II OZ 676/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 588/10 oddalające wniosek A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] oraz decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] w części dotyczącej budowy dojazdu do Centrum Handlowego A. od ulicy G. w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2010 r. oddalił wniosek A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] oraz decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] w części dotyczącej budowy dojazdu do Centrum Handlowego A. od ulicy G. w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji podniósł, że skarżąca spółka nie wykazała, że znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki, określone w przepisie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) mogą zaistnieć w przypadku nie wstrzymania wykonania decyzji wskazanych we wniosku. Zdaniem Sądu, przedstawione we wniosku argumenty dotyczące ograniczeń wynikających z wykonania powyższych decyzji są teoretyczne, a ich zaistnienie nie musi nastąpić. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. zaskarżając to postanowienie w całości i zarzucając mu naruszenie: 1. przepisów proceduralnych w postaci naruszenia art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że skarżący nie wskazał we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, 2. przepisów proceduralnych w postaci naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak sporządzenia należytego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. W konkluzji zażalenia skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, a także o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę B. S.A. z siedzibą w W. wniosła o oddalenie zażalenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podkreślić, że przedmiotem niniejszego postępowania zażaleniowego jest dokonanie oceny, czy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo zastosował art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie uwzględniając wniosku skarżącej spółki o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] oraz decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] w części dotyczącej budowy dojazdu do Centrum Handlowego A. od ulicy G. Powołany powyżej przepis stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji niewadliwie, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji. A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. składając skargę na powołaną decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2010 r. wniósł o wstrzymanie tej decyzji oraz decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] lipca 2007 r., podnosząc, że "wykonanie decyzji poprzez budowę dojazdu do osiedla G. na drodze dojazdowej do Centrum Handlowego skarżącej spółki spowoduje skutki trudne do odwrócenia oraz jednocześnie spowoduje wyrządzenie skarżącej znacznej szkody poprzez zablokowanie dojazdu co Centrum na czas budowy oraz ograniczy ten dojazd w znacznym stopniu po wykonaniu ronda". Odnosząc się do kwestii "trudnych do odwrócenia skutków" skarżąca spółka podniosła, że w przypadku zrealizowania inwestycji zgodnie z pozwoleniem na budowę, a następnie w przypadku uchylenia pozwolenia na budowę w części dotyczącej budowy dojazdu od ulicy G., konieczne będzie przywrócenie terenu do stanu poprzedniego, czyli rozbiórka dojazdu. Jednocześnie stwierdzono, że zablokowanie dojazdu będzie miało wprost przełożenie na ilość klientów odwiedzających Centrum Handlowe i zyski skarżącego Ograniczenie uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji do powtórzenia treści przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. a także przytoczenia orzecznictwa dotyczącego interpretacji tegoż przepisu nie daje podstaw do pozytywnego dla strony rozstrzygnięcia. Wskazać należy, że na stronie skarżącej spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. (post. NSA z dnia 8 listopada 2006r., II FZ 666/06). Istotnym jest, że nawet przytoczenie okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu dopiero w zażaleniu na postanowienie odmawiające wstrzymania zaskarżonej decyzji z uwagi na brak uzasadnienia przez stronę wniosku, nie stanowi wystarczającej podstawy do uchylenia zaskarżonego orzeczenia, nawet w przypadku wystąpienia tych przesłanek, w sytuacji gdy nie można sądowi pierwszej instancji zarzucić naruszenia prawa. Podnieść należy, że skarżąca spółka wnosząc zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wskazała w nim okoliczności, które zdaniem spółki uzasadniają wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Ograniczenia na które wskazuje skarżąca spółka, jak słusznie podkreślił Sąd pierwszej instancji, są jednak jedynie teoretyczne, a ich zaistnienie nie musi nastąpić. W tym miejscu wskazać należy, że wbrew twierdzeniom skarżącej spółki, nawet czasowe zamknięcie tunelu pod ul. G., nie zablokuje dojazdu do centrum handlowego A., albowiem do centrum tego prowadzą dodatkowo dwa zjazdy z północnego pasa ul. G. Odnosząc się natomiast do kwestii przewidywanego przez skarżącą zmniejszenia zysków spółki w trakcie budowy, a także po jej zakończeniu, podnieść należy, że obawy te są jedynie hipotetyczne i nie znajdują poparcia w dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy. Ponadto, jak słusznie zauważono w odpowiedzi na zażalenie, nie jest wykluczonym, że po zakończeniu przedmiotowej inwestycji budowlanej zyski skarżącej spółki mogą nawet się zwiększyć. Reasumując powyższe wywody Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zażalenie powyższe nie jest zasadne, a zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie narusza prawa. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zażalenie oddalił.