I OSK 1878/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Irena Kamińska, Sędzia NSA Monika Nowicka, Sędzia del. WSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Krakowiecka, po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 21 lipca 2010 r. sygn. akt II SA/Bd 525/10 w sprawie ze skargi T. S. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu oddalono skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 21 lipca 2010 r. sygn. akt II SA/Bd 525/10 po rozpoznaniu sprawy ze skargi T. S. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy z dnia [...] grudnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu, uchylił zaskarżoną decyzję w części utrzymującej w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w C. w zakresie określenia terminu opróżnienia lokalu oraz decyzję Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w C. z dnia [...] listopada 2009 r. w części określającej termin opróżnienia lokalu, w pozostałej części skargę oddalił. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy: Komendant Powiatowy Policji w C., decyzją z [...] listopada 2009 r., na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późń. zm.), powoływany dalej jako: k.p.a., art. 95 ust. 3 pkt 3 oraz art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r., Nr 43, poz. 277 z późń. zm.), zobowiązał skarżącego do opróżnienia zajmowanego lokalu mieszkalnego w C. przy ul. [...] i przekazania go dysponentowi tj. Komendantowi Powiatowemu Policji w C. wraz z kluczami w terminie miesiąca od dnia otrzymania niniejszej decyzji, informując, że niewykonanie nałożonego obowiązku opróżnienia lokalu i oddania kluczy, spowoduje skierowanie sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, celem przeprowadzenia eksmisji. T. S. zamieszkuje w lokalu przy ul. [...] w C. Lokal ten jest mieszkaniem służbowym przydzielonym ojcu skarżącego na podstawie przydziału nr [...] z dnia [...] grudnia 1975 r. W dniu [...] września 2009 r. ojciec skarżącego zmarł. Na podstawie art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r., Nr 8, poz. 67 z późn. zm.), prawo do lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji odpowiednio Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji lub Ministra Sprawiedliwości albo podległych im organów przysługuje również członkom rodzin osób uprawnionych do renty rodzinnej po funkcjonariuszach, którzy w chwili śmierci spełniali warunki wymagane do uzyskania emerytury lub renty policyjnej oraz po zmarłych emerytach i rencistach. Zainteresowany nie posiada natomiast uprawnień do renty rodzinnej po zmarłym ojcu. W ocenie organu skarżący nie spełnia przesłanek zawartych w art. 29 ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, co oznacza, że nie posiada prawa do lokalu mieszkalnego określonego w art. 90 ustawy o Policji. Zaistniały zatem przesłanki, wskazane w art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, do wydania decyzji o opróżnieniu lokalu. W odwołaniu od powyższej decyzji, skarżący podniósł, że mieszkanie nie stanowi własności Policji, nigdy nie było przekazane do jej dyspozycji, a właścicielem lokalu jest Urząd Gminy C., co wynika z treści księgi wieczystej. Wywodził ponadto, że brak jest dokumentów świadczących o tym, że mieszkanie znajdowało się w dyspozycji Policji. Komendant Wojewódzki Policji w Bydgoszczy, decyzją z [...] grudnia 2009 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W podstawie prawnej decyzji organ wskazał przepis art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, który stanowi, że decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90, przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby - bez tytułu prawnego. W świetle wskazanej regulacji istotą rozpatrywanej sprawy jest zatem stwierdzenie, czy skarżący posiada tytuł prawny do przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Na podstawie przydziału nr [...] z dnia [...] grudnia 1975 r. KWMO w T., lokal mieszkalny przy ul. [...] w C. został przydzielony ojcu strony. Na mocy powyższej decyzji osobą uprawnioną do zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu była Z. S. - żona. Obecnie w tym lokalu, po śmierci ojca, zamieszkuje skarżący, który pełni służbę, jako żołnierz zawodowy w jednostce wojskowej w B., gdzie zajmuje pokój w internacie. Organ odwoławczy podniósł, że regulacja prawna, dotycząca problematyki mieszkań dla funkcjonariuszy policji oraz emerytów policyjnych została odrębnie uregulowana w przepisach resortowych i w tym zakresie nie mają zastosowania powszechne rozwiązania, dotyczące najmu lokali mieszkalnych, czy też ochrony praw lokatorów. Oznacza to, że do spraw związanych z tego rodzaju lokalami nie mają zastosowania przepisy Kodeksu cywilnego oraz przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego (Dz. U. z 20051. nr 31, poz. 266 z późn. zm.). Przepis art. 3 ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów stanowi, że przepisy tej ustawy stosuje się; do lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, do lokali będących w dyspozycji jednostek organizacyjnych Służby Więziennej oraz lokali pozostających i przekazanych do dyspozycji Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Szefa