II OZ 1016/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno, , po rozpoznaniu w dniu 14 października 2010 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. D., I. T., A. G., M. B., E. D. i J. D. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zawarte w pkt III wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 565/10 w sprawie ze skargi J. D., I. T., A. G., M. B., E. D. i J. D. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] lutego 2010 r. nr A, B, C, D, E oraz F w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia: uchylić pkt III wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 565/10 i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania. Wyrokiem z 9 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 565/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w pkt I uchylił zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu I instancji, w pkt II orzekł, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonywane, a w pkt III zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz skarżących: J. D. kwotę 2527 zł, E. D. kwotę 1392 zł, A. G. kwotę 1392 zł, I. T. kwotę 1392 zł, M. B. kwotę 1392 zł i J. D. kwotę 1392 zł - tytułem zwrotu kosztów postępowania (sprawy połączone zostały do wspólnego rozpoznania). W uzasadnieniu, Sąd pierwszej instancji wskazał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze (rozpatrując odwołania skarżących po uchyleniu poprzednich decyzji wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 2 września 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 497/08) uchyliło decyzje Prezydenta Miasta Krakowa i ustaliło opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości: w stosunku do J. D. w wysokości 227 049,98 zł, a w stosunku do pozostałych skarżących w wysokości po 113 524,99 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie uchylił zaskarżone decyzje organu. Orzekając o kosztach powołano art. 200 i 205 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej jako p.p.s.a.). Pismem z 13 sierpnia 2010 r., to jest w terminie 7 dni od doręczenia uzasadnienia (6 sierpnia 2010 r.), pełnomocnik skarżących złożył zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania i wniósł o zasądzenie na rzecz J. D. kwotę 9487 zł w tym kosztów zastępstwa prawnego w kwocie 7200 zł oraz pozostałym skarżącym po 4752 zł w tym koszty zastępstwa prawnego po 3600 zł, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a ponadto, zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz każdego ze skarżących kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa prawnego w wysokości dwukrotności stawki minimalnej w postępowaniu zażaleniowym. Postanowieniu zarzucono naruszenie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.) poprzez nieprawidłową wykładnię w sytuacji, gdy przedmiotem zaskarżania w przedmiotowej sprawie była należność pieniężna oraz naruszenie § 14 ust. 2 lit. a powołanego wyżej rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie. Uzasadniając zażalenie, pełnomocnik skarżących podkreślił, że "wpis od przedmiotowych skarg obliczono w sposób stosunkowy, co nie zostało zakwestionowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny". Natomiast, zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a, stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, jest obliczana według stawki z § 6 tego rozporządzenia. Sąd pierwszej instancji zastosował natomiast przepis § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c omawianego rozporządzenia, przyznając radcy prawnemu po 240 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zawiera usprawiedliwione podstawy. Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 9 p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej. Zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Ponieważ stosownie do § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, stawka minimalne wynosi 7 200 zł przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 200.000 zł, a według § 6 pkt 6 tego rozporządzenia, stawka minimalna wynosi 3 600 zł, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie błędnie zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego kwotę 240 zł w każdej ze spraw. W przedmiotowej sprawie za wartość przedmiotu sprawy należy uznać kwoty: 227 050 zł oraz 113 525 zł, wynikające z postanowień Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie, wydanych [...] lutego 2010 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, o kosztach postępowania (zwrot wpisu sądowego, koszty zastępstwa procesowego i opłata skarbowa od pełnomocnictwa), które powinny zostać zasądzone na rzecz J. D., Sąd I instancji powinien orzec na podstawie z art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a w zw. z § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, a o kosztach postępowania, które powinny zostać zasądzone na rzecz E. D., A. G., I. T., M. B. oraz J. D., Sąd I instancji powinien orzec na podstawie z art. 200 p.p.s.a. i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a w związku z § 6 pkt 7 powoływanego rozporządzenia. Ponadto, zauważyć należy, że uzasadnienie wyroku, także w odniesieniu do rozstrzygnięcia o kosztach postępowania, powinno wskazywać podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie (art.141 § 4 p.p.s.a.). Orzeczenie w zaskarżonej części nie wskazało pełnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia o kosztach, a nadto nie zostało uzasadnione. Mając powyższe okoliczności na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.