II SA/Bd 177/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędzia WSA Anna Klotz Protokolant Asystent sędziego Bartosz Kornalewicz po rozpoznaniu na rozprawie w Wydziale II w dniu 20 lipca 2010 r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia [...] nr [...] w przedmiocie rozbiórki 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Inowrocławiu z dnia [...], nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy na rzecz skarżącego kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w I. (PINB), na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm., dalej powoływanej jako Prawo budowlane) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej powoływanej jako kpa), nakazał H. K. dokonać rozbiórki samowolnie pobudowanej stacji paliw, na działce nr [...], położonej w miejscowości L., gminie P. W uzasadnieniu decyzji PINB wskazał, iż w dniu 20 kwietnia 2009 r. przeprowadzono kontrolę na działce nr [...], w wyniku której ustalono, iż znajduje się na niej stacja paliw, tj. obiekt składający się z następujący elementów: dwóch ułożonych na gruncie płyt betonowych o wymiarach 7 x 2 m, zbiornika stalowego o pojemności 10 tysięcy litrów, długości 6 m i średnicy 1,5 m, ułożonego na jednej z powyższych płyt, dystrybutora paliwa, wiaty stalowej z dachem dwuspadowym przykrywającym zbiornik, instalacji elektrycznej oraz posiadającego dwie furtki ogrodzenia z siatki drucianej na słupkach stalowych o wymiarach 7,1 x 7,2 m i wysokości 1,5 m. Stwierdzono także, że furtka jest zamknięta na kłódkę oraz, że najbliższe otoczenie nie nosi śladów użytkowania w dłuższym okresie, zaś powłoka zbiornika jest w złym stanie technicznym. Organ wyjaśnił, iż podczas kontroli inwestor H. K. przedłożył organowi dokumenty w postaci: projektu budowlanego płyty żelbetowej pod zbiornik, projektu instalacji elektrycznej, protokołu z badania instalacji elektrycznej oraz oświadczenia J. S. z dnia 5 listopada 2004 r. "o wykonaniu obiektu budowlanego -płyty żelbetowej pod zbiornik - punkt dystrybucji oleju napędowego, zgodnie ze sztuką budowlaną, projektem budowlanym, warunkami pozwolenia na budowę, przepisami i obowiązującymi Polskimi Normami". Powyższe projekty jednak, jak wskazał organ, nie posiadały pieczęci organu administracji architektoniczno-budowlanej, a w oświadczeniu J. S. nie podano numeru pozwolenia na budowę. Ponadto organ zaznaczył, iż według oświadczenia inwestora przedmiotowa stacja paliw została wybudowana w 2004 r., z przeznaczeniem do wykorzystania na cele własne firmy M. m. L., właściciel jednak nie występował do organu administracji architektoniczno - budowlanej o pozwolenie na budowę i nie dokonywał zgłoszenia robót. Z uwagi na okoliczność, jak wskazał organ, iż przedmiotowy obiekt nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu lub jego części do stanu zgodnego z prawem, postanowieniem z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 48 ust. 2 prawa budowlanego, wstrzymano prowadzenie robót (ponowne użytkowanie) i nałożono obowiązek przedłożenia określonych w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego dokumentów tj. zaświadczenia Burmistrza P. o zgodności budowy z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w terminie do dnia 31 sierpnia 2009 r. W związku z tym, iż w wyznaczonym terminie inwestor nie przedłożył wskazanych dokumentów, a w myśl art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązku przedłożenia stosownych dokumentów należy stosować przepis art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, zasadnym i koniecznym było w ocenie organu nakazanie w oparciu o art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego rozbiórki przedmiotowego obiektu. Od powyższej decyzji PINB H. K. wniósł odwołanie, w którym zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych, domagał się uchylenie zaskarżonej