II SA/Ke 381/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska,, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Dziubińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 lipca 2010r. sprawy ze skargi T.Z. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. Decyzją z dnia [...] znak: [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta z dnia [...] nr [...] w sprawie uznania T.Z. z dniem [...] za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w dniu rejestracji strona spełniała warunki do uznania za osobę bezrobotną, natomiast suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, jest krótsza niż 365 dni – co stanowi podstawę odmowy przyznania prawa do zasiłku. W odwołaniu od powyższej decyzji T.Z. wskazała, że jest osobą niepełnosprawną słuchowo od urodzenia, z końcem stycznia 2009r. utraciła pracę, a następnie przez pół roku przebywała na zwolnieniu lekarskim. Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] Wojewoda, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając w całości ustalenia faktyczne i rozważenia prawne organu I instancji. Organ odwoławczy na podstawie zebranego materiału dowodowego stwierdził, iż T.Z. w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, tj. od dnia 17 sierpnia 2008r. do dnia 17 lutego 2010r. udokumentowała mniej niż 365 dni okresów uprawniających do uzyskania prawa do zasiłku. Tym samym skarżąca nie spełniła wymogów, o jakich mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach T.Z. zakwestionowała decyzję z dnia [...], domagając się jej uchylenia w zakresie odmowy przyznania prawa do zasiłku. Skarżąca powołała się przy tym na informacje, jakie miała uzyskać w urzędzie pracy, przez co zaniechała rejestracji jako osoby bezrobotnej w odpowiednim do nabycia zasiłku dla bezrobotnych terminie. Podniosła, iż pouczona została, że rejestracji jako osoba bezrobotna może dokonać w każdym czasie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., zadaniem wojewódzkich sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.), a kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w ramach tak zakreślonej właściwości Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jej uchylenia lub stwierdzenia nieważności. Na wstępie wskazać należy, iż skarżąca nie kwestionuje prawidłowości zaskarżonej decyzji w części dotyczącej przyznania jej statusu osoby bezrobotnej. Spełnia bowiem wymogi uznania za bezrobotnego określone w art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008r. nr 69 poz. 415 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Sprzeciw T.Z. budzi natomiast fakt odmowy przyznania jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Odnosząc się do powyższego wskazać należy, iż zgodnie z przepisem art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy, który legł u podstaw wydania zakwestionowanego rozstrzygnięcia - prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Do okresu 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy pobierania zasiłku chorobowego, jeżeli podstawę wymiaru tego zasiłku i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę (art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy). Skarżąca, spełniając warunki do uznania jej za osobę bezrobotną, zarejestrowała się w Miejskim Urzędzie Pracy w dniu 18 lutego 2010r. W związku z powyższym wymagany dla uzyskania przez stronę zasiłku dla bezrobotnych okres co najmniej 365 dni zatrudnienia należy w niniejszej sprawie ustalać od dnia 17 sierpnia 2008r. Niesporne w niniejszej sprawie jest, iż skarżąca, rejestrując się jako osoba bezrobotna, przedstawiła: 1. świadectwo pracy z dnia 2 lutego 2009r., z którego wynika, że w okresie od dnia 1 kwietnia 2000r. do dnia 31 stycznia 2009r. była zatrudniona w pełnym wymiarze czasu pracy w firmie V. w K. (k. 4 b), 2. zaświadczenie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 16 lutego 2010r. o wypłaconych zasiłkach/świadczeniach za okres po ustaniu ubezpieczenia, z którego wynika, że strona w okresie od 1 lutego 2009r. do 26 lipca 2009r. uzyskiwała zasiłek chorobowy, którego podstawę wymiaru stanowiła kwota wyższa od minimalnego wynagrodzenia (k. 8). Tym samym, jak wynika z przedstawionego świadectwa pracy i zaświadczenia ZUS, w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji tj. od dnia 17 sierpnia 2008r. do dnia 17 lutego 2010r. T.Z. udokumentowała jedynie 344 dni okresów uprawniających do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Jest to o 21 dni za mało w stosunku do wymaganego przez art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy okresu 365 dni. W świetle powyższych okoliczności prawidłowo orzeczono o odmowie przyznania skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Na odmienną ocenę zaskarżonej decyzji nie miały wpływu podnoszone przez skarżącą okoliczności związane z informacjami uzyskiwanymi od pracowników organu I instancji. Należy bowiem wyjaśnić stronie, że przepisy art. 71 ust. 1 i 2 ustawy mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dają organom administracji publicznej uprawnień do uznaniowego rozstrzygania w zakresie zasiłku przyznawanego bezrobotnym. Nawet w przypadku, gdy osobie bezrobotnej brakuje kilku dni do wymaganego ustawą okresu uprawniającego do tego zasiłku - organ, związany treścią obowiązujących przepisów, zobligowany jest do odmowy jego przyznania. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.