VI SA/Wa 943/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant Katarzyna Smaga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lipca 2010 r. sprawy ze skargi M. F. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. roku Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania M. F., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, art. 92 ust. 1 pkt. 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) oraz lp. 10.2 lit. a i lit. b, lp.10.3. lit. a i lit. b, lp. 10.4 lit. a i lit. b.,11. 4 pkt 7 lit. d załącznika do ustawy o transporcie drogowym, art. 6, art. 7, art. 8 i art. 10 ust. 2 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), art. 13, art. 15 ust. 5b, rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r. ze zm.), uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2009 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 9250 złotych i nałożył karę pieniężną w wysokości 8250 złotych. Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie organ wyjaśnił, iż podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły: - skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego, - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego; - przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego; - okazanie wykresówki nie zawierającej przepisowych wpisów miejsca lub daty końcowej użytkowania pojazdu. Powyższe naruszenia zostały stwierdzone podczas kontroli dokumentacji przedsiębiorstwa obejmującej okres od [...] października 2008 r. do [...] marca 2009r. przeprowadzonej w dniach [...] do [...] sierpnia 2009 r. i zakończonej sporządzeniem protokołu nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 92 ust. 1 pkt 8 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych lub przepisów wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych- podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15000 złotych. Konsekwencją powyższego rozwiązania jest załącznik do ustawy określający wysokość kary pieniężnej za dane naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli nie może przekroczyć kwoty 30000 złotych- w odniesieniu do kontroli w przedsiębiorstwie (art. 92 ust. 2 pkt 2). Organ przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w sprawie i stanowiących materialnorawną podstawę decyzji. Dokonał ponownej analizy tarcz tachografów i wykresówek i opisał szczegółowo naruszenia prawidłowo określone przez organ I instancji. GITD stwierdził, iż wyjaśnienia o przyczynach naruszenia norm czasu pracy i odpoczynku kierowców, zgodnie z art. 12 rozporządzenia nr 561/2006 powinny być naniesione na tarczki niezwłocznie po ustaniu przyczyn uzasadniających odstępstwa od rejestracji aktywności kierowców za pomocą urządzenia rejestrującego znajdującego się w pojeździe. Jednocześnie, organ odwoławczy ustalił, iż analiza tarcz tachografu kierowcy R. K. opisanych za dni: [...], nie potwierdziła ustaleń organu I instancji i dlatego też uznał, iż niezasadne było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 100 złotych. Nadto organ I instancji w uzasadnieniu decyzji błędnie wskazał godzinę 22 : 20 jako moment zakończenia prowadzenia pojazdu przez kierowcę J. S. oraz łączny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy wynoszący 6 godzin i 20 minut. Obliczona kara pieniężna za naruszenie popełnione we wskazanym dniu powinna wynieść 1050 złotych. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż wynikająca z art. 139 kpa zasada reformationis in peius zabrania nałożenia kary pieniężnej w kwocie wyższej niż wymierzona przez organ I instancji jeżeli zaniechanie tegoż organu skutkujące nałożeniem niższej kary nie narusza w sposób rażący prawa lub interesu społecznego. A zatem obliczona przez organ I instancji kara pieniężna pozostaje bez zmian i wynosi 750 złotych. Organ odwoławczy nie podzielił także ustaleń organu I instancji odnośnie naruszenia z lp. 10.3 popełnionego przez kierowcę W. C., albowiem w materiale dowodowym znajduje się wykresówka opisana za dzień [...], tym samym kara pieniężna w wysokości 350 złotych nie mogła zostać utrzymana w mocy. Również analiza wykresówek tarcz tachografu D. W. opisanych za dni [...] i [...] nie potwierdziła ustaleń organu I instancji i dlatego też organ odwoławczy uznał za niezasadne nałożenie kary w wysokości 550 zł. Natomiast błędne ustalenie stanu faktycznego odnośnie wykresówki W. C. za dzień [...], która to wykresówka zawiera wszystkie wymagane wpisy, w tym miejsce i datę końcową użytkowania pojazdu, pozostaje bez wpływu na wysokość nałożonej kary z uwagi na fakt, iż wykresówka tego kierowcy opisana za dzień [...] nie zawiera daty końcowej użytkowania pojazdu o nr rejestracyjnym [...]