decyzji oraz umorzenie postępowania pierwszo-instancyjnego. W uzasadnieniu odwołania wskazał, że decyzja PINB jest bezprzedmiotowa, albowiem na działce nr [...] nie ma stacji paliw płynnych, w rozumieniu zdefiniowanym w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. z 2005 r., Nr 243, poz. 2063 ze zm.), dalej powoływanego jako "rozporządzenie Ministra Gospodarki." Naniesienia występujące na tej działce nie spełniają bowiem kryteriów definicji stacji paliw, określonej w/w rozporządzeniu. Jako przykład odwołujący wskazał, okoliczność, iż na przedmiotowej działce nie ma podziemnego zbiornika paliw płynnych. Zdaniem odwołującego skoro nie ma tego podstawowego elementu stacji paliw, to tym samym nie ma obiektu budowlanego o tej nazwie, a zatem nie ma także przedmiotu rozbiórki. Uzasadniając stanowisko, że naniesienia na działce nr [...] nie stanowią stacji paliw, w rozumieniu wskazanym w w/w rozporządzeniu, powołał się także na brak instalacji energetycznych i wodnokanalizacyjnych, brak odmierzaczy oraz brak budynku stacji jako elementu składowego. Ponadto odwołujący stwierdził, iż na wybudowane na działce nr [...] naniesienia, nie wymaga się ani uzyskania pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia właściwemu organowi. Stosownie bowiem do treści art. 29 Prawa budowlanego zarówno budowa ogrodzenia nie od strony drogi o wysokości nie większej niż 2,20 m, jak i zadaszenia ogrodzenia, uznanego za wiatę, a stanowiącego z uwagi na brak połączenia trwale z gruntem i brak ścian obiekt małej architektury, nie wymaga takich czynności. Odwołujący zaznaczając, że na przedmiotowej działce nie znajduje się, wbrew twierdzeniom PINB, żadna płyta betonowa, w związku z czym nie ma przedmiotu do usunięcia, wskazał iż nawet gdyby była na niej taka płyta, to również w jej przypadku nie można mówić o konieczności uzyskania pozwolenia na budowę, art. 29 ust. 2 Prawa budowlanego wyraźnie stanowi bowiem, że utwardzenie działek budowlanych nie wymaga pozwolenia na budowę. W ocenie odwołującego okoliczność, że występujące na działce nr [...] naniesienia nie stanowią stacji paliw oraz fakt, że działka ta nie nosi śladów użytkowania, uzasadniają twierdzenie, że na przedmiotowej działce mamy do czynienia nie ze stacją paliw, lecz z miejscem składowania starego, pustego zbiornika, na którą to czynność również nie ma potrzeby uzyskania pozwalnia na budowę. Po rozpatrzeniu odwołania H. K. , K. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. (WINB) decyzją z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 104 w zw. z art.138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 i art. 81 ust.1 pkt 2 w zw. z art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia WINB wskazał, iż działanie PINB należy uznać za właściwe i zgodne z przepisami prawa, albowiem zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że H. K. wybudował w 2004 r. na stanowiącej własność B. i F. S. działce nr [...], stację paliw bez wymaganej przepisami prawa ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, czym uchybił art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Odnosząc się do stanowiska inwestora wyrażonego w odwołaniu od decyzji organu l instancji, podkreślił że w sprawie mamy do czynienia, wbrew twierdzeniom inwestora, z obiektem budowlanym. Samowolnie wybudowana stacja paliw bowiem składa się z zasadniczych elementów takiego obiektu tj.: zbiornika stalowego na paliwo o pojemności 10 tysięcy litrów, wiaty stalowej przykrywającej ten zbiornik oraz dystrybutora paliwa - urządzenia rejestrującego pobór paliwa, a okoliczności tej nie może wykluczyć fakt, że inwestor ewidentnie naruszając przepisy techniczne, nie zdołował zbiornika na paliwo, lecz go posadowił. WINB zaznaczył, iż wiata nie jest obiektem małej architektury, tylko obiektem budowlanym, który w przedmiotowej