II OSK 2184/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 lipca 2010 r., sygn. akt III SA/Gd 329/10 o odrzuceniu skargi D. K. na decyzję Pomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Gdańsku z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej postanawia: oddalić skargę kasacyjną Pomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Gdańsku decyzją z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji wydaną [...] marca 2010 r. w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia u D. K. choroby zawodowej narządu głosu. Decyzję zawierająca m. in. prawidłowe pouczenie o trybie i terminie wnoszenia skargi do sądu administracyjnego doręczono skarżącej w dniu 10 maja 2010 r. D. K. korzystając z uprawnienia do poddania przedmiotowej decyzji kontroli sądu administracyjnego wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, jednak czynności tej dokonała z pominięciem organu administracji publicznej. Skarga wpłynęła bezpośrednio do Sądu w dniu 8 czerwca 2010 r., (data nadania) a jej przekazanie do Pomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Gdańsku, za pośrednictwem którego skarga powinna zostać wniesiona, nastąpiło w dniu 11 czerwca 2010 r. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 15 lipca 2010 r. działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skargę odrzucił. Jak wskazał Sąd, zgodnie z prezentowanym w doktrynie stanowiskiem zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej oznacza, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego lub też za pośrednictwem organu administracji publicznej innego niż ten, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, sąd ten lub organ powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a., decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd (organ administracji publicznej) na adres właściwego organu administracji publicznej (por: T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 248). Z akt sprawy wynika, że decyzja organu odwoławczego została doręczona stronie skarżącej w dniu 10 maja 2010 r., a zatem ustawowy termin do wniesienia skargi na ww. decyzję upływał w dniu 9 czerwca 2010 r. Strona skarżąca zgodnie z pouczeniem zawartym w zaskarżonej decyzji wniosła skargę w ww. terminie, jednakże nie za pośrednictwem organu administracji publicznej, lecz bezpośrednio do Sądu. Przekazanie przedmiotowej skargi zgodnie z właściwością nastąpiło w dniu 11 czerwca 2010 r., a więc dwa dni po upływie ustawowego terminu. Od powyższego postanowienia D. K. wniosła skargę kasacyjną, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżąca zarzuciła: I. naruszenie niżej przywołanych przepisów prawa materialnego, co stanowi podstawę kasacyjna wynikającą z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. W zaskarżonym postanowieniu nastąpiło naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie niżej wymienionych przepisów w konsekwencji nieprawidłowe ustalenie odbiorcy przesyłki a) art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 12.06.2003 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2003 Nr 130 poz. 1188 z późniejszymi zmianami), b) § 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 09.01.2004 roku w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych (Dz. U. z 2004 r. Nr 5 poz. 34 z późniejszymi zmianami), c) § 44 Regulaminu świadczenia powszechnych usług pocztowych będącego załącznikiem do Zarządzenia nr 157 Dyrektora Generalnego Poczty Polskiej z dnia 28.11.2007 r.. Powyższe przepisy dają podstawę dla ustalenia odbiorcy przesyłki. II. naruszenie niżej przywołanych przepisów prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy co stanowi podstawę kasacyjną wynikającą z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. 1. naruszenie art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 166 p.p.s.a. poprzez przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia stanu faktycznego nie znajdującego oparcia w aktach administracyjnych sprawy, poprzez dokonanie błędnej oceny stanu faktycznego, niewłaściwej oceny materiału dowodowego, poprzez przedstawienie stanu sprawy w sposób inny niż wynika z akt sprawy, poprzez nieuwzględnienie i nieodniesienie się do całego stanu faktycznego wynikającego z akt sprawy. Sąd błędnie przyjął, że Strona wniosła skargę bezpośrednio do WSA w Gdańsku, a nie za pośrednictwem organu administracji, który wydał zaskarżoną decyzję. 2. naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 53 § 1 i 54 § 1 p.p.s.a. - W związku z odrzuceniem skargi, która została wniesiona z zachowaniem terminu określonego w art. 53 § 1 za pośrednictwem organu, którego działanie zostało zaskarżone. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że poczta błędnie ustaliła jednostkę uprawnioną do odbioru przesyłki. Nierzetelnie wykonana usługa pocztowa spowodowała, że przesyłka trafiła pod niewłaściwy adres. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie do przepisu art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W sprawie niniejszej nie podlega sporowi, że przesyła zawierająca skargę wpłynęła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z pominięciem organu administracji a więc z naruszeniem powołanego wyżej art. 54 § 1 p.p.s.a. Zgodnie natomiast z przyjętym w orzecznictwie i doktrynie stanowiskiem w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego sąd ten powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a., decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd. W sprawie niniejszej skarga, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku została przez ten Sąd przekazana właściwemu organowi w dniu 11 czerwca 2010 r. a więc po 30 dniowym terminie przewidzianym w art. 53 § 1 p.p.s.a. ponieważ zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej w dniu 10 maja 2010 r. W takiej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku prawidłowo zaskarżonym postanowieniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skargę odrzucił. Odnosząc się natomiast do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów należy zauważyć, że jako dotyczące co do zasady błędnego, zdaniem skarżącej, doręczenia przesyłki przez pocztę mogłyby być one podniesione w ewentualnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, nie mogą odnieść natomiast skutku wobec zaskarżonego postanowienia o odrzuceniu skargi z powodu bezsprzecznego jej wniesienia, czyli w okolicznościach sprawy niniejszej przekazania przez Sąd do organu administracji w dniu 11 czerwca 20010 r., a więc po upływie przewidzianego terminu, który upłynął w dniu 9 czerwca 2010 r. Z tego względu na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną należało oddalić.