. GITD dodał, że kary w transporcie drogowym określono w sposób sztywny w ramach poszczególnych naruszeń a decyzja wydawana na podstawie tych przepisów ma związany, a nie uznaniowy charakter. Wskazał, iż za działalność przedsiębiorstwa zawsze ponosi odpowiedzialność osoba, która je prowadzi. To na niej spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób (w tym kierowcy), którymi się posługuje w wykonywaniu działalności gospodarczej. Zdaniem organu, zgodnie z zasadą ryzyka pracodawcy, to pracodawca obciążony jest skutkami niewłaściwego doboru pracowników i zmuszony jest ponosić straty wynikłe wskutek ich niezaradności i braku należytego przygotowania do pracy. W ocenie organu w sprawie nie znajduje zastosowania art. 93 ust. 7 u.t.d. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, M. F., zwana dalej skarżącą, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi wskazała m.in., iż sprawa nie została rozpatrzona w terminie, chaotycznie rozpatrzono poszczególne przypadki naruszeń oraz stosując szablon nie wzięto pod uwagę bezpieczeństwa na drodze. Przepisy nie określają maksymalnego czasu pierwszej podzielonej przerwy, a dłuższa przerwa wpływa pozytywnie na bezpieczeństwo. Skarżąca uważa, iż została ukarana niesłusznie za dłuższe przerwy, które robili kierowcy oraz niewspółmiernie do przewinień. W ocenie skarżącej nie miała ona wpływu na powstałe uchybienia i w tej sytuacji organ winien zastosować w sprawie art. 93 ust. 7 u.t.d. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia [...] czerwca 2010 r. skarżąca podtrzymała swoje zarzuty dodając, iż nie podziela stanowiska organu wyrażonego w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W działaniu organu administracji Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Jak stanowi art. 92 ust. 1 pkt. 8 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów lub przepisów wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15000 złotych. W myśl art. 8 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r., kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 2, w ciągu 30 godzin od zakończenia dziennego lub tygodniowego okresu odpoczynku, kierowca należący do kilkuosobowej załogi musi skorzystać z kolejnego dziennego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 9 godzin. W ciągu dwóch kolejnych tygodni kierowca wykorzystuje co najmniej dwa regularne tygodniowe okresy odpoczynku, lub jeden regularny tygodniowy okres odpoczynku i jeden skrócony tygodniowy okres odpoczynku trwający co najmniej 24 godziny. Skrócenie to należy jednak skompensować równoważnym odpoczynkiem wykorzystanym jednorazowo przed końcem trzeciego tygodnia następującego po danym tygodniu. Tygodniowy okres odpoczynku rozpoczyna się nie później niż po zakończeniu sześciu okresów 24 godzinnych licząc od końca poprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku. Odpoczynek wykorzystywany jako rekompensata za skrócony tygodniowy okres odpoczynku wykorzystuje się łącznie z innym okresem odpoczynku trwającym co najmniej dziewięć godzin. Jeżeli kierowca dokona takiego wyboru, dzienne okresy odpoczynku i skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza bazą można wykorzystywać w pojeździe, o ile posiada on odpowiednie miejsce do spania dla każdego kierowcy i pojazd znajduje się na postoju. Tygodniowy okres odpoczynku, który przypada na dwa tygodnie można zaliczyć do dowolnego z nich, ale nie obu. Lp. 10.2 lit. a załącznika do ustawy o transporcie drogowym za skrócenie dziennego okresu odpoczynku o czas jednej godziny nakłada karę pieniężną w wysokości 100 zł oraz lp. 10.2 lit b w/w załącznika, nakłada karę pieniężną za skrócenie dziennego okresu odpoczynku w wysokości 200 złotych za każdą rozpoczętą kolejną godzinę. Stosownie do art. 6 w/w Rozporządzenia (WE) dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin nie dłużej niż dwa razy w tygodniu, a dzienny okres prowadzenia pojazdu to łączny czas prowadzenia pojazdu od zakończenia jednego dziennego okresu odpoczynku do rozpoczęcia następnego dziennego okresu odpoczynku lub pomiędzy dziennym okresem odpoczynku, a tygodniowym okresem odpoczynku. Popełnienie naruszenia sankcjonuje lp. 10.4 lit. a załącznika do ustawy o transporcie drogowym, który za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 