spawie został funkcjonalnie połączony ze zbiornikiem na paliwo. Stwierdził także, że okoliczność, iż stacja paliw nie jest aktualnie użytkowana, nie ma wpływu na celowość i zasadność wydania rozstrzygnięcia nakazującego rozbiórkę samowolnie pobudowanego obiektu. Ponadto WINB zaznaczył, iż podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 20 kwietnia 2009 r. organ ustalił, iż w sprawie mamy do czynienia z samowolnie pobudowaną stacją paliw oraz budową płyt betonowych, co zostało następnie odnotowane w protokole, który odwołujący osobiście podpisał, potwierdzając w związku z tym zawarte w nim ustalenia. Na powyższą decyzję H. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, domagając się jej uchylenia, jako decyzji opartej na błędnych ustaleniach faktycznych i naruszającej prawo. Podtrzymując stanowisko wyrażone w odwołaniu od decyzji PINB z dnia [...] dodatkowo wyjaśnił, iż błąd w ustaleniach faktycznych organów obu instancji polegał na przyjęciu, że całość składowanych elementów znajduje się na działce nr [...], co jak wskazał nie jest to prawdą, gdyż płyta betonowa położona jest na działce sąsiadującej z działką nr [...], która nie jest objęta zaskarżoną decyzją. Na działce nr [...]znajduje się zaś tylko zbiornik na paliwo usytuowany na drewnianych legarach, a jako taki nie jest umocowany trwale z gruntem, w związku z czym nie można mówić w sprawie o żadnym utwardzeniu terenu. Zarzucił, że organy nie ustaliły, czy obie działki tj. działka nr [...] i działka sąsiednia, są działkami budowlanymi, ani kto jest ich właścicielem. Ponadto, jak wyjaśnił, błąd w ustaleniach faktycznych polegał na przyjęciu, że na działce nr [...] znajduje się dystrybutor paliw, tymczasem jest tam składowany wyłącznie stary zbiornik z miernikiem paliwa, który nie jest odrębnym dystrybutorem. Skarżący zarzucił również błędną oceną organów obu instancji czym są znajdujące się na działce nr [...] naniesienia, nie ustalenie czy poszczególne elementy składowe naniesione na działce stanowią obiekty budowlane, a jeżeli tak to jakie i czy na te obiekty wymagane jest pozwolenie na budowę lub zgłoszenie. Jednocześnie skarżący zaznaczył iż naniesienia te jako całość nie stanowią stacji paliw w rozumieniu wskazanym w rozporządzeniu w/w Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r., w związku z czym nie musiały podlegać procedurze uzyskania pozwolenia na budowę stacji paliw. Jeżeli więc nie stanowią one stacji paliw, to mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie ze zbiorem elementów stanowiących naniesienia i przedmiot składowania, w stosunku do których zdaniem skarżącego ustawodawca nie stworzył wymogu uzyskania pozwolenia na budowę czy zgłoszenia właściwemu organowi. Ogrodzenie terenu bowiem nie wymaga, w myśl art. 29 ust. 1 pkt 23 Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę ani zgłoszenia, w przypadku gdy nie jest ono od strony drogi i nie ma wysokości powyżej 2,20 m. Znajdujący się zaś w ogrodzeniu zbiornik na paliwo, sam w sobie, nie podłączony w sieć funkcjonalną, nie jest obiektem budowlanym - budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 prawa budowlanego. W ocenie skarżącego dopiero w przypadku połączenia go trwale z gruntem stawałby się on budowlą w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. W sytuacji nie podłączenia zbiornika trwale z gruntem, nie można mówić również o konieczności uzyskania pozwalana na budową lub zgłoszenia odnośnie ułożenie urządzenia do tymczasowego składowania na gruncie. Sam zbiornik na paliwo, jak zaznaczył, nie stanowi także stacji paliw. Stacja paliw bowiem musi mieć zbiorniki podziemne paliwa, tymczasem znajdujący się na działce nr [...] zbiornik, składowany jest na powierzchni na drewnianych legarach, nie stanowi on więc samoistnie obiektu budowlanego - stacji paliw. Skarżący