II GZ 161/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Urszula Raczkiewicz po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z dnia 26 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 210/10 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie kary za zajęcie pasa drogowego postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 210/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Sz. w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sz. z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...], w przedmiocie kary za zajęcie pasa drogowego, oddalił wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania powyższej decyzji. W uzasadnieniu Sąd ten wskazał, że w dniu [...] lutego 2010 r. J. B. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Sz. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sz. z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego. W skardze wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 31 marca 2010 r. Sąd wezwał skarżącą do wykazania i uzasadnienia przesłanek wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zawartego w skardze, jednocześnie pouczając o treści art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W odpowiedzi na powyższe zobowiązanie skarżąca w piśmie z dnia 9 kwietnia 2010 r. wskazała, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadny z uwagi na duże prawdopodobieństwo uchylenia przez Sąd rozstrzygnięcia z dnia [...] grudnia 2009 r. i niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Wyjaśniła, że zapłata orzeczonej kary tj. 10.402,25 zł spowoduje znaczną szkodę majątkową, gdyż nie dysponuje wolnymi środkami pieniężnymi, które mogłaby przeznaczyć na wykonanie decyzji bez istotnego uszczerbku dla funkcjonowania prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Sz. oddalając wniosek uznał, że skarżąca nie wykazała, aby wykonanie zaskarżonej decyzji mogło spowodować skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd wskazał, że skarżąca nie uprawdopodobniła swoich twierdzeń poprzez wskazanie konkretnych okoliczności odnoszących się do sytuacji materialnej oraz przedstawienie - w miarę możliwości - dokumentów źródłowych pozwalających na ocenę kondycji finansowej. Przede wszystkim nie podała wysokości dochodów osiąganych z prowadzonej działalności gospodarczej, ani posiadanych oszczędności. W rezultacie uzasadnienie zawiera jedynie ogólnikowe stwierdzenie, pozbawione szerszego uzasadnienia. Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie i wniosła o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Sz. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że zapłata orzeczonej kary spowoduje znaczną szkodę majątkową i trudne do odwrócenia skutki. Skarżąca podniosła, że dochód z prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej wyniósł w 2009 r. [...] zł. Natomiast zapłata przedmiotowej kary może doprowadzić do zaprzestania prowadzonej działalności. Ponadto skarżąca zarzuciła, że Sąd I instancji, mając wątpliwości co do sytuacji finansowej skarżącej, nie wezwał strony do uzupełnienia wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie jest niezasadne. Na wstępie należy podkreślić, że przedmiotem niniejszego postępowania zażaleniowego jest dokonanie oceny, czy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Sz. prawidłowo odmówił zastosowania art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.), nie uwzględniając wniosku skarżącej J. B. o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sz. z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...], w przedmiocie kary za zajęcie pasa drogowego. Powołany powyżej przepis stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przepis ten zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych, którymi są wyrządzenie znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę – majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (post. NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skarżąca zarówno w skardze do WSA zawierającej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jak i w piśmie z dnia 9 kwietnia 2010 r. nie zawarła informacji, które wskazywałyby, że wykonanie decyzji nakładającej na nią karę mogłoby spowodować wyrządzenie znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Przesłanki przemawiające za wstrzymaniem wykonania decyzji, powołane przez skarżącą nie zostały poparte dowodami (wniosek zawiera jedynie ogólne stwierdzenia). Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zarzutu skarżącej, że Wojewódzki Sąd Administracyjny mając wątpliwości co do sytuacji finansowej skarżącej, nie wezwał strony do uzupełnienia wniosku. Należy bowiem wskazać, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, tym samym uzasadnienie wniosku poza ewentualnym powtórzeniem treści przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. powinno wskazywać na konkretne zdarzenia świadczące o tym, iż w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Poza tym pismem z dnia 31 marca 2010 r. Sąd wezwał skarżącą do wykazania i uzasadnienia przesłanek wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Również w uzasadnieniu zażalenia będącego przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, skarżąca nie wykazała okoliczności stanowiących podstawę wstrzymania wykonania decyzji. Przede wszystkim zażalenie nie zawiera dostatecznych informacji, pozwalających na ustalenie stanu majątkowego i finansowego skarżącej. Skarżąca ograniczyła się jedynie do wskazania dochodu osiągniętego w 2009 r. Jednakże skarżąca ponownie nie przedstawiła żadnych dokumentów na poparcie swojego stanowiska. Mając na uwadze powyżej wskazane okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw.