I SA/Kr 831/10

Sygn. akt I SA/Kr 831/10 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 lipca 2010r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas, Sędziowie: WSA Ewa Długosz-Ślusarczyk (spr.), WSA Piotr Głowacki, Protokolant: Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2010r., sprawy ze skarg Z. Spółka Akcyjna w likwidacji w K., na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 17 marca 2010r. Nr[...],, [...], w przedmiocie nadania decyzjom rygoru natychmiastowej wykonalności, I. stwierdza nieważność zaskarżonych postanowień oraz poprzedzających je postanowień organu I instancji, II. określa, że zaskarżone postanowienia nie mogą być wykonane do chwili uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 714 zł (siedemset czternaście złotych ). Po ponownym rozpoznaniu sprawy postanowieniami z dnia 5 lutego 2010 roku nr [...] oraz [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego nadał rygor natychmiastowej wykonalności decyzjom Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 22 września 2009 roku nr [...] (dot. roku 2001) i nr [..] (dot. roku 2000) określającym "Z" S.A. w likwidacji z siedzibą w K. (zwanej także Spółką) wysokość zobowiązań w podatku od towarów i usług odpowiednio za okres styczeń - sierpień 2001 oraz styczeń - grudzień 2000. W uzasadnieniach postanowień organ podał, iż w toku postępowania ustalono, że w stosunku do zobowiązanego prowadzone są postępowania egzekucyjne przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w K. do sygnatury [...]. Poza tym Spółka nie prowadzi działalności gospodarczej i nie posiada majątku ruchomego. Wobec czego, zdaniem organu, zachodziło niebezpieczeństwo niewykonania zobowiązań podatkowych, wynikających z wymienionych na wstępie nieostatecznych decyzji wymiarowych. Dlatego na podstawie art. 239 b § 1 pkt 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) zasadnym było nadanie powołanym decyzjom rygoru natychmiastowej wykonalności. Zażaleniami z dnia 22 lutego 2010 roku "Z" S.A. w likwidacji z siedzibą w K. wniosła o uchylenie powyższych postanowień, zarzucając organowi pierwszej instancji naruszenie art. 70, 120, 121 § 1, 208 § 1, 217 § 2, 239a oraz 239 b § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej. W obszernej argumentacji Spółka podniosła przede wszystkim, że w złożonych od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 22 września 2009 roku (którym to właśnie nadano rygor natychmiastowej wykonalności) odwołaniach podniesiono zarzut przedawnienia określonych w nim zobowiązań podatkowych w podatku VAT za poszczególne miesiące 2001 i 2000 roku. W związku z tym w chwili obecnej nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzjom określającym zobowiązania przedawnione, czyli nienadające się do wykonania, niezależnie od istnienia przesłanek z art. 239 b § 1 i § 2 ordynacji podatkowej nie jest możliwe i narusza ogólne zasady z art. 120 oraz 121 § 1 omawianej ustawy. Oprócz tego Spółka zaznaczyła, że zaskarżone postanowienia nie wskazują ani dowodów, ani okoliczności, na których organ oparł się, uznając, że w stosunku do zobowiązanego prowadzone jest postępowanie egzekucyjne oraz, że nie prowadzi on działalności gospodarczej, nie posiada majątku ruchomego, a także, że istnieje obawa, iż nie wykona zobowiązań podatkowych określonych przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej. Złamano zatem art. 217 § 2 ordynacji podatkowej. Postanowieniami z dnia 17 marca 2010 roku nr [...] (dotyczy 2001 roku) oraz [...] (dotyczy roku 2000) Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, podzielając w pełni jego stanowisko. W uzasadnieniach organ odwoławczy zaznaczył, że organ pierwszej instancji podał w uzasadnieniach okoliczności, świadczące o spełnieniu przesłanek z art. 239 b §1 i § 2 Ordynacji podatkowej. Prawdą jest, iż organ wprawdzie nie wskazał źródła tych ustaleń, jednakże, w opinii dyrektora, miałoby to znaczenie tylko w sytuacji nieprawdziwości otrzymanych informacji. Gwoli ścisłości organ odwoławczy wskazał, że podstawą ustalania stanu faktycznego było pismo Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym z dnia 9 listopada 2009 roku (data wpływu do Urzędu Skarbowego: 20 listopada 2009 roku), znajdujące się w aktach. To ono było dowodem prowadzonego w stosunku Spółki postępowania egzekucyjnego, a nadto zawierało wiadomości odnośnie majątku i sytuacji "Z" S.A. w likwidacji z siedzibą w K. Wynikało z niego bowiem, iż Spółka jest postawiona w stan likwidacji. Od pięciu lat nie prowadzi działalności gospodarczej, nie posiada majątku ruchomego ani kont bankowych, pod adresem jej siedziby mieści się firma S.., postępowanie egzekucyjne prowadzone z jej ruchomości oraz wierzytelności jest obecnie nieskuteczne, wreszcie Spółka posiada akcje i udziały w innych spółkach oraz nieruchomość i prawo użytkowania wieczystego. W oparciu o powyższe dane, w przekonaniu organu odwoławczego, prawidłowe było uznanie przez organ pierwszej instancji, że zachodzi obawa braku wykonania przez zobowiązanego zobowiązań podatkowych z nieostatecznych decyzji wymiarowych. Odnosząc się do szeroko omówionej w odwołaniach kwestii przedawnienia spornych zobowiązań Dyrektor wskazał natomiast, że problematyka ta w postępowaniu o nadanie decyzjom rygoru natychmiastowej wykonalności jest bez znaczenia. Przedmiotowy zarzut podniesiony winien zostać w postępowaniu odwoławczym, wszczętym wskutek zaskarżenia decyzji wymiarowych. W skargach z dnia 15 kwietnia 2010 roku "Z" S.A. w likwidacji z siedzibą w K. domaga się uchylenia postanowień obydwu instancji oraz zasądzenia kosztów według norm przepisanych, podnosząc naruszenie art. 70, 120, 121 § 1, 122, 124, 187 § 1, 191, 217 § 2 oraz 239 b § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej. Oprócz dotychczasowej argumentacji Spółka stwierdziła, że organ nie miał informacji na dzień wydania postanowień o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności o prowadzonych wobec skarżącej postępowaniach egzekucyjnych. Nie można bowiem za takową uznać wiadomości ze wskazywanego przez organ pisma komornika z dnia 9 listopada 2009 roku, gdyż dotyczyła ona stanu sprzed czterech miesięcy przed wydaniem zaskarżonych postanowień. Poza tym Spółka podniosła, iż fakt braku prowadzenia przez nią działalności gospodarczej, brak posiadania ruchomości oraz kont bankowych, uwzględniając okoliczność, że ma ona akcje i udziały w innych spółkach, posiada nieruchomość oraz prawo użytkowania wieczystego, nie może dowodzić istnienia obawy co do niewykonania zobowiązań podatkowych z decyzji wymiarowych. Skarżąca zaznaczyła także, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznym decyzjom, określającym zobowiązanie w stosunku do których podniesiono w odwołaniach zarzut przedawnienia, stanowi rażące naruszenie zasady demokratycznego państwa prawnego oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów podatkowych. Skarga na postanowienie nr [...] została zarejestrowana pod sygn. I SA/Kr 831/10, zaś na postanowienie nr [...] - pod sygn. I SA/Kr 832/10. Na rozprawie w dniu 20 lipca 2010 r. obie te sprawy połączono do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. I SA/Kr 831/10. W odpowiedziach na skargi z dnia 18 maja 2010 roku Dyrektor Izby Skarbowej zażądał ich oddalenia, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Stwierdzając nadto bezzasadność zarzutów złożonych skarg, podkreślił, że skarżąca nie kwestionowała ani nadal nie kwestionuje, iż w chwili wydania zaskarżonych postanowień o nadaniu rygoru, prowadzono wobec niej postępowanie egzekucyjne. Dlatego bez znaczenia jest okoliczność, iż informacja od Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla w K. pochodzi sprzed trzech miesięcy przed wydaniem omawianych postanowień. Poza tym organ odwoławczy wskazał, iż pracownik telefonicznie zweryfikował informacje od Komornika w chwili wydawania postanowień przez organ pierwszej instancji. W trakcie postępowania sądowego strona skarżąca złożyła do akt sprawy pismo, w którym wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonych postanowień oraz poprzedzających je postanowień I instancji ze względu na rażące naruszenie art. 2 Konstytucji RP oraz art. 120, art. 121 § 1 i art. 217 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Skarżący podniósł, że w postanowieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 5 lutego 2010 r. o numerze [...] wskazano, że: "nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności decyzjom Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej znak [...] z dnia 22.09.2009 r.", zaś w postanowieniu o numerze [...] stwierdzono, że "nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności decyzjom Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej znak [...] z dnia 22.09.2009 r.". Skarżący zwrócił uwagę na szereg orzeczeń, w których podkreśla się konieczność jasnego, precyzyjnego i zrozumiałego dla stron formułowania rozstrzygnięć organów administracji. Tymczasem z sentencji zaskarżonych postanowień nie wynika jednoznacznie, czy w sprawie określenia wysokości zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za okres styczeń - sierpień 2001 (oraz odpowiednio styczeń - grudzień 2000) została wydana jedna decyzja o numerze wskazanym w postanowieniu, czy też więcej niż jedna decyzja, z których każda oznaczona jest tym samym, wymienionym w postanowieniu, numerem. Podkreślono, że w zakresie rozliczeń Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za wskazane wyżej okresy rozliczeniowe nie została wydana jedna decyzja o jednym numerze, ale szereg decyzji - odrębnych w odniesieniu do każdego z miesięcy rozliczeniowych, z których każda została oznaczona kolejnym numerem, odmiennym od numerów nadanych pozostałym decyzjom. Jednakże żadna z tych decyzji nie jest oznaczona numerem [...] ani też [...]. Z tego względu - zdaniem strony skarżącej - postanowienia organu pierwszej instancji, które nie spełniają wymogów w zakresie prawidłowości sformułowania sentencji postanowienia, zostały wydane z rażącym naruszeniem bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa, a to: art. 2 Konstytucji RP, art 120, art 121 § 1 oraz art. 217 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Zarówno postanowienie organu pierwszej instancji, jak i utrzymujące je w mocy postanowienie organu drugiej instancji są więc dotknięte wadą nieważności wskazaną w art. 247 § 1 pkt 3 w zw. z art. 219 Ordynacji podatkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje; Zasadny w niniejszej sprawie okazał się zarzut zawarty w uzupełnieniu skargi, bowiem zaskarżone postanowienia rażąco naruszają przepisy prawa, co powoduje konieczność stwierdzenia ich nieważności, a także stwierdzenia nieważności poprzedzających je postanowień organu I instancji. Artykuł 217 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi, że postanowienie powinno zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę jego wydania, oznaczenie strony lub stron albo innych osób biorących udział w postępowaniu, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania. Zgodnie zaś z treścią art. 217 § 2 § Ordynacji podatkowej postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie. Rozstrzygnięcie(wymienione w art. 217 pkt 5 Ordynacji) to najważniejszy element postanowienia, bowiem dochodzi w nim do konkretyzacji prawa, do rozstrzygnięcia o prawach lub obowiązkach strony. Winno być ono sformułowane jasno i precyzyjnie, bez możliwości różnej interpretacji, tak aby było zrozumiałe bez uzasadnienia, które nie zawsze musi być składnikiem postanowienia. W przypadku postanowienia o nadaniu decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 239b Ordynacji podatkowej szczególnie istotne jest jednoznaczne i niebudzące żadnych wątpliwości oznaczenie decyzji poprzez wskazanie organu wydającego decyzję, daty jej wydania, jej znaku (numeru), a także przedmiotu decyzji. Istotą postanowienia o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności jest bowiem to, iż decyzje określone w takim postanowieniu kierowane są do wykonania w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jeszcze zanim uzyskają walor ostateczności. Jest to bardzo daleka ingerencja w prawa i obowiązki strony, bowiem zezwala na wykonanie decyzji jeszcze przed poddaniem jej kontroli instancyjnej. Organy egzekucyjne nie mogą mieć więc żadnych wątpliwości co do tego która decyzja otrzymała rygor natychmiastowej wykonalności i która decyzja podlega wykonaniu. Takich warunków nie spełniają zaskarżone postanowienia. Jak wynika z postanowienia organu I instancji z dnia 5 lutego 2010 roku nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego nadał rygor natychmiastowej wykonalności decyzjom Dyrektora UKS o nr [...] z dnia 22 września 2009 określającym wysokość zobowiązań w podatku VAT za okres od stycznia do grudnia 2000 roku. Z uzasadnienia tego postanowienia wynika, że Dyrektor UKS wydał decyzje wymiarowe o tej sygnaturze za ten okres. Tymczasem - jak wynika z akt sprawy, a także odpowiedzi na skargę - organ kontrolny za powyższy okres wydał 12 odrębnych decyzji wymiarowych za poszczególne miesiące, z których każda posiada odrębny numer. Taka sama sytuacja dotyczy roku 2001. Organ II instancji nie dostrzegł tego uchybienia i utrzymał w mocy postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego. Wobec powyższego stwierdzić należy , iż trafnie skarga zarzuca, iż w obrocie prawnym nie istnieją decyzje o numerach wskazanych w zaskarżonych postanowieniach. Rozstrzygnięcie zawarte w tych postanowieniach budzi więc uzasadnione wątpliwości, gdyż nie można jednoznacznie ustalić którym decyzjom nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Brak tej precyzji stanowi rażące naruszenie prawa procesowego tj. art. 217 Ordynacji, które skutkować musi stwierdzeniem nieważności zaskarżonych postanowień, co musi skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonych postanowień . Stwierdzenie nieważności obu zaskarżonych postanowień czyni w zasadzie bezprzedmiotowym odnoszenie się do zarzutów skargi dotyczących zasadności nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznym decyzjom Naczelnika Urzędu Skarbowego. Marginesowo jednak odnosząc się do kwestii przedawnienia zobowiązań podatkowych z decyzji wymiarowych, którym nadano rygor natychmiastowej wykonalności, w pełni podzielić należy stanowisko oraz argumentację organu, w świetle której wspomniany zarzut nie może zostać skutecznie podniesiony w postępowaniu o nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej. Granice rozpoznania sprawy w tym przypadku bowiem określają przesłanki z art. 239 b § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, do których nie należy badanie materialnych podstaw wydawanych decyzji określających zobowiązania podatkowe. Postępowanie w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności ma charakter procesowy. Nie kształtuje zatem wprost stosunków materialnoprawnych, lecz procesowe prawa i obowiązki stron oraz uczestników postępowania, które w tej sytuacji polegają na obowiązku strony wykonania danej decyzji pod rygorem przymusowej egzekucji (decyzja z rygorem natychmiastowej wykonalności stanowi podstawę wystawienia tytułu wykonawczego i wszczęcia postępowania egzekucyjnego). Postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności nie stwierdza natomiast prawidłowości lub wadliwości podstaw faktycznych lub prawnych wydanych decyzji, konkretyzujących na podstawie przepisów materialnego prawa administracyjnego obowiązki stron danego stosunku administracyjoprawnego. Innymi słowy, w postępowaniu o nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności nie bada się w ogóle prawidłowości decyzji, którym taki rygor został nadany. Tym samym nie można również w postępowaniu zażaleniowym podnosić w tym zakresie jakichkolwiek zarzutów. Mogą one zostać przedstawione zaś w postępowaniach, wszczętych na skutek zaskarżenia decyzji, kształtujących wprost stosunki materialnoprawne, czyli w tym przypadku w postępowaniach odwoławczych od decyzji wymiarowych. W konsekwencji więc, dla możliwości nadania rygoru natychmiastowej wykonalności istotne jest, co zaznaczył również organ, wyłącznie istnienie w obrocie prawnym nieostatecznej decyzji, podlegającej wykonaniu. W rozważanych sprawach niewątpliwie przedmiotowy warunek zastał spełniony. Dlatego też bez znaczenia okazały się zarzuty skarżącej, dotyczące przedawnienia zobowiązań określonych w decyzjach wymiarowych Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 22 września 2009 roku. Nie stanowią one w żaden sposób o możliwości lub braku nadania rygoru natychmiastowej wykonalności omawianym decyzjom. W związku z czym też tut. Sąd nie rozważał ich zasadności. Nietrafny w efekcie okazał się zarzut naruszenia zasady demokratycznego państwa prawa i pogłębiania zaufania obywateli do organów podatkowych, gdyż ustawodawca, tworząc instytucję rygoru natychmiastowej wykonalności uniezależnił ją od materailnoprawnych podstaw (w tym przedawnienia zobowiązań podatkowych) rozstrzygnięć, którym ten rygor jest nadawany. Brak rozpatrzenia zarzutu przedawnienia przez organy w tym postępowaniu, abstrahując całkowicie od jego słuszności lub braku, stanowi wobec tego działanie organu w granicach prawa. Przechodząc natomiast do samych przesłanek z art. 239 b § 1 i § 2 Ordynacji podatnej wskazać należy, że zgodnie z treścią powołanego przepisu:: (§ 1) decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy: 1) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub 2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub 3) strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub 4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące. (§ 2). Przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. W rozpatrywanej sprawie, zdaniem Sądu, organy ustalając istnienie warunków z art. 239 b § 1 i § 2 w/w, nie naruszyły prawa w sposób powodujący konieczność uchylenia wydanych postanowień. Dysponowały bowiem pismem Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w K. z