wyjaśnił, iż chciał pierwotnie wybudować stację paliw, dlatego też zakupił ten zbiornik. Nie można jednak (również) twierdzić, że poprzez samo składowanie zbiornika na powierzchni gruntu, rozpoczęto budowę stacji paliw. Można byłoby uznać, że budowę rozpoczęto w chwili, gdyby posadowiono zbiornik w wykopie ziemnym, co jednak nie miało miejsc w sprawie. Przytoczone okoliczności potwierdzają zatem, zdaniem skarżącego, że w sprawie mamy do czynienia nie ze stacją paliw, lecz z miejscem składowania pustego zbiornika na paliwo, który został zabezpieczony ogrodzeniem przed dostępem osób trzecich, i który usytuowano na legarach drewnianych, a nie bezpośrednio na gruncie. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie art. 24 § 3 kpa, z uwagi na okoliczność, iż organ l instancji napisał do skarżącego pisma straszące go postępowaniem sądowym oraz art. 7 - art. 11 kpa poprzez nieobiektywne rozpatrzenia sprawy, nie wyjaśnienie wszystkich przesłanek decyzji oraz nie danie skarżącemu możliwości wypowiedzenia się co do całości zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prawne oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2010 r. skarżący wyjaśnił, iż jest właścicielem działki nr [...], natomiast na działce nr [...] użytkuje 200 m², składując od około 17 lat zbiornik na paliwo, który nie jest i nigdy nie był czynny. Wskazał, że płyta betonowa, o której mowa w zaskarżonej decyzji, położona jest na działce nr [...], do której nie ma żadnego tytułu prawnego. Oświadczył, iż nie był obecny przy oględzinach przedmiotowego obiektu w dniu 20 kwietnia 2009 r., a protokół z oględzin podpisał w starostwie. Zaznaczył, iż przy oględzinach był obecny jego pracownik J. K.. Stwierdził także, że otrzymał od PINB zawiadomienie o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz, że w jego ocenie pracownik PINB nie mógł być obiektywny skoro twierdził, że na działce nr [...] znajduje się stacja paliw oraz płyta betonowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jedną z form sprawowanej kontroli działalności administracji publicznej w ramach postępowania sądowoadministracyjnego jest rozpoznawanie skarg na decyzje administracyjne. Sąd ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, biorąc pod uwagę stan prawny istniejący w dacie wydania tej decyzji oraz stan faktyczny ustalony przez organy prowadzące postępowanie w sprawie. Stwierdzenie w trakcie rozpoznawania skargi na decyzję administracyjną, iż nastąpiło w toku postępowania administracyjnego naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, jak również konstatacja, że miało miejsce naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, co do zasady obliguje Sąd do uchylenia tej decyzji w całości albo w części, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a." Natomiast ustalenie, iż żadne ze wskazanych powyżej uchybień nie miało miejsca, uprawnia Sąd do oddalenia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozpoznając skargę rozstrzyga w granicach danej sprawy, jednakże nie jest związany zarzutami i wnioskami tej skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, iż Sąd może przy orzekaniu i sporządzaniu uzasadnienia skupić się na dostrzeżonym uchybieniu o znaczeniu podstawowym dla rozstrzygnięcia sprawy, chociażby nie zostało ono podniesione przez skarżącego, nie odnosząc się jednocześnie szczegółowo do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, w sytuacji, gdy zarzuty te nie mają decydującego wpływu na treść orzeczenia. W opinii Sądu fakt wybudowania przez skarżącego na działce nr [...] w miejscowości L. obiektów wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie budzi w niniejszej sprawie żadnych wątpliwości, natomiast sporną kwestią, wymagającą rozważenia w związku z rozpoznawaniem skargi, jest to, czy w świetle obowiązujących przepisów