II SA/Wa 684/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.) Anna Mierzejewska Protokolant Aleksandra Weiher po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2010 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego oddala skargę Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. na podstawie § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 z późn. zm.), z dniem [...] stycznia 2010 r. obniżył D. K. dodatek służbowy o 30% otrzymywanej stawki, tj. do kwoty [...] złotych miesięcznie. Na podstawie art. 108 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ podał, że Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r. przyznał D. K. z dniem [...] stycznia 2007 r. dodatek służbowy w kwocie [...] zł miesięcznie. Przedmiotowa kwota została ustalona zgodnie z treścią § 9 ust. 4 cytowanego wyżej rozporządzenia na podstawie oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju posiadanych przez niego kwalifikacji zawodowych. Rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] D. K. została mianowana na równorzędne stanowisko eksperta Wydziału [...] Policji, bez zmiany składników uposażenia, określając zakres czynności. Dalej organ wskazał, iż D. K. nie realizuje powierzonych jej obowiązków z uwagi na przebywanie na ciągłym i długotrwałym zwolnieniu lekarskim od [...] lutego 2009 r. (łącznie 285 dni), a w związku z tym otrzymywana przez nią kwota dodatku służbowego nie koresponduje z treścią § 9 ust. 2 cytowanego wyżej rozporządzenia, zgodnie z którym przyznanie i wysokość dodatku służbowego uzależnia się od oceny wywiązywania się policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. W konkluzji organ podkreślił, że wobec powyższego obniżenie dodatku służbowego o 30% otrzymywanej stawki jest zgodne z § 8 ust. 5 pkt 2 cytowanego wyżej rozporządzenia Od rozkazu personalnego D. K. złożyła odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, w którym wniosła o jego uchylenie. W uzasadnieniu wskazała, że przebywając na zwolnieniu lekarskim nie może jednocześnie wykonywać obowiązków, realizować zadań i czynności służbowych. Zatem sposób wywiązywania się z obowiązków służbowych nie może podlegać ocenie, o której mówi § 8 ust. 5 przywoływanego wyżej rozporządzenia. W konsekwencji wniosła o przywrócenie jej dodatku służbowego do uprzednio otrzymywanej wysokości. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż zgodnie z art. 121 ust. 1 ustawy o Policji w razie choroby, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania bez przydziału służbowego policjant otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym – z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość. Bezspornym jest, że długotrwała przerwa w pełnieniu służby i nierealizowanie zadań służbowych mają wpływ na wysokość dodatku służbowego. Nie budzi też wątpliwości fakt, że w czasie absencji chorobowej obowiązki skarżącej realizowali inni policjanci. Dlatego należy zgodzić się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, że w przypadku, gdy policjant, który przez tak długi czas nie realizuje żadnych zadań i czynności służbowych nie może otrzymywać dodatku służbowego w przyznanej dotychczas kwocie. Stosownie do § 8 ust. 5 pkt 2 dodatek służbowy można, w zależności od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych, obniżać nie więcej niż o 30 % otrzymywanej stawki. Natomiast, skoro z treści § 8 ust. 7 cyt. rozporządzenia wynika, iż dodatek funkcyjny może być obniżony w razie zmiany zakresu obowiązków służbowych, warunków służby bądź ustania innych przesłanek, które uzasadniałyby przyznanie go w dotychczasowej wysokości, to w ocenie organu odwoławczego bezspornym jest w przedmiotowej sprawie, iż nierealizowanie przewidzianych w karcie opisu pracy na stanowisku, zadań przez D. K. w związku z przebywaniem na zwolnieniach lekarskich, dodatek funkcyjny można było obniżyć. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi D. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i poprzedzającego ją rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jako wydanych bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem skarżącej przepisy § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.) nie reguluje wypłaty dodatku służbowego w okresie choroby policjanta. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje rozstrzygnięcia zapadłe w sprawie z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami dotyczącymi postępowania. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz utrzymany nią w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nie naruszają prawa w stopniu mającym wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 104 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym, przysługuje dodatek funkcyjny. W myśl ust. 3 art. 104, na stanowiskach innych niż wymienione w ust. 2, policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymać dodatek służbowy. Szczegółowo sprawę dodatków do uposażenia reguluje rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 z późń. zm.). Stosownie do § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego, dodatek funkcyjny przyznaje się policjantowi na czas pełnienia przez niego służby lub obowiązków na stanowisku służbowym uprawniającym do tego dodatku. Określone w ust. 2 § 8 cyt. rozporządzenia kategorie dodatku funkcyjnego są uzależnione od rodzaju stanowiska służbowego policjanta. Natomiast z treści § 8 ust. 7 cytowanego rozporządzenia wynika, iż dodatek służbowy może być obniżony w razie zmiany zakresu obowiązków służbowych, warunków służby bądź ustania innych przesłanek, które uzasadniały przyznanie go w dotychczasowej wysokości. W myśl § 9 ust. 2 powołanego rozporządzenia przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość uzależnione jest od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Z § 9 ust. 5 wynika, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu. Przepisy § 8 ust. 5 – 8 stosuje się odpowiednio. Analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że dodatki do uposażenia przysługują policjantowi za faktyczne wykonywanie obowiązków lub pełnienie służby na stanowisku, z którym dodatek ten jest związany, nie zaś z tytułu mianowania na określone stanowisko. Ponadto, wysokość dodatku pozostawiona została uznaniu przełożonego, który w zależności od własnej oceny sposobu wywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych może obniżyć dodatek nie więcej niż o 30 % otrzymywanej stawki. Uznaniowość wysokości dodatku służbowego oznacza również, że nawet policjanci wykonujący te same zadania służbowe mogą posiadać dodatek służbowy w różnej wysokości. Taki charakter dodatku sprawia, że policjant nie może skutecznie kwestionować wysokości dodatku, o ile jest ona zgodna z obowiązującymi przepisami. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r. Komendant Główny Policji przyznał skarżącej z dniem [...] stycznia 2007 r. dodatek służbowy w kwocie [...] zł miesięcznie. Przedmiotowa kwota została ustalona zgodnie z treścią § 9 ust. 4 cytowanego wyżej rozporządzenia, na podstawie oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju posiadanych przez niego kwalifikacji zawodowych. Natomiast rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] Komendant Główny Policji mianował D. K. z dniem [...] maja 2008 r. na równorzędne stanowisko eksperta Wydziału [...] Policji, bez zmiany składników uposażenia – skarżąca w dniu [...] lipca 2008 r. została zapoznana z kartą opisu pracy na stanowisku. Z uwagi na fakt przebywania skarżącej na ciągłym zwolnieniu lekarskim przewidziane w karcie opisu pracy na stanowisku zadania, nie były przez nią realizowane. Dlatego należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, iż w przypadku, gdy policjant od wielu miesięcy nie realizuje żadnych zadań i czynności służbowych, nie może otrzymywać dodatku funkcyjnego, w przyznanej dotychczas kwocie. Zgodnie z art. 121 ustawy o Policji, w razie urlopu, choroby, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania bez przydziału służbowego, policjant otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki o charakterze stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku z uwzględnieniem powstałych zmian mających wpływ na prawo do uposażenia lub innych należności pieniężnych. Podkreślić należy, iż sama skarżąca nie kwestionuje faktu, iż z uwagi na zwolnienie lekarskie nie wykonywała żadnych obowiązków służbowych. Wobec powyższych okoliczności, obniżenie skarżącej dodatku funkcyjnego nastąpiło zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a więc zaskarżona decyzja jest zgodna z obowiązującym prawem. Tym samym niezasadnym jest zarzut skarżącej, iż zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a decyzja ją poprzedzająca bez podstawy prawnej. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.