II GSK 786/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Urszula Raczkiewicz po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 30 marca 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 150/10 w sprawie ze skargi P. M. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne postanawia: odrzucić skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 30 marca 2010 r. odrzucił skargę P. M. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] grudnia 2009 r. w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne - jako złożoną z uchybieniem ustawowego terminu. W uzasadnieniu Sąd podniósł, iż w przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o trybie i terminie zaskarżenia oraz, że została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu 15 grudnia 2009 r. Skarżący natomiast wniósł skargę 15 stycznia 2010 r., zatem po upływie terminu wynikającego z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm.). Od powyższego postanowienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną wniósł P. M., reprezentowany przez doradcę podatkowego J. B., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że uchybienie terminu nastąpiło nie z jego winy. Skarżący stwierdził, iż ze względu na zły stan zdrowia skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku sporządził w dniu 14 stycznia 2010 r., prosząc jednocześnie żonę o dostarczenie jej do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. W związku z tym, że małżonka skarżącego skończyła pracę w dniu 14 stycznia 2010 r. dopiero o godzinie 19:00, dostarczyła skargę dnia następnego tj. 15 stycznia 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest niedopuszczalna z uwagi na sporządzenie jej przez nieuprawnioną osobę. Zgodnie z art. 35 § 1 p.p.s.a. pełnomocnikiem strony w postępowaniu przed sądem administracyjnym może być adwokat lub radca prawny, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Do takich przepisów należy art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 86 z późn. zm.) uprawniający doradcę podatkowego do występowania w charakterze pełnomocnika w postępowaniu w zakresie sądowej kontroli decyzji administracyjnych w sprawach dotyczących obowiązków podatkowych. W nawiązaniu do tego unormowania w art. 175 § 3 pkt 1 p.p.s.a. przyznano doradcy podatkowemu uprawnienie do sporządzenia skargi kasacyjnej "w sprawach obowiązków podatkowych". W rozumieniu art. 4 i art. 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej obowiązkiem podatkowym jest wynikająca z ustaw podatkowych, nieskonkretyzowana powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w tych ustawach, dotyczących m.in. podatków i powstania obowiązku podatkowego. Uprawnienia doradcy podatkowego nie stwarzają możliwości udzielenia mu pełnomocnictwa do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej ani do występowania w imieniu strony przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie innej aniżeli z zakresu obowiązku podatkowego. Rozpoznawana sprawa nie dotyczy obowiązku podatkowego lecz odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne. Z powyższych względów pełnomocnictwo udzielone przez P. M. doradcy podatkowemu J. B. do sporządzenia skargi kasacyjnej należy uznać za bezskuteczne, ponieważ niniejsza sprawa nie dotyczy obowiązków podatkowych. Złożenie skargi kasacyjnej przez doradcę podatkowego w sprawach innych niż określone w art. 175 § 3 pkt 1 p.p.s.a. jest brakiem, który nie podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 w zw. z art. 176 p.p.s.a. W związku z tym skarga kasacyjna podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 178 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.