administracyjno-budowalnych i ustaleń dokonanych w toku postępowania administracyjnego organy nadzoru budowlanego miały prawo objąć decyzją nakazującą rozbiórkę wszystkie te obiekty, traktując je jako stację paliw. Wskazać w związku z tym należy, że zgodnie z przepisem § 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki, wydanego na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, stacją paliw płynnych jest obiekt budowlany, w skład którego mogą wchodzić: budynek, podziemne zbiorniki magazynowe paliw płynnych, podziemne lub nadziemne zbiorniki gazu płynnego, odmierzacze paliw płynnych i gazu płynnego, instalacje technologiczne, w tym urządzenia do magazynowania i załadunku paliw płynnych oraz gazu płynnego, instalacje wodno-kanalizacyjne i energetyczne, podjazdy i zadaszenia oraz inne urządzenia usługowe i pomieszczenia pomocnicze. Ze wskazanego powyżej przepisu wynika, że stacja paliw jest szczególną postacią obiektu budowlanego w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, w skład którego mogą wchodzić inne obiekty budowlane, w tym również budynek. Stosownie zaś do przepisu art. 3 pkt 1 lit. a – c Prawa budowlanego jako obiekt budowlany należy traktować budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami oraz obiekt małej architektury. W świetle powołanego powyżej przepisu Prawa budowlanego nie podlega żadnej wątpliwości, iż obiekt budowlany w postaci stacji paliw jest budowlą stanowiącą całość techniczno-użytkową, ponieważ brak jakichkolwiek podstaw faktycznych i prawnych do uznania go za budynek czy obiekt małej architektury. Zdaniem Sądu o tym, czy określony zespół obiektów (budynków, zbiorników, instalacji, urządzeń) tworzy budowlę określaną mianem stacji paliw płynnych, decyduje przede wszystkim to, czy wszystkie te obiekty składają się na całość techniczno-użytkową w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. O istnieniu całości techniczno-użytkowej w przypadku stacji paliw możemy natomiast mówić tylko wówczas, gdy poszczególne elementy wchodzące w skład tej budowli pozostają w związku funkcjonalnym, nakierowanym na realizację podstawowego zadania polegającego na tankowaniu pojazdów mechanicznych. Wchodzące w skład stacji paliw instalacje i urządzenia muszą być ze sobą zespolone w taki sposób, aby w każdym czasie zapewniały możliwość wielokrotnego zatankowania pojazdu z możliwością automatycznego odmierzenia ilości wlewanego paliwa, bez konieczności wykonywania przy tym jakichkolwiek robót montażowych. Przede wszystkim zaś powinny znajdować się w stanie technicznym umożliwiającym bezproblemowe wykonanie tego zadania. Tylko w przypadku stwierdzenia spełniania przez określony zespół obiektów wskazanych powyżej warunków można w ogóle mówić o istnieniu na danej nieruchomości stacji paliw, w przeciwnym zaś wypadku każdy z tych obiektów podlega oddzielnej ocenie pod względem zgodności jego wykonania z przepisami administracyjno-budowlanymi. Z uwagi na powyższe, skoro organ nadzoru budowlanego nakazał H. K. dokonać rozbiórki stacji paliw jako jednej budowli, nie obejmując sentencją wydanej przez siebie decyzji poszczególnych urządzeń czy instalacji znajdujących się na działce nr [...], to powinien ponad wszelką wątpliwość wykazać w uzasadnieniu swojej decyzji, iż na działce tej rzeczywiście taka budowla w chwili orzekania istniała. Należało w związku z tym przede wszystkim ustalić, czy poszczególne obiekty i jakie znajdujące się na przedmiotowej działce pozostawały ze sobą w związku funkcjonalnym odpowiadającym celowi stacji paliw, tworząc całość techniczno-użytkową. Zdaniem Sądu konieczne było sprawdzenie, czy zapewniona była możliwość wielokrotnego tankowania pojazdów mechanicznych z jednoczesnym automatycznym odmierzaniem ilości wlewanego paliwa, bez konieczności wykonania jakichkolwiek dodatkowych robót, poza czynnością