15 minut do jednej godziny nakłada karę pieniężną w wysokości 150 złotych oraz lp. 10.4 lit b w/w załącznika, nakładający karę pieniężną za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu za każdą następna rozpoczętą godzinę nakłada karę w wysokości 200 złotych. Zgodnie z art. 7 cyt. Rozporządzenia (WE) po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje przerwa trwająca co najmniej 45 minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwą długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. Konsekwencją powyższego rozwiązania jest lp. 10.3 lit. a załącznika do ustawy o transporcie drogowym, który za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut nakłada karę pieniężną w wysokości 150 złotych oraz lp. 10.3 lit b w/w załącznika, nakładający karę pieniężną za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy za każde następne rozpoczęte 30 minut w wysokości 200 złotych. Stosownie do treści art. 12 w/w rozporządzenia (WE) pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. W myśl art. 10 ust. 2 omawianego rozporządzenia (WE) przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału rozporządzenia 561/2006 (WE). Zgodnie z art. 13 rozporządzenia Rady EWG nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r., pracodawca oraz kierowcy zapewnią poprawne działanie i odpowiednie stosowanie, z jednej strony, urządzeń rejestrujących, a z drugiej strony, karty kierowcy, w przypadku, gdy kierowca zobowiązany jest prowadzić pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące, zgodnie z załącznikiem IB. Jak stanowi art. 15 ust. 5b w/w rozporządzenia każdy członek załogi pojazdu nanosi na swoją wykresówkę następujące informacje: datę oraz miejsce rozpoczęcia używania wykresówki oraz datę i miejsce zakończenia jej używania Konsekwencją jest lp. 11.4 ust.7 lit. d załącznika do ustawy o transporcie drogowym sankcjonujący karą pieniężną w wysokości 50 złotych za każdą wykresówkę do maksymalnej wysokości 500 złotych. W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy, kontrolując w wyniku odwołania skarżącej ustalenia organu pierwszej instancji, ponownie poddał szczegółowej analizie wykresówki tarcz tachografu wymienionych kierowców korygując jednocześnie błędne ustalenia organu pierwszej instancji odnośnie zapisu na tarczy tachografu kierowcy R. K.. Dostrzegł także nieprawidłowości w analizie tarcz tachografów kierowców J. S. opisanej za dni [...] i D. W. opisanych za dni [...]. i [...] oraz w zakresie kary w wysokości 350 złotych. za naruszenie z Ip. 10.3 przez kierowcę W. C. jak również odnośnie naruszenia polegającego na okazaniu wykresówki nie zawierającej przepisowych wpisów miejsca lub daty końcowej użytkowania pojazdu tego kierowcy. W ocenie Sądu organ odwoławczy dokonał odczytu okresów aktywności kontrolowanych kierowców w sposób prawidłowy i zgodny z przytoczonymi wyżej przepisami prawa. Tak więc zarzut skarżącej, iż organ chaotycznie i szablonowo rozpoznał poszczególne naruszenia nie zasługuje na uwzględnienie. Należy wskazać, że decyzje administracyjne nakładające kary pieniężne za naruszenia przepisów prawnych regulujących sprawy transportu drogowego mają charakter szczególny. Są to mianowicie decyzje wydawane w ramach tzw. uznania związanego, nie stwarzającego właściwym organom administracji praktycznie żadnych luzów interpretacyjnych. Odpowiedzialność administracyjna za popełnione wykroczenia drogowe, określone zarówno w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, innych przepisach krajowych oraz przepisach unijnych, jest co do zasady oderwana od kwestii winy. Organ orzekający ma obowiązek stwierdzenia, czy nastąpiło wykroczenie określone powołanymi wyżej przepisami, bez wnikania jakie były jego przyczyny i kto ponosi za to winę. W postępowaniu administracyjnym w tego rodzaju sprawach istotne jest bowiem przede wszystkim stwierdzenie faktu popełnienia wykroczenia i stwierdzenie odpowiedzialności za ten czyn – przy założonej odpowiedzialności przedsiębiorcy, niezależnie od jego winy, możliwości przyczynienia się do jej powstania, czy ewentualnych żądań miarkowania wysokości kary. A zatem stwierdzenie określonego ustawą wykroczenia musi spowodować jego odpowiednią, zgodną z przepisami ustawy kwalifikację, a następnie nałożenie kary w wymaganej tą ustawą wysokości. Te same zasady obowiązują przy kontroli przedsiębiorstwa. Organ nie ma tu żadnych luzów decyzyjnych, żadnej granicy swobodnego uznania. Sąd