IV SAB/Po 36/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. N. na bezczynność Starosty Powiatu T. w przedmiocie informacji publicznej postanawia: 1. umorzyć postępowanie 2. zasądzić od Starosty Powiatu T. na rzecz skarżącego kwotę 374 zł (trzysta siedemdziesiąt cztery złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu [...] kwietnia [...] r. R. N. reprezentowany przez pełnomocnika J. K., zwrócił się do Starostwa Powiatu T. na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej o przesłanie kopii decyzji o pozwoleniu na budowę sieci kanalizacyjnej i przyłącza kanalizacyjnego dla Gminy M. Pismem z dnia [...] kwietnia [...] r., R. N. reprezentowany przez pełnomocnika, radcę prawnego G. W., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. skargę na bezczynność Starosty Powiatu T. Pełnomocnik Skarżącego wniósł o uwzględnienie skargi oraz zasądzenie od Starosty Powiatu T. na rzecz skarżącego kosztów postępowania w kwocie 597 zł (wynagrodzenie pełnomocnika 480 zł- 2 x stawka minimalna, kosztów sądowych- 100 zł i opłaty skarbowej 17 zł). W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie umorzenie postępowania. Organ wskazał, iż pismem z dnia [...] kwietnia [...] r. przesłał kserokopię decyzji Nr [...] z dnia [...] r. wydaną dla Gminy M. o pozwoleniu na budowę sieci kanalizacyjnej i przyłącza kanalizacyjnego w miejscowości M. Pismo doręczono pełnomocnikowi Skarżącego już po wniesieniu skargi do Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprawa podlega umorzeniu. W pierwszej kolejności konieczne jest wskazanie, że w sytuacji, gdy organ administracji publicznej, którego dotyczyła skarga na bezczynność, do daty orzekania przez sąd administracyjny wyda akt lub podejmie czynność, której domagała się strona, to organ ten przestaje tkwić w bezczynności. Oznacza to, że organ we własnym zakresie usunął istniejące naruszenie prawa, przyznając, że pozostawał w bezczynności. Tym samym uznać należy, że skarga na bezczynność została uwzględniona w trybie tzw. samokontroli organu. Organ administracji publicznej, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, stosowanie do art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.– p.p.s.a.) może, bowiem w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Powyższe stanowisko zostało również zaprezentowane w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. I OPS 6/08, LEX nr 463487. W niniejszej sprawie, Starostwo Powiatu T., któremu we wniesionej skardze zarzucano bezczynność, nadesłał Skarżącemu kserokopię decyzji stosownie do jego wniosku z dnia [...] kwietnia [...] r. Skoro, zatem w momencie rozpoznawania przez Sąd skargi organ nie pozostawał już w bezczynności, to brak podstaw do zastosowania żądanego przez skarżącego trybu przewidzianego w art. 149 p.p.s.a., to znaczy do orzekania o obowiązku wydania przez organ we wskazanym terminie aktu lub podjęcia czynności. Tym samym konieczne stało się z mocy art. 161 § 1 pkt 3 powyższej ustawy umorzenie postępowania sądowego jako bezprzedmiotowego. Sąd wskazuje, że w razie umorzenia postępowania z przyczyn określonych w art. 54 § 3 p.p.s.a. Skarżący ma możliwość ubiegania się o zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, stosownie do art. 201 § 1 powyższej ustawy (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 04 sierpnia 2009 r., II OSK 646/09, dostępny w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie, zgodnie z zasadą wyrażoną w § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielanej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) Sąd, zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu charakter powyższej sprawy jak i poczyniony wkład pracy pełnomocnika strony nie uzasadnia przyznania kosztów zastępstwa procesowego w wysokości wyższej, niż stawki minimalne określone w treści powyższego rozporządzenia. Mając powyższe na względzie Sąd na postawie art. 54 § 3 oraz 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 161 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi umorzył postępowanie. O kosztach orzeczono na podstawie art. 201 § 1 powyższej ustawy.