napełnienia zbiornika. Niezbędne było również zbadanie, czy aktualny stan techniczny zainstalowanych przez skarżącego obiektów daje możliwość bezproblemowego wykonywania czynności związanych z wielokrotnym tankowaniem pojazdów. Tymczasem organ ograniczył się jedynie do wymienienia elementów zlokalizowanych na przedmiotowej działce, gołosłownie stwierdzając, że tworzą one stację paliw. W opinii Sądu takie postępowanie organu nadzoru budowlanego nie uczyniło zadość wynikającemu z przepisów art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. obowiązkowi dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy poprzez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego dostępnego materiału dowodowego. Ponieważ organ nadzoru budowlanego nie dokonał wskazanych powyżej ustaleń, nie był uprawniony do potraktowania wszystkich wskazanych w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] elementów zlokalizowanych na działce nr [...] jako jednej budowli stanowiącej stację paliw. W związku z tym nie można było w sentencji decyzji określić jako przedmiotu rozbiórki stacji paliw, lecz należało nakazać rozbiórkę poszczególnych obiektów budowlanych wzniesionych samowolnie przez skarżącego, dokładnie określając każdy przedmiot rozbiórki, o ile oczywiście istniałaby w takim układzie prawna konieczność nakazania rozbiórki. Co prawda w uzasadnieniu decyzji nakazującej rozbiórkę organ wymienił elementy samowolnie wzniesione na działce nr [...], to jednak z uwagi na fakt, iż w orzecznictwie przyjmuje się istnienie wymogu precyzyjnego wskazania przedmiotu rozbiórki w sentencji decyzji organu nadzoru budowlanego, działanie takie nie powoduje zmniejszenia wadliwości tego orzeczenia. Jak bowiem słusznie stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 11 sierpnia 2005 r. (VII SA/Wa 1779/04, LEX nr 190796): "W rozstrzygnięciu decyzji nakazującej rozbiórkę, a nie w jej uzasadnieniu, powinno być zawarte precyzyjne określenie przedmiotu rozbiórki, aby orzeczenie administracyjne nadawało się do wykonania w drodze egzekucji administracyjnej. W przypadku skomplikowanych stanów faktycznych, (...), opis przedmiotu rozbiórki, a w razie konieczności nawet odesłanie do załącznika graficznego, powinny być zawarte w rozstrzygnięciu (sentencji) decyzji administracyjnej, a nie ujęte w opisie stanu faktycznego sprawy w uzasadnieniu decyzji." Wobec stwierdzenia wskazanych powyżej uchybień proceduralnych, których dopuścił się Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w I., Sąd zobligowany został do uchylenia zarówno decyzji tego organu, jak i utrzymującej ją w mocy decyzji organu odwoławczego. W związku z takim rozstrzygnięciem właściwy organ I instancji, stwierdzając potrzebę ponownego przeprowadzenia postępowania w przedmiotowej sprawie, ustali przede wszystkim, biorąc pod uwagę wskazania Sądu poczynione w niniejszym uzasadnieniu, czy obiekty wzniesione przez skarżącego na działce nr [...] w miejscowości L. rzeczywiście stanowią stację paliw, czy też należy je potraktować jedynie jako zespół elementów podlegających oddzielnej ocenie pod względem zgodności ich budowy z przepisami administracyjno-budowlanymi, wydając po dokonaniu tych ustaleń stosowne decyzje. Ponadto w związku z przedłożonymi do akt sądowych dokumentami oraz konsekwentnymi twierdzeniami skarżącego co do położenia jednej z płyt betonowych na działce sąsiedniej (nr ż...ś), koniecznym będzie dokonanie stosownych ustaleń w tym zakresie np. w drodze oględzin z udziałem skarżącego, tak aby kwestia ta nie budziła żadnych wątpliwości. Mając na uwadze powyższe orzeczono na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a., jak w pkt 1 sentencji wyroku. O wstrzymaniu wykonania decyzji orzeczono na podstawie art. 152, a o kosztach na podstawie art. 200 p.p.s.a., odpowiednio jak w pkt 2 i 3 sentencji wyroku.