia postępowania w sytuacji, gdy decyzja została wydana w wyniku przestępstwa. Jak natomiast wynika z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art.145 §1 pkt 2 k.p.a. jej autor wiąże z niezbadaniem przez Sąd pierwszej instancji kwestii sfałszowania pisma sygnowanego przez Burmistrza P. do skarżącego z dnia [...] stycznia 1994 r. o zamiarze sprzedaży przedmiotowej nieruchomości. Zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, co do którego nie podniesiono zarzutu naruszenia art.141 § 4 p.p.s.a., Sąd pierwszej instancji wyraźnie odnosząc się do zarzutów skarżącego w jasny sposób stwierdził, że argumentacja skarżącego dotycząca okoliczności niestawiennictwa skarżącego u notariusza oraz obszerne wywody i zarzuty prawne dotyczące tych okoliczności nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Wypada też nadmienić, że dla uznania, iż decyzja została wydana w wyniku przestępstwa ( art.145 §1 pkt 2 k.p.a.) muszą być spełnione przesłanki: fakt popełnienia przestępstwa, stwierdzony prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu. Odnośnie zarzutu naruszenia art.145 §1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art.156 §1 pkt 2 k.p.a. należy zwrócić uwagę, że zarzutu tego nie powiązano w skardze kasacyjnej z żadnym przepisem prawa, który po myśli art.156 miałby zostać rażąco naruszony, jak również nie rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, na czym miałoby polegać wydanie decyzji bez podstawy prawnej, skoro procedowano na podstawie art.162 k.p.a. W skardze na bezczynność skierowanej do sądu administracyjnego skarżący R. W. wyraźnie domagał się orzeczenia w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z [...] sierpnia 1990 r., podnosząc że decyzja ta nie mogła wygasnąć automatycznie a jej wygaśnięcie powinno być stwierdzone decyzją, w której podana będzie jej podstawa prawna i uzasadnienie. Uwzględniając skargę na bezczynność Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 12 maja 2009 r. zobowiązał Burmistrza Miasta P. do wydania decyzji w przedmiocie wygaśnięcia decyzji z [...] sierpnia 1990 r. w oparciu o art.162 k.p.a. Nie może zatem budzić żadnych wątpliwości, że organy administracji przeprowadziły postępowanie w trybie art.162 k.p.a., którego naruszenia nie zarzuca autor skargi kasacyjnej. To zwalnia Naczelny Sąd Administracyjny od badania prawidłowości zastosowania art.162 k.p.a. z uwagi na zasadę związania Naczelnego Sądu Administracyjnego wnioskami i zarzutami skargi kasacyjnej wyrażoną w art.183§1 p.p.s.a. Jedynym odniesieniem do istoty sprawy, jest stwierdzenie autora skargi kasacyjnej zawarte w jej uzasadnieniu, że zarówno organy administracji, jak również Sąd pierwszej instancji nie dokonały konkretyzacji interesu prawnego skarżącego tj. nie powiązały interesu prawnego skarżącego z konkretną normą prawa materialnego i możliwością wywiedzenia z niej praw lub obowiązków dla strony. W tej kwestii wypada zauważyć, że w ocenie interesu strony, o którym mowa w art.161 §1 pkt 1 k.p.a. należy kierować się treścią art.7 k.p.a., z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji może wystąpić każdy posiadający interes w sprawie, nie tylko interes prawny, lecz także faktyczny ( por. B. Adamiak, J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wyd. CH. Beck. Warszawa 2009, str. 631, teza 4; wyrok WSA w Krakowie z 23 września 2008 r., sygn. II SA/Kr 471/07, publ. Lex 518020). Sąd I instancji dokonał w zaskarżonym wyroku prawidłowej oceny interesu strony. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art.184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w przedmiocie wniosku pełnomocnika skarżącego kasacyjnie o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, gdyż przepisy art.209 i 210 p.p.s.a. odnoszą się do kosztów postępowania między stronami i nie mają zastosowania do przyznania pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu wynagrodzenia za wykonaną pomoc prawną. Z przepisów art.250, 258§2 pkt 8 i §3 oraz art.259 i 260 p.p.s.a. wynika, że orzekanie w przedmiocie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy pozostaje w kognicji wojewódzkiego sądu administracyjnego, do którego należy złożyć stosowny wniosek.