IV SA/Wr 171/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Mirosława Rozbicka – Ostrowska Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Protokolant Robert Hubacz po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 15 lipca 2010 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Rektora Uniwersytetu W. z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie przyznania stypendium doktoranckiego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą, II. nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji, III. zasądza od Rektora Uniwersytetu W. na rzecz K. G. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] października 2009 r., wydaną na podstawie art. 200 ust. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. z 2005 r. nr 164, poz. 1365 ze zm.) zwanej dalej ustawą, oraz § 3 ust. 5 Regulaminu przyznawania i wypłacania stypendiów doktoranckich w Uniwersytecie Wrocławskim, stanowiącego załącznik do Zarządzenia nr 93/2007 Rektora Uniwersytetu Wrocławskiego z dnia 7 listopada 2007 r., zwanego dalej Regulaminem, Prorektor ds. Nauczania Uniwersytetu Wrocławskiego nie przyznał K. G. stypendium doktoranckiego. W uzasadnieniu decyzji organ orzekający stwierdził, że zgodnie z uchwałą Rady Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii z dnia 17 listopada 2008 r. w sprawie określenia przyjęć na I rok stacjonarnych i niestacjonarnych studiów doktoranckich nauk prawnych w roku 2009/2010, ustalono 20 stypendiów doktoranckich. Warunkiem przyznania stypendium doktoranckiego było zapewnienie realizacji programu studiów, obowiązków badawczych i dydaktycznych, o czym decydowały wyniki konkursowego postępowania rekrutacyjnego. Jako próg uzyskania pozytywnej opinii Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej w sprawie przyznania stypendium doktoranckiego przyjęto uzyskanie 25 punktów w postępowaniu rekrutacyjnym, natomiast K. G. uzyskała 23 punkty i zajęła 30 miejsce na liście rankingowej. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona podniosła, iż przekroczono ustalony limit miejsc ze stypendium doktoranckim oraz kierowano się w kwestii przyznania stypendium innymi kryteriami niż uzyskanie 25 punktów w postępowaniu rekrutacyjnym. Skarżąca podkreśliła, że warunkiem ubiegania się o stypendium doktoranckie, stosownie do art. 200 ust. 4 ustawy, jest niepodejmowanie pracy zarobkowej w pełnym wymiarze czasu pracy. Treść tego zapisu wskazuje, iż stypendium doktoranckie ma stanowić formę wsparcia i zachęty dla doktorantów w koncentrowaniu się na działalności naukowo-badawczej i dydaktycznej, albowiem kwestia czasu, jaki może być poświęcony tym działaniom, jest kluczowa. Podkreśliła, iż praca naukowa jest dla niej priorytetem. Z tego też względu nie podjęła żadnej pracy zawodowej, po to by w najwyższym stopniu poświęcić się obowiązkom badawczym i dydaktycznym w ramach studiów doktoranckich. Nie uzyskuje żadnych dochodów, jest wyłącznie na utrzymaniu rodziców. Regularnie uczęszcza na zajęcia oferowane doktorantom I roku stacjonarnych studiów doktoranckich, odbywa dyżury konsultacyjne w wymiarze 2 h tygodniowo, uczestniczy w konferencjach naukowych, opracowała i skierowała do publikacji w Przeglądzie Ustawodawstwa Gospodarczego artykuł, kolejny przygotowuje, jak również zbiera systematycznie materiały do pracy doktorskiej. Podkreśliła także, że jako doktorantka jest w stanie zapewnić w najwyższym stopniu realizację programu studiów, obowiązków badawczych i dydaktycznych, a uzyskane środki pozwolą jej także na zakup literatury pomocnej w opracowaniu doktoratu oraz pokrycie kosztów związanych z uczestnictwem w konferencjach naukowych odbywających się poza W. Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 200 ust. 3 ustawy oraz § 3 ust. 5 Regulaminu, Prorektor Uniwersytetu W. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] października 2009 r. W motywach rozstrzygnięcia wskazał, że przyczyna przyznania 21 stypendiów doktoranckich, zamiast określonej liczby 20, wynikała z faktu, że po uwzględnieniu zarzutów kandydatów, co do poprawności obliczenia punktów, lista rankingowa została skorygowana i znalazło się na niej 21 osób, które osiągnęły przyjęte dla celów stypendium minimum 25 punktów. Organ stwierdził, że uzyskana przez stronę liczba 23 punktów była niewystarczająca do uzyskania pozytywnej opinii Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej i stypendium doktoranckiego. Organ odwoławczy podkreślił też, że wskazane przez stronę kryteria otrzymania stypendium doktoranckiego określone w § 12 Rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 19 grudnia 2006 r. w sprawie studiów doktoranckich prowadzonych przez jednostki organizacyjne uczelni, nie mogą być zastosowane w przypadku, gdy opinia Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej oraz decyzja Rektora w sprawie przyznania stypendium doktoranckiego, podejmowane są przed rozpoczęciem studiów lub w pierwszych dniach ich odbywania. Z tych też względów Rada Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii podjęła uchwałę, że stypendia doktoranckie powinny być przyznawane doktorantom, którzy w najwyższym stopniu zapewnią realizację programu studiów, obowiązków badawczych i dydaktycznych, o czym świadczyć miał wynik konkursowego postępowania rekrutacyjnego. W skardze na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu K. G. wniosła o jej uchylenie, wskazując na naruszenie przez Uniwersytet W. szeregu przepisów Konstytucji RP: tj: art. 2, art. 7, art. 8 ust.2, art. 32, art.87, jak też art. 200 ust. 1-3 ustawy. Skarżąca zarzuciła także naruszenie przepisów k.p.a., a w szczególności: art. 6, art. 7, art. 77, art. 136 i 138, oraz art. 15, art. 107 § 3, art. 11, art. 12 § 1, art. 35 § 3 i art. 36; wskazała także na naruszenie § 12 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 19 grudnia 2006 r. w sprawie studiów doktoranckich prowadzonych przez jednostki organizacyjne uczelni (Dz. U. nr 1 poz. 3 ze zm.) oraz ogólnie powołanych przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. nr 157, poz. 1240 ze zm.). W obszernym uzasadnieniu skargi zakwestionowała też zasady rekrutacji na studia doktoranckie, w szczególności uprawnienia rad wydziałów do: - ustalania wykazu dokumentów niezbędnych przy składaniu wniosku o przyjęcie na studia doktoranckie, w szczególności zaświadczeń o uzyskanych tytułach zawodowych, - ustalania listy rankingowej stanowiącej podstawę przyjęcia na studia doktoranckie, w tym limitu osób, które w roku akademickim 2009/2010 mają rozpocząć studia doktoranckie, sposobu liczenia punktów, które mają być brane pod uwagę przy ocenie kandydata. W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Zdaniem organu odwoławczego w toku prowadzonej rekrutacji na studia doktoranckie na Wydziale Prawa, Administracji i Ekonomii oraz w trakcie dokonywania oceny zasadności decyzji o odmowie przyznania skarżącej stypendium doktoranckiego, nie doszło do naruszenia prawa określonego bezpośrednio w ustawie, jak też ustanowionego przez Uniwersytet w ramach delegacji ustawowej bądź w ramach autonomii szkół wyższych, i tak: 1) prawo do otrzymywania stypendium doktoranckiego nie jest prawem bezwzględnie obowiązującym i nie każdy uczestnik studiów doktoranckich musi je otrzymać. Działając w ramach przyznanej Uniwersytetowi autonomii (art. 4 ust. 1 ustawy) oraz w oparciu o § 5 ust.1 pkt 2 wskazanego wyżej rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego - Uniwersytet określa kryteria, którymi kieruje się przy przyznawaniu stypendiów (§ 3 ust. 2 i 4 Regulaminu). 2) tryb postępowania przy określaniu zasad rekrutacji na studia doktoranckie oraz zasady i tryb przyznawania stypendiów doktoranckich, przyjęte w Uniwersytecie znajdują oparcie w: a) art. 200 ustawy i wydanym do niej akcie wykonawczym, b) § 43 ust. 1 i ust. 2 pkt 7 Statutu Uniwersytetu, c) uchwale Senatu Uniwersytetu nr 8/2009 z dnia 28 stycznia 2009r. w sprawie - określenia zasad rekrutacji na studia doktoranckie w Uniwersytecie Wrocławskim w roku akademickim 2009/2010, uchwale nr 39/2009 z dnia 29 kwietnia 2009 oraz uchwale Senatu nr 44/2009 z dnia 29 kwietnia 2009 które zmieniają uchwałę nr 8/2009. Załącznik do uchwały nr 8/2009 zawiera szczegółowe zasady rekrutacji obowiązujące