nie podzielił także przekonania skarżącej, iż nie powinna być ukarana za to, że kierowcy robili zbyt długie przerwy i organ winien zastosować art. 93 ust. 7 u.t.d. Sankcje zawarte w przepisie art. 92 ust. 1 ustawy transportowej dotyczą podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności z nim związane, podmiotami tymi nie są jednak kierowcy przedsiębiorcy-przewoźnika, lecz sam przedsiębiorca, co wynika z definicji przewozu drogowego zawartego w art. 4 pkt 6 a ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z tą definicją wykonującym przewóz drogowy jest każdy, kto prowadzi działalność gospodarczą określoną w art. 4 pkt 1-4 w/w ustawy. Art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym ma charakter wyjątkowy i odnosi się do stanów i sytuacji nadzwyczajnych. W niniejszej sprawie nie można dopatrzeć się żadnych zdarzeń lub okoliczności, których skarżąca, będąca koncesjonowanym przewoźnikiem, nie mogła przewidzieć. Nie zachodzi również wyłączenie odpowiedzialności przedsiębiorcy za egzekwowanie przestrzegania przepisów przez kierowców, którymi w wykonywaniu działalności transportowej się posługuje. To do przedsiębiorcy należy właściwa organizacja pracy kierowców wykonujących przewozy, a co się z tym wiąże organizacja kontroli przestrzegania przez nich właściwych przepisów. Przedsiębiorca jest profesjonalistą, od którego można wymagać należytej staranności przy wykonywaniu przez niego działalności gospodarczej. Sprawą przedsiębiorcy jest takie zorganizowanie wykonywanej działalności, by nie dochodziło do łamania prawa. Dla organów inspekcji transportu drogowego istotny jest bowiem fakt wystąpienia określonego naruszenia, bez – jak to już wyżej wskazano – wnikania w jego przyczyny oraz kwestie odpowiedzialności i winy. Organ wyjaśnił, iż stosownie do treści art. 12 rozporządzenia nr 561/2006 jedynym warunkiem odstąpienia od przepisów normujących czas pracy może być zapewnienie bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku, a powody takiego odstępstwa powinny być naniesione na tarczki niezwłocznie po ustaniu przyczyn uzasadniających odstępstwa od rejestracji aktywności kierowców za pomocą urządzenia rejestrującego znajdującego się w pojeździe Dodatkowo należy podnieść, iż przedsiębiorca korzysta z pełnej swobody w wyborze osób, które na jego rzecz wykonują przewozy oraz z takiej formy ich zatrudnienia, która umożliwi mu zabezpieczenie swoich interesów i należyte wykonanie ciążących na pracownikach obowiązków i aczkolwiek ponosi on w płaszczyźnie prawa administracyjnego wyłączną odpowiedzialność za skutki wadliwego wykonywania przez kierowcę swych obowiązków, to obowiązujące prawo przewiduje możliwość wystąpienia przeciwko takiemu kierowcy ze stosownym powództwem o odszkodowanie z tytułu wyrządzonej przez niego szkody w związku z nienależytym wykonywaniem obowiązków. Podkreślić nadto należy, iż wina i stopień ewentualnego zawinienia nie są przesłankami odpowiedzialności administracyjnej. Przesłanką powyższej odpowiedzialności, jest stwierdzenie nieprzestrzegania przez ustalony podmiot, w tym przypadku skarżącą, nałożonych przez wskazane przepisy prawa obowiązków. Skoro, zatem, co trafnie ustaliły organy, skarżąca naruszyła przepisy prawa wskazane w podstawie materialnoprawnej decyzji to skutkiem takiego stanu rzeczy jest nałożenie kary w łącznej kwocie 8250,00 złotych. Dla organów istotne było stwierdzenie, że niezależnie od przyczyny, analiza przedstawionych do kontroli wykresówek wykazała uchybienia. W takiej sytuacji organ miał obowiązek stwierdzić określone naruszenie i nałożyć karę w wysokości przewidzianej w odpowiednich przepisach. Zasady odpowiedzialności związane z wykonywaniem transportu drogowego powinny być znane osobom wykonującym profesjonalnie działalność w tym zakresie. Odnosząc się do zarzutu niezałatwienia przez organ sprawy w ustawowym terminie stwierdzić należy, iż pozostaje to bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Reasumując powyższe uznać należy, iż zaskarżona decyzja nie narusza unormowań kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ustalona we wskazany sposób sytuacja faktyczna i jej implikacje prawne uzasadniały nałożenie na skarżącą kary za uchybienia stwierdzone podczas kontroli przedsiębiorstwa. Również wysokość kary została ustalona w sposób prawidłowy, na podstawie właściwego przepisu załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia, 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.