III SO/Gd 16/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Felicja Kajut po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy wniosku C. W. o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata w sprawie skargi na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 29 października 2004 r. w przedmiocie przyznania renty postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżący wnioskiem z dnia 17 czerwca 2010 r. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Jak wynika z treści wniosku, jak również znajdujących się w aktach: kopii skargi z dnia 19 maja 2010r., pisma Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 14 czerwca 2010 r. i pisma tut. Sądu z dnia 8 czerwca 2010 r., wnioskodawca wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. z dnia 29 października 2004 r. w przedmiocie przyznania renty (skarga z dnia 19 maja 2010 r.), zarzucając jej niezgodność z prawem. Skarga ta, z uwagi na treść art. 54 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu administracyjnym, została przesłana do ZUS Oddział w G. Sądowi z urzędu wiadomo jest, że do chwili obecnej w/w skarga nie została przez organ do Sądu przekazana. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. – prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania. W myśl art. 247 p.p.s.a prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Potrzeba zastosowania cytowanego przepisu ustawy zachodzi przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie przesłanek wskazanych w art. 58 § 1 w/w ustawy. Należy w tym miejscu wskazać, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 3 § 2 p.p.s.a. stanowi, że kontrola ta, czyli kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a. Zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Zgodnie natomiast z art. 4 p.p.s.a. sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i miedzy samorządowymi kolegiami odwoławczymi (...) oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Zgodnie z wyrażonym w doktrynie poglądem oczywista bezzasadność skargi zachodzi, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (Jan Paweł Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, wydanie II, str. 603). Sytuacja taka ma miejsce również w przypadku, gdy sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd odnosząc się do wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie, stanął na stanowisku, że zaskarżenie decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie przyznania renty jest równoznaczne z oczywistą bezzasadnością skargi w rozumieniu w/w art. 247 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie jest bowiem właściwy do badania tego typu rozstrzygnięć. Odwołania od takich decyzji rozpatruje sąd powszechny, tj. właściwy Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. Okoliczność powyższa powoduje zaś, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego a skarga podlegać będzie odrzuceniu (art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Z kolei z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego do rozpatrzenia wniesionej skargi w sprawie zachodzi przesłanka jej oczywistej bezzasadności, o której mowa w art. 247 p.p.s.a. Tym samym na podstawie art. 247 p.p.s.a. Sąd odmówił przyznania prawa pomocy, o czym orzeczono jak w sentencji.