na poszczególnych wydziałach, w tym także na Wydziale Prawa, Administracji i Ekonomii. d) zarządzeniu Rektora nr 93/2007 z dnia 7 listopada 2007r. w sprawie wprowadzenia "Regulaminu przyznawania i wypłacania stypendiów doktoranckich w Uniwersytecie Wrocławskim" (zmienionym zarządzeniem Rektora nr 84/2009 z dnia 7 lipca 2009r.), e) uchwale Rady Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii z dnia 17 listopada 2008r. w sprawie określenia zasad przyjęć na l rok stacjonarnych i niestacjonarnych studiów doktoranckich nauk prawnych w roku akademickim 2009/2010. Na podstawie art. 169 ust. 2, w związku z art. 196 ust. 2 ustawy i § 43 ust. 2 pkt 7 Statutu, Senat określił zasady rekrutacji i podejmowania wstępnych czynności do ustalenia listy uczestników, którym Rektor może przyznać stypendium doktoranckie na czas odbywania tych studiów. Powołana wyżej uchwała nr 8/2009 z dnia 28 stycznia 2009 r. w § 5 stanowi, że na studia doktoranckie może być przyjęta osoba, która posiada tytuł magistra lub równorzędny oraz spełnia szczegółowe warunki rekrutacji, określone w załączniku do tej uchwały. Zgodnie z § 8 uchwały Senatu limit miejsc i stypendiów oraz terminy rekrutacji ustala rada wydziału stosownie do swoich możliwości organizacyjnych i finansowych. Tu dodać należy, że w Uniwersytecie wydziały prowadzą działalność w dużym stopniu samodzielnie, między innymi decydując o sprawach finansowych, zgodnie z zarządzeniem Rektora o "Zasadach gospodarki finansowej w Uniwersytecie Wrocławskim". Podniesiony w skardze zarzut bezpodstawności wprowadzenia jako kryterium punktów za posiadany tytuł zawodowy, zdaniem organu, nie narusza prawa, mieści się bowiem w zakresie autonomicznego stanowienia norm prawa wewnętrznego, w tym ustalania warunków przyjęć na studia doktoranckie. Organ stwierdził, że obie kwestionowane decyzje Rektora - z dnia 14 stycznia 2010 r. i z dnia 26 października 2009 r. czynią zadość wymaganiom stawianym w KPA decyzjom administracyjnym. W szczególności powołana została podstawa prawna, na której decyzje zostały wydane. Prawidłowo wskazano, że skarżąca uzyskała 23 punkty - przy wymaganym minimum 25 punktów do uzyskania pozytywnej opinii niezbędnej do podjęcia przez Rektora ewentualnej decyzji o przyznaniu stypendium (vide: listy rankingowe). Wykazano, że limit przyznanych stypendiów nie może być wyższy niż 20. Wskazano też merytoryczne przesłanki przyjętych rozwiązań w aktach prawa wewnętrznego. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy w uzasadnie-niu decyzji wyjaśniono przyczyny korekty w liście rankingowej - była ona konieczna, ponieważ wymagane 25 punktów uzyskało 21 osób. Korekta nie miała wpływu na prawa skarżącej, ponieważ uzyskała ona 23 punkty, co nie wystarczało do uzyskania pozytywnej opinii Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej, na podstawie której Rektor podejmował decyzje o przyznaniu stypendium - w ramach ustalonych limitów. W piśmie z dnia 14 lipca 2010 r. skarżąca podtrzymała w całości zarzuty, wnioski i twierdzenia zawarte w skardze. Odnosząc się do twierdzeń organu zawartych w odpowiedzi na skargę, a w szczególności do stwierdzenia, iż decyzja prorektora w przedmiocie przyznania bądź nie stypendium doktoranckiego nie ma charakteru przepisu bezwzględnie obowiązującego zauważyć należy, iż podział przepisów na bezwzględnie i względnie obowiązujące charakterystyczny jest dla dziedziny prawa jakim jest prawo cywilne, natomiast na gruncie prawa administracyjnego mamy do czynienia z decyzjami o charakterze związanym bądź uznaniowym. Decyzja prorektora z tego punktu widzenia niewątpliwie ma charakter decyzji związanej, albowiem decyzja ta zostaje wydana po spełnieniu kryteriów określonych w rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 16 grudnia 2006 r., a to oznacza, iż organ nie może nie przyznać stypendium w sytuacji, gdy osoba ubiegająca się o nie spełniła te warunki. W przedmiotowej sprawie skarżąca stanowczo twierdzi, iż spełniła warunki do przyznania jej stypendium doktoranckiego, co w pełni uzasadnia niniejszą skargę. Odnosząc się do kwestii autonomii uczelni, skarżąca