dnia 9 listopada 2009 roku, świadczącym zarówno o prowadzonym wobec Spółki postępowaniu egzekucyjnym jak i innych okolicznościach, dających prawo uznania, że zachodzi obawa braku wykonania przez skarżącą zobowiązań podatkowych z decyzji wymiarowych. Spółka zarzuca w tym zakresie, iż wspomniane pismo było nieaktualne na chwilę wydawania postanowień o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. Niemniej jednak żaden przepis nie przewiduje jakiegoś terminu ważności tego typu oświadczeń. Dlatego kluczowym jest wyłącznie określenie, czy otrzymane informacje były prawdziwe w dniu 5 lutego 2010 roku. Słusznie zauważa organ odwoławczy, iż skarżąca nigdy nie kwestionowała i nie przedstawiła też żadnych dowodów, z których wynikałoby, że sytuacja "Z" S.A. w likwidacji z siedzibą w K. w dniu wydania postanowień o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności była odmienna niż podana w przedmiotowym piśmie Komornika Sądowego. Ponadto jak podaje Dyrektor Izby Skarbowej dane te zostały zweryfikowane telefonicznie w czasie wydawania w/w postanowień. W związku z czym nawet jeżeli teoretycznie przyjąć, iż w aktach sprawy winien znajdować się jakiś "bardziej aktualny’ dokument niż wskazane pismo, to jednak jego brak nie miał wpływu na rozstrzygnięcie, gdyż organ nie miał żadnych powodów (zasady doświadczenia życiowego wskazują, że postępowanie egzekucyjne trwa zwykle dłużej niż trzy miesiące zwłaszcza, że Spółka posiadała majątek nadający się do egzekucji) by stwierdzić, iż doszło do zmiany w sytuacji faktycznej Spółki. Oprócz tego, w przekonaniu Sądu, otrzymane od Komornika Sądowego informacje, którym zresztą skarżącą nigdy nie zaprzeczyła, były wystarczającą podstawą dla organów do przyjęcia, iż istnieje obawa braku wykonania przez Spółkę zobowiązań określonych w decyzjach wymiarowych. Pośrednio tą tezę potwierdza już samo prowadzenie postępowania egzekucyjnego wobec "Z" S.A. w likwidacji z siedzibą w K. i to jak wynika z akt, gdzie wierzycielem jest Skarb Państwa – Prezydent Miasta – czyli podmiot publiczny. Skoro zatem było koniecznym wszczęcie egzekucji, oznacza to, iż skarżąca nie chciała w sposób dobrowolny uregulować swoich zobowiązań wobec wierzyciela. Wobec tego oczywistym jest, że takiej gwarancji również nie może być w stosunku do zobowiązań podatkowych o charakterze również publicznoprawnym. Nadto rację ma organ odwoławczy, wskazując, że z jednej strony brak prowadzenia przez Spółkę działalności gospodarczej, brak majątku ruchomego i kont bankowych, a z drugiej posiadanie nieruchomości, prawa użytkowania wieczystego oraz akcji i udziałów w innych spółkach, dowodzą, iż jeszcze istnieje wprawdzie majątek nadający się do egzekucji, lecz nie ma pewności, czy sytuacja ta w przyszłości nie uległaby zmianie. Spółka przecież nie prowadzi już działalności, a za to posiada zobowiązania, których wierzyciele będą domagali się regulacji (czego dowodem jest chociażby w/w postępowanie egzekucyjne). Tym samym zasady logiki ora doświadczenia życiowego prowadzą do narzucającego się wniosku, że należy jak najszybciej podjąć kroki, zmierzające do zabezpieczenia interesów Skarbu Państwa. W przypadku nieostatecznych decyzji podatkowych takim środkiem jest nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności i związane z tym konsekwencje w postaci możliwości egzekucji należności podatkowych określonych decyzjami wymiarowymi, którym nadano taki rygor. Wobec tego trudno w powyższym postępowaniu organów dopatrzeć się wskazywanych przez skarżącą naruszeń prawa z art. 122, 124, 187§1, 191 czy 239 b Ordynacji podatkowej skoro w oparciu o ustalone okoliczności i ich ocenę, organy miały prawo stwierdzić, że interes Skarbu Państwa jest zagrożony i w związku z tym podjąć stosowne środki zaradcze. Fakt, iż pozostawały w konflikcie z interesami strony w tym przypadku nie wynikał jednak ze złamania porządku prawnego, ale istoty samej instytucji nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. Wreszcie przechodząc do podniesionego przez Spółkę uchybienia art. 217 § 2 omawianej ustawy zaznaczyć należy, iż jest on nietrafny, gdyż Dyrektor Izby Skarbowej przedstawił wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne podjętego przez siebie rozstrzygnięcia. Mając na uwadze powyzsze Sąd na zasadzie art. 145 par. 1 pkt 2 oraz art., 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dz.u. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej ppsa – orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 tejże ustawy.