I SA/Gl 975/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędziowie WSA Wojciech Organiściak, Teresa Randak (spr.), Protokolant Izabela Maj – Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lipca 2010 r. sprawy ze skargi L. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. odmówił – działając na podstawie art. 216 § 1 oraz art. 162 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. Nr 8, poz. 60 z 2005 r. z późn. zm. ) – przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie określenia L. P. zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu postanowienia, organ podatkowy stwierdził, że decyzja – w odniesieniu, do której strona wniosła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania – została doręczona zobowiązanej w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej, w dniu [...] 2008 r. Termin do wniesienia odwołania upłynął zatem w dniu [...] 2008 r. Strona wnosząc odwołanie, nadała je w Urzędzie Pocztowym w B. w dniu [...] 2009 r. W odwołaniu podatniczka zarzuciła organowi podatkowemu wydanie decyzji w sytuacji przedawnienia zobowiązania podatkowego oraz dokonanie wadliwej wykładni przepisów prawa cywilnego oraz nadużycie w tym zakresie autonomii prawa podatkowego. Podatniczka zarzuciła także dokonanie błędnych ustaleń stanu faktycznego, stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. Strona zwróciła także uwagę na fakt, że upłynął pięcioletni okres przedawnienia zobowiązania, a ponadto, że organ podatkowy nie dokonał czynności, które spowodowałoby przerwanie lub zawieszenie biegu tego terminu. W końcowej części odwołania zaprzeczyła, jakoby otrzymała decyzję lub wezwanie do przedłożenia dokumentów związanych z poniesionymi nakładami inwestycyjnymi na nieruchomość w okresie wcześniejszym. Organ podatkowy II instancji wskazał, że postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] – działając na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej – stwierdził, że odwołanie od w/w decyzji zostało wniesione z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Postanowienie to zostało doręczone podatniczce w dniu [...] 2009 r. w siedzibie organu. Pismem z dnia [...] 2009 r. strona wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r. Nr [...] 2 sprawie określenia kwoty zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. w wysokości [...] zł. W piśmie tym podatniczka podniosła, że decyzję tę otrzymała w dniu [...] 2009 r., podczas wizyty w siedzibie organu I instancji. Podatniczka poinformowała także organ o sytuacji materialnej i rodzinnej, akcentując, że nie może ponosić jednostronnie odpowiedzialności za bezskuteczność prób doręczenia korespondencji, a w konsekwencji niedotrzymania terminu do wniesienia odwołania. Strona wskazała ponadto, że organ miał możliwość skontaktowania się z nią osobiście, gdyż podała swój numer telefonu, do wiadomości organu. Kontynuując, podatniczka przedstawiła zarzuty merytoryczne w odniesieniu do decyzji wymiarowej, w tym zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego. Odnosząc się do argumentacji zawartej we wniosku o przewrócenie terminu, organ II instancji wskazał na regulację zawartą w art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Z § 2 tego przepisu wynika natomiast, że podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. Zgodnie z art. 163 § 2 Ordynacji podatkowej, w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ podatkowy właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia. Jak zaakcentował organ II instancji, podstawowym zagadnieniem w niniejszej sprawie jest ustalenie czy strona uchybiła terminowi do wniesienia odwołania z własnej winy, czy też nie z własnej winy. Przepis art. 162 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej ustanawia cztery przesłanki przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej, przy czym, przesłanki te muszą być spełnione łącznie. Przesłanki te, to: 1. uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku winy w uchybienie terminowi, 2. wniesienie przez osobę zainteresowaną wniosku o przywrócenie terminu, 3. dochowanie przez zainteresowanego, prekluzyjnego, nieprzywracalnego terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, 4. dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu, czynności procesowej. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, podatniczka nie dopełniła dwóch z w/w warunków, określonych w punkcie 1 i 3 tj. nie wykazała braku winy w niedochowaniu terminu do złożenia odwołania, a ponadto przekroczyła termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Jak zaakcentował organ podatkowy strona nie przedstawiła żadnych dowodów uprawdopodobniających brak winy w niedochowaniu tego terminu, zwłaszcza nie stanowi tego uprawdopodobnienia fakt, że nie możliwe było doręczenie przesyłki do jej rąk własnych. Wszystkie adresowane do podatniczki pisma były dwukrotnie awizowane, w tym także decyzja wymiarowa z dnia [...] r. Nie podzielając zarzutu strony o jednostronnym obciążeniu jej odpowiedzialnością za niemożność doręczenia korespondencji, organ wskazał, że doręczenie to nastąpiło w trybie art. 144 