stwierdziła, iż autonomia uczelni nie ma charakteru nieogranicznego, co wyraźnie wynika z art. 70 ust. 5 Konstytucji RP, stanowiącego, iż "zapewnia się autonomię szkół wyższych na zasadach określonych w ustawie"; zapis ten został powtórzony w ustawie z dnia 27 lipca 2005 r. o szkolnictwie wyższym w art 4 ust. 1. Skarżąca wskazała nadto, iż o stypendium doktoranckie może ubiegać się jedynie osoba posiadająca status doktoranta, a więc osoba, która została przyjęta na studia i złożyła ślubowanie. Na podstawie art. 200 ustawy Rektor nie może przyznać stypendium doktoranckiego kandydatowi na studia doktoranckie. W przedmiotowej sprawie skarżąca złożyła wniosek po immatrykulacji tj. 9 października 2009 r., a więc wówczas, gdy była już doktorantką. Niezrozumiałe, jej zdaniem, są stwierdzenia organu zawarte w odpowiedzi na skargę dotyczące możliwości przyznawania stypendium doktoranckiego kandydatom na studia doktoranckie. Skarżąca podkreśliła, iż odnośnie kryteriów przyznawania stypendium doktoranckiego kwestia ta nie została przez ustawodawcę pozostawiona autonomicznym decyzjom uczelni. Zdaniem skarżącej, normodawca uznał, iż w kwestii tej wszystkie uczelnie winny stosować jednakowe kryteria stąd też w art. 201 ustawy wskazał jako jedynie uprawnionego Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, który określił te kryteria w rozporządzeniu z dnia 19 grudnia 2006 r., co oznacza obowiązek jego bezwzględnego stosowania w procedurze przyznawania stypendium doktoranckiego. Na marginesie skarżąca wskazała, iż organ kwestionował w odpowiedzi na skargę zarzuty skarżącej dotyczące nierównego traktowania kandydatów w postępowaniu rekrutacyjnym poprzez m.in. punktowanie posiadanych uprawnień zawodowych w postaci zdanego egzaminu sędziowskiego, prokuratorskiego, adwokackiego, radcowskiego, notarialnego lub komorniczego (odrębnie za każde uprawnienie zawodowe), gdy tymczasem, w tegorocznym naborze na studia doktoranckie to dyskryminujące kryterium zostało wyeliminowane jak również zmienione zostały punktowania innych kryteriów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest uzasadniona. Zgodnie z przepisem art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej ustawa p.p.s.a. sądy orzekają (poza przypadkami określonymi w § 2), także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Takim przepisem jest art. 207 ust. 1 ustawy stanowiący, iż do decyzji, o których mowa w art. 169 ust. 7 i 8, decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, a także w sprawach nadzoru nad działalnością uczelnianych organizacji studenckich oraz samorządu studenckiego, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. W myśl przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) kryterium kontroli, decyzji poddanych przepisem art. 207 ust. 1 ustawy o szkolnictwie wyższym kognicji sądów administracyjnych, stanowi zgodność z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a, sprawując tę kontrolę Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonana na tych zasadach kontrola zaskarżonej decyzji prowadzi do wyrażonej wyżej konstatacji o zasadności skargi. Jako podstawę odmowy przyznania skarżącej stypendium doktoranckiego, organ administracyjny powołał art. 200 ust. 3 ustawy oraz § 3 ust. 5 Regulaminu. Z przepisów tych nie wynikają przesłanki przyznania stypendium doktoranckiego, a w szczególności by wystarczające kryterium rozstrzygnięcia stanowiły wyniki postępowania rekrutacyjnego. Zgodnie z powołanym art. 200 ust. 3 ustawy, właściwym do przyznania stypendium i określenia czasu jego pobierania i wysokości jest rektor. Z kolei § 3 ust. 5 Regulaminu, przyznaje prorektorowi do spraw nauczania kompetencję do podejmowania decyzji w sprawie przyznania stypendium doktoranckiego i zobowiązuje dział nauczania do przesłania decyzji prorektora doktorantom ubiegającym się o stypendium doktoranckie. W myśl § 5 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 19 grudnia 2006 r. w sprawie studiów doktoranckich prowadzonych przez jednostki organizacyjne uczelni (Dz. U. z 2007 r., nr 1 poz. 3 ze zm.), opartego na podstawie art. 201 ustawy, rektor po zasięgnięciu opinii właściwego organu samorządu doktorantów: (...) ustala regulamin przyznawania stypendiów doktoranckich. Regulamin przyznawania i wypłacania stypendiów doktoranckich w Uniwersytecie Wrocławskim został wprowadzony Zarządzeniem Rektora Uniwersytetu Wrocławskiego nr 93/2007 z dnia 7 listopada 2007 r. Regulamin stanowił, że stypendium doktoranckie może otrzymać doktorant, który prowadzi zajęcia dydaktyczne w ramach praktyk zawodowych oraz badania naukowe ważne ze względu na rozwój Uczelni lub realizację jej celów i zadań. Stypendium przyznaje się na wniosek doktoranta według wzoru, stanowiącego Załącznik do niniejszego Regulaminu (§ 2 ust. 1). Wydziałowa Komisja Rekrutacyjna biorąc pod uwagę wagę tematu badawczego podejmowanego przez doktoranta oraz potrzeby dydaktyczne wydziału sporządza listę kandydatów doktorantów, których wnioski o stypendium doktoranckie uzyskają poparcie komisji. Informację dotyczącą poparcia komisji, kandydat otrzyma wraz z decyzją o przyjęciu na studia doktoranckie (§ 3 ust. 2). Przepis § 2 ust. 1 Regulaminu został znowelizowany Zarządzeniem Rektora Uniwersytetu Wrocławskiego z dnia 7 lipca 2009 r. nr 84/2009 i w chwili orzekania w sprawie miał następujące brzmienie: "stypendium doktoranckie może otrzymać doktorant, który terminowo realizuje program studiów doktoranckich i wykazuje się zaangażowaniem w prowadzeniu zajęć dydaktycznych lub badawczych w ramach praktyk zawodowych albo zaangażowaniem w realizację badań naukowych prowadzonych przez jednostkę organizacyjną uczelni. Stypendia przyznaje się na wniosek doktoranta według wzoru, stanowiącego Załącznik do niniejszego Regulaminu". Nie sposób nie zauważyć, że zdanie pierwsze tego przepisu jest wiernym przeniesieniem do regulaminu przepisu § 12 wspomnianego rozporządzenia. Jednakże istotną wskazówkę jak ocenić wnioski o stypendia doktoranckie stanowi § 3 ust. 2 Regulaminu, w którym wyróżniono takie czynniki jak: istota tematu badawczego podejmowanego przez doktoranta oraz potrzeby dydaktyczne wydziału. Zdaniem Sądu te jedynie względy, obok wymienionych w przepisie § 2 ust. 1 Regulaminu, mogą stanowić przesłanki pozytywnego bądź negatywnego rozstrzygnięcia w sprawie z wniosku doktoranta o przyznanie stypendium doktoranckiego, przy tym przesłanki te muszą istnieć w chwili załatwienia wniosku doktoranta. Organ orzekający nie może więc wnosić, w oparciu o wyniki postępowania rekrutacyjnego, o istnieniu rękojmi, że wnioskodawca wspomniane względy spełni w przyszłości. Tymczasem w obu omówionych decyzjach przesłanki te zostały pominięte. Pozwala to stwierdzić wywód zawarty w uzasadnieniu decyzji z dnia 26 października 2009 r., iż zgodnie z uchwałą Rady Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii z dnia 17 listopada 2008 r. w sprawie określenia zasad przyjęcia na I rok stacjonarnych i niestacjonarnych studiów doktoranckich nauk prawnych w roku akademickim 2009/2010, ustalono 20 stypendiów doktoranckich. Stypendia te powinny być przyznane doktorantom, którzy w najwyższym stopniu zapewnią realizację programu studiów, obowiązków badawczych i dydaktycznych, o czym świadczy wynik konkursowego postępowania rekrutacyjnego. Jako próg uzyskania pozytywnej opinii Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej w sprawie przyznania stypendium doktoranckiego przyjęto uzyskanie 25 punktów w postępowaniu rekrutacyjnym. K. G. uzyskała 23 punkty i zajęła 30 miejsce na liście rankingowej. Skarżąca we wniosku o ponowne rozpatrzenie jej sprawy wskazała okoliczności, które należało ocenić z uwzględnieniem wskazanych unormowań. Tego jednakże nie uczyniono nawet w tym stadium postępowania; orzeczenia organu administracyjnego nie mogły się zatem ostać. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 lit "a" i "c" oraz art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Sąd nie orzekł w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji, ponieważ nie posiada ona przymiotu wykonalności (art. 152 p.p.s.a.). Sąd zasądził od Rektora Uniwersytetu W. na rzecz skarżącej kwotę 457 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a).