II FZ 279/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : Zbigniew Kmieciak po rozpoznaniu w dniu 06 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 19 kwietnia 2010 r. sygn. akt I SA/Ol 88/10 w zakresie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 02 grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2004r. postanawia oddalić zażalenie. II FZ 279/10 UZASADNIENE Postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2010 r., sygn.akt I SA/Ol 88/10, oddalił wniosek M. S.(skarżącej) o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżąca na powyższe postanowienie wniosła zażalenie wnosząc o jego uchylenie i zarzucając mu: a) niewłaściwą interpretację art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) b) naruszenie art. 252 § 1 p.p.s.a. przez przekroczenie swobodnego uznania dowodów, c) naruszenie art. 45 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca w uzasadnieniu zażalenia koncentruje się na opisie stanu gospodarstwa (pałac nieużytkowany, wymagający remontu). Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela pogląd wyrażony w zaskarżonym postanowieniu, że posiadany przez skarżącą majątek znacznych rozmiarów uzasadnia przyjęcie, że może ona pokryć koszty postępowania. Fakt, że nieruchomość jest dzierżawiona oraz obciążona hipoteką przymusową, nie stanowi przeszkody w jej sprzedaży, a wykorzystywanie majątku przez właściciela w sposób, który nie prowadzi do osiągnięcia dochodów, nie może mieć wpływu na ocenę możliwość poniesienia kosztów sadowych. W związku z powyższym nie można uznać za zasadny zarzut naruszenia przez sąd administracyjny pierwszej instancji art. 246 § 1 p.p.s.a., oraz art. 252 § 1 p.p.s.a., tym bardziej, że skarżąca nie wskazała w jakim zakresie Sąd przekroczył swobodne uznanie dowodów. Nie sposób uznać za zasadne także naruszenie pozostałych - wskazanych przez skarżącą przepisów - tj. art. 45 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, ponieważ Sąd nie kwestionował prawa do sądu, a jedynie rozpatrywał możliwość przyznania prawa pomocy (we wnioskowanym przez skarżącą zakresie), które stanowi odstępstwo od zasady ponoszenia kosztów sądowych przez strony. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 §2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.