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym pisma doręcza się m.in. przez pocztę, przy czym doręczenia osobie fizycznej dokonuje się w jej mieszkaniu lub miejscu pracy, siedzibie organu podatkowego ewentualnie w miejscu, gdzie się adresata zastanie, a w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu doręcza się – stosownie do art. 149 Ordynacji podatkowej – dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu za pokwitowaniem, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Stosownie natomiast do art. 150 Ordynacji podatkowej w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wyżej wskazany, pismo przechowuje się w placówce pocztowej przez okres 14 dni, a adresata zawiadamia się dwukrotnie o tej okoliczności, przy czym powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia przesyłki w terminie 7 dni. Zawiadomienie o przesyłce umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub gdy to nie jest możliwe na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W takim przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego 14 – dniowego terminu, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Kontynuując, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że z akt przekazanych przez organ podatkowy I instancji wynika, że podatniczka w dniu [...] 1996 r. złożyła zgłoszenie identyfikacyjne NIP – 3, w którym wskazała jako adres zamieszkania B., ul. [...]. Do dnia [...] r. do organu podatkowego nie wpłynęła żadna informacja dotycząca zmiany miejsca zamieszkania. Ponadto, w dniach [...],[...],[...],[...] i [...] 2008 r. pracownicy organu I instancji podjęli nieudane próby doręczenia podatniczce wezwania z dnia [...] 2008 r., dokumentując te czynności adnotacjami służbowymi, włączonymi do akt podatkowych. Decyzja o określeniu podatniczce wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. z dnia [...] r. Nr [...] została awizowana w dniu [...] 2008 r. oraz w dniu [...] 2008 r. Przesyłkę zwrócono nadawcy w dniu [...] 2008 r., a więc doręczenia zastępczego dokonano w dniu [...] 2008 r. Końcowo, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że wnioskująca nie dochowała też terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, gdyż decyzja wymiarowa została jej wydana w dniu [...] 2009 r. – w związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym. Stronie wydano także kserokopie tytułu wykonawczego z dnia [...] r. Nr [...] oraz kserokopię potwierdzenia odbioru w/w decyzji, na którym widnieje adnotacja "uznane za doręczoną w dniu [...] 2008 r.". Wniosek o przywrócenie terminu został natomiast złożony dopiero w dniu [...] 2009 r., a więc z uchybieniem terminu określonego w art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej. W skardze, na w/w postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej strona podniosła, że kopię decyzji wymiarowej otrzymała w dniu [...] 2009 r. Skarżąca podniosła, że jest matką samotnie wychowującą dziecko, osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Jak podkreśliła znajduje się w bardzo trudnej sytuacji finansowej, a utrzymanie zawdzięcza głównie pomocy udzielanej przez rodzinę. Co prawda – jak zaznaczyła – nie otrzymuje z tego tytułu żadnych dochodów, ale przynajmniej częściowo zabezpiecza utrzymanie swoje i dziecka, gdyż z uzyskiwanych środków z tytułu świadczeń rodzinnych i alimentacyjnych nie byłoby możliwe zaspokojenie podstawowych potrzeb. Jak podkreśliła, organ był poinformowany o jej sytuacji, a z uwagi na częste przebywanie poza miejscem zamieszkania pozostawiła swój numer telefonu, w celu umożliwienia z nią kontaktów. Zdaniem skarżącej nie może ponosić jednostronnie odpowiedzialności za bezskuteczność prób doręczenia korespondencji przez organ podatkowy, a w konsekwencji niedotrzymania terminu do wniesienia odwołania, tym bardziej, że odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Termin ten – w ocenie skarżącej – zachowała, gdyż skuteczne doręczenie decyzji nastąpiło dopiero z dniem [...] 2009 r. Skarżąca zaakcentowała, że organ pominął w argumentacji jej sytuację, chociaż de facto to właśnie ta sytuacja przesądza o "uprawdopodobnieniu braku jej winy", a to z kolei przesądza, że spełnione zostały w sprawie wszystkie cztery przesłanki określone w art. 162 Ordynacji podatkowej. Skarżąca wskazała ponadto, że w dniu [...] 2002 r. osiągnęła przychód z tytułu odpłatnego zbycia prawa użytkowania wieczystego gruntu i własności budynku położonego w C., przy ul. [...] w kwocie [...] zł., a zatem do dnia wszczęcia postępowania podatkowego tj. do dnia [...] 2008 r. minęło pięć lat, a więc w sprawie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego. Do dnia wszczęcia postępowania, organ nie podjął żadnej czynności, która skutecznie przerwałaby lub zawiesiła bieg terminu przedawnienia. Skarżąca podniosła, że nie jest w stanie uregulować należności wynikającej z decyzji wymiarowej, gdyż nie posiada żadnego majątku i nawet gdyby podjęła bardzo dobrze płatną pracę to i tak wysokość tej należności i odsetki uniemożliwiłyby jej normalne funkcjonowanie w społeczeństwie. Zarzuciła także organowi, że nie uwzględniono w decyzji kosztów wzniesienia budynku, co spowodowało, że podatek określony w decyzji jest niezgodny z rzeczywistością. Nakłady bowiem na budowę domu zostały poniesione, a skoro tak to powinny zmniejszać przychód z tytułu zbycia nieruchomości. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, podkreślając, że skarga jest zasadna. Dyrektor Izby Skarbowej, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu objętego skargą postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie prawa nie narusza. Na wstępie zasadnym jest wskazanie na regulację zawartą w treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), zgodnie z którą "Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej". "Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej" (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja/postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji/postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Zdaniem Sądu, postanowienie organu odwoławczego nie zawiera uchybień, które uzasadniałyby wyeliminowanie go z obrotu prawnego. Przedmiot sporu – co do zasady – ogranicza się do odpowiedzi na pytanie, czy zasadnie organy podatkowe wydały rozstrzygnięcie, odmawiające skarżącej przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji z dnia [...] r. Nr [...] doręczonej na adres jej zamieszkania w trybie zastępczym, w dniu [...] 2008 r. Podkreślenia wymaga, że bezsporną jest w sprawie okoliczność wydania skarżącej kserokopii w/w decyzji wraz z kserokopią dowodu jej doręczenia zastępczego oraz kserokopią tytułu wykonawczego z dnia [...] r. Nr [...] w siedzibie organu pierwszej instancji w dniu [...] 2009 r. Instytucja przywrócenia terminu została uregulowana w treści art. 162 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym w razie uchybienia terminowi należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Z § 2 tego przepisu wynika natomiast, że podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. Dla przywrócenia terminu konieczne jest zatem kumulatywne spełnienie czterech przesłanek, a mianowicie: 1) uchybienie terminowi, 2) złożenie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu w określonym terminie, 3) uprawdopodobnienie braku winy wnioskującego w uchybieniu terminowi oraz 4) dokonanie czynności, dla której termin jest przewidziany. Nie ulega wątpliwości, że uchybienie terminowi stanowi kluczową przesłankę do przywrócenia terminu. Nie może być bowiem mowy o uchybieniu terminowi w sytuacji, gdy termin w ogóle nie rozpoczął biegu. Jeżeli zatem początek biegu terminu określa data doręczenia pisma ( a taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawi- odwołanie od decyzji organu I instancji wnosi się w terminie 14 – dni od dnia doręczenia decyzji ) w pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga kwestia skutecznego doręczenia tego pisma. W badanej sprawie sprawa ta została ostatecznie rozstrzygnięta w drodze postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] . W/w postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r. Nr [...] określającej skarżącej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu. Skarga na w/w postanowienie wniesiona przez skarżącą została oddalona przez WSA w Gliwicach wyrokiem z dnia 2 marca 2010 r., sygn. akt I SA/Gl 753/09. Kolejna przesłanka sprowadza się do złożenia przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu w określonym czasie tj. w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Oceniając istnienie tej przesłanki, organ podatkowy przyjął, że skarżąca nie zachowała w/w terminu, gdyż wiadomość o doręczeniu jej decyzji w trybie zastępczym powzięła w dniu [...] 2009 r., a zatem termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu upłynął w dniu [...] 2009. Zdaniem Sądu, argumentacja w tym przedmiocie zasługuje na aprobatę. W dniu [...] 2009 r., skarżąca otrzymała od organu I instancji zarówno kserokopię decyzji organu I instancji, jak i kserokopię dowodu doręczenia w/w decyzji, z której wynikało, że decyzja została doręczona na jej adres zamieszkania w trybie zastępczym w dniu [...] 2008 r., a skoro tak, to ciążył na niej obowiązek złożenia w/w wniosku oraz dokonanie czynności procesowej tj. złożenia odwołania, w terminie 7 – dni od dnia powzięcia wiadomości. Złożenie wniosku o przywrócenie terminu w dniu [...] 2009 r. nastąpiło z uchybieniem w/w terminu, a to z kolei przesądza, że nie została zachowana przesłanka określona w treści art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej. Konstatacja ta zasadną czyni odmowę przywrócenia terminu do złożenia odwołania, a to z tej przyczyny, że 7 – dniowy termin, określony w w/w przepisie nie podlega przywróceniu. W takiej sytuacji, organ nie mógł uczynić zadość wnioskowi skarżącej, gdyż tylko łączne spełnienie czterech w/w przesłanek uzasadnia przywrócenie terminu. Zasadnym jest wskazanie, że Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wskazywał, że bieg terminu do złożenia w/w wniosku stanowi kategorię obiektywną, a jest nią m.in. okoliczność powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji. W wyroku z dnia 16 czerwca 2009 r. sygn. akt I FSK 373/08 