Agencji Wywiadu, jeżeli przepisy odrębne, dotyczące tych lokali nie stanowią inaczej. W przypadku lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów przepisami odrębnymi dotyczącymi lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy jest rozdział 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Skoro sporny lokal stanowił już w roku 1975 kwaterę stałą dla funkcjonariusza (dawniej Milicji Obywatelskiej) Policji i tego rodzaju unormowanie było zgodne z ówcześnie obowiązującym i późniejszym ustawodawstwem, to brak jest podstaw do kwestionowania faktu, że przedmiotowy lokal pozostawał i pozostaje w dyspozycji resortu spraw wewnętrznych. Ponadto gdyby przyjąć, że w dacie przydziału tegoż lokalu ojcu odwołującego się w 1975 r. lokal ten nie pozostawał w dyspozycji służb podległych ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji to decyzja przydziałowa nie mogłaby wywrzeć skutków prawnych. Jednocześnie należy wyjaśnić, że wymóg, aby gmina w sposób formalny przekazała przedmiotowy lokal do dyspozycji MSWiA jest nietrafny z tego powodu, że przedmiotowy lokal pozostawał w dyspozycji resortu spraw wewnętrznych już w 1975 roku. Dopiero na podstawie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i pracownikach samorządowych (Dz. U. nr 32, poz. 191 z późn. zm.) mienie ogólnospołeczne, stanowiące do tej pory własność Skarbu Państwa podlegało komunalizacji na zasadach przewidzianych tą ustawą. Gminy przejmowały dotychczasowe mienie państwowe razem z jego obciążeniami. Z tego powodu Gmina Miasta C., przejmując sporny lokal na własność przejęła go, jako pozostający już w dyspozycji resortu spraw wewnętrznych. Skoro przedmiotowy lokal nie został przydzielony odwołującemu się w formie decyzji administracyjnej oraz nie posiada on prawa do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji Policji, na podstawie art. 29 ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, to w świetle art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji zasadne pozostaje wydanie decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, podtrzymując wywód, że właścicielem lokalu jest Gmina Miasta C., co oznacza, że zgodnie z art. 64 Konstytucji RP to gmina powinna decydować o swojej własności. Strona skarżąca zwróciła uwagę, że podobny pogląd przyjął Trybunał Konstytucyjny odnosząc się do dotychczasowego użytkowania i dysponowania przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji lokalami mieszkalnymi stanowiącymi własność prywatną w wyroku z dnia 18 września 2008 r., sygn. K 7/07. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Odnosząc się do zarzutów skargi, organ stwierdził, że Trybunał Konstytucyjny w przytoczonym przez stronę wyroku, zakwestionował wyłącznie dysponowanie przez jednostki podległe Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji lokalami mieszkalnymi stanowiącymi własność prywatną i w tym zakresie stwierdził niekonstytucyjność przepisu art. 90 ustawy o Policji. Skarżący, więc bezzasadnie powołuje się na powyższe orzeczenie stosując wykładnię w nim zastosowaną do mieszkań pozostających w zasobach gminy. W motywach wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, co w konsekwencji przesądziło o częściowej zasadności skargi. Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia organów były przepisy art. 90, art. 95 ust. 3 pkt 3 oraz art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin. Jednakże, zdaniem Sądu, ani omawiane przepisy, ani też żaden z pozostałych przepisów ustawy o Policji i przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżnienia i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżnienia tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. z 2005 r., Nr 105, poz. 884), nie uprawniał organów administracji do wyznaczenia skarżącym terminu opróżnienia zajmowanego przez niego lokalu mieszkalnego. Skoro w przepisach prawa materialnego, obowiązujących w dacie podejmowania kwestionowanej decyzji, brak było regulacji pozwalającej na wyznaczenie przez organ terminu do opuszczenia lokalu, to uznać należy, że nałożenie takiego obowiązku na skarżącego jest naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Odnośnie zarzutów skargi w zakresie rozstrzygnięcia o opróżnieniu lokalu, to nie były one zasadne. W ocenie Sądu pierwszej instancji, organy poczyniły prawidłowe ustalenia faktyczne i oparły orzeczenie o właściwą podstawę prawną. Obowiązujący w dacie przydziału przepis art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 30 stycznia 1959 r. prawo lokalowe ( Dz. U. z 1962 r. Nr 47, poz. 227 ) przewidywał, że nie podlegają publicznej gospodarce lokalami budynki i lokale przeznaczone na zakwaterowanie MO oraz funkcjonariuszy służby więziennej i zakładów poprawczych. Analogiczną regulację utrzymywały również kolejne ustawy poświęcone tej materii tj. ustawa z dnia 16 lipca 1987 r. Prawo lokalowe (Dz. U. z 1987 r. Nr 30, poz. 165), ustawa z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali i dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 1998 r. Nr 120, poz. 787 z późn. zm. zm.) i obowiązująca ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Zdaniem Sądu przyjęcie, że w dacie przydziału lokalu ