II OZ 956/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 8 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 5 sierpnia 2010 r. sygnatura akt II SA/Bd 472/10 o oddaleniu wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi D.B. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie przyznania świadczenia pieniężnego z tytułu pracy przymusowej postanawia oddalić zażalenie Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odmówił D.B. zwolnienia go od kosztów sądowych. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż skarżący wraz z małżonką uzyskują dochód w kwocie 3348 zł miesięcznie. Wprawdzie strona wskazała, iż ponosi wydatki związane leczeniem, jednakże zdaniem Sądu wskazane okoliczności nie świadczą o tym, że nie posiada on środków pozwalających na pokrycie pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla jego osoby. W ocenie Sądu okoliczności te uniemożliwiały przyznanie stronie prawa pomocy na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a. Zażalenie na to postanowienie wniósł D.B., odnosząc się do okoliczności związanych z postępowaniem przed organami administracji i ponownie powołując się na wydatki związane z leczeniem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Prawo pomocy w zakresie częściowym, którego przyznania domagał się D.B., może być udzielone osobie fizycznej jeżeli wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, co wynika z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153. poz. 1270 ze zm.). Instytucja przyznania prawa pomocy wprowadzona została do postępowania sądowoadministracyjnego celem umożliwienia obrony swoich praw przed sądem osobom o znikomych dochodach, lub dochodów tych pozbawionym i znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej. Skarżący, jako osoba uzyskująca stały miesięczny dochód – z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż dochód D.B. i jego małżonki wynosi 3348 zł miesięcznie – nie może być za taką osobę uznany. Za całkowicie zasadne uznać należy zatem stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, który odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy, a zaskarżone postanowienie wydane zostało zgodnie z obowiązującymi przepisami. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.