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "W sytuacji gdy uchybienie terminu do złożenia środka zaskarżenia jest wynikiem braku wiedzy strony co do faktu wydania aktu administracyjnego, od którego przysługuje ten środek, dzień ustania przyczyny uchybienia terminowi, od którego liczy się 7-dniowy termin, w którym należy wnieść podanie o przywrócenie terminu w rozumieniu art. 162 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) musi być określony w sposób bezsporny co do faktu powzięcia przez stronę informacji o wydaniu tego aktu i uchybieniu terminu do jego zaskarżenia". Warunek braku zawinienia w uchybieniu terminowi stanowi kolejną konieczną przesłankę do ewentualnego przywrócenia terminu. Przesłankę tę należy oceniać w kategoriach zachowania przez zainteresowanego reguł starannego działania. Artykuł 162 § 1 Ordynacji podatkowej wymaga nie tylko podania przyczyny uchybienia terminowi, ale i wykazania (uprawdopodobnienia), że przyczyna ta pozostawała niezależna od woli i wiedzy podatnika ( por. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2000 r., I SA/Lu 40/99, niepubl.). Analiza orzecznictwa sądowego wykazuje, że przyczyny uchybienia terminowi muszą być niezawinione, przy czym nawet choroba nie jest samoistną okolicznością wystarczającą do uznania, że uchybienie terminowi nastąpiło bez winy zainteresowanego. Do okoliczności faktycznych, uzasadniających brak winy w uchybieniu terminowi, zalicza się natomiast nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (wyrok NSA z dnia 19 września 2000 r., I SA 1072/00, niepubl.). Osoba zainteresowana ma uprawdopodobnić brak swej winy, czyli powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. W badanej sprawie skarżąca jako przyczynę uprawdopodobnienia braku winy wskazała fakt częstego przebywania poza miejscem zamieszkania związanego z jej sytuacją rodzinno – materialną oraz fakt podania swojego numeru telefonu do wiadomości organu pierwszej instancji, w celu zapewnienia z nią komunikacji. Zdaniem Sądu, organ podatkowy zasadnie przyjął, że takie okoliczności nie mogą stanowić o przesłanki braku winy, gdyż strona działająca z należytą starannością winna tak zorganizować własne sprawy, aby nie dopuścić do negatywnych dla niej prawnych konsekwencji. Należałoby także podkreślić, że żaden przepis nie nakłada na organ podatkowy obowiązku poszukiwania, czy też wzywania podatnika w drodze telefonicznej, a sposób doręczania pism został w przepisach Ordynacji podatkowej sformalizowany. Organ podatkowy ma obowiązek w tym zakresie przestrzegać regulacji zawartych w przepisach 148 – 150 Ordynacji podatkowej. W sytuacji, gdy nie jest możliwe doręczenie przesyłki w trybie art. 148 – 149 Ordynacji podatkowej, przesyłkę pozostawia się w placówce pocztowej na okres 14 – dni, przy czym adresata zawiadamia się o tym fakcie dwukrotnie. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni. Zawiadomienie umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Jak już wcześniej wskazano, sprawa prawidłowości doręczenia przesyłki została przesądzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 2 marca 2010 r., sygn. akt I SA/Gl 753/09. Wreszcie ostatnią przesłanką jest dokonanie czynności, dla której termin jest przewidziany. Przepis art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej stanowi, że jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. Przedstawiona powyżej argumentacja zasadnym czyni wniosek, że prawidłowo – wbrew twierdzeniom skargi – organ ustalił stan faktyczny niniejszej sprawy oraz wywiódł prawidłowe wnioski. Skarżąca nie dotrzymała bowiem 7 – dniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu oraz nie uprawdopodobniła braku winy w niedochowaniu terminu do złożenia odwołania, a skoro tak, to organ podatkowy zobowiązany był do odmowy przywrócenia terminu, gdyż tylko kumulatywne spełnienie wszystkich przesłanek określonych w art. 162 Ordynacji podatkowej dawało organowi kompetencję/prawo do przywrócenia terminu. Pozostałe podnoszone przez skarżącą argumenty, w tym przedawnienie zobowiązania podatkowego, niewłaściwe określenie jego wysokości czy wreszcie brak udziału strony w prowadzonym postępowaniu nie może być przedmiotem oceny Sądu w niniejszym postępowaniu. Zgodnie bowiem z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. ) – w dalszej części uzasadnienia określanej skrótem "ppsa" – Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Granice natomiast sprawy wyznacza zaskarżony akt – w badanym przypadku postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Zdaniem Sądu, rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej – z przyczyn wyżej omówionych – nie narusza prawa, a tylko taki zarzut właściwie uzasadniony mógłby stanowić podstawę uchylenia przez Sąd zaskarżonego postanowienia. Należy bowiem podkreślić, że Sąd ocenia legalność działania organów administracji, a więc zgodność ich działania z prawem, pozostawiając poza merytorycznym rozstrzygnięciem celowość czy zasadność działań tej administracji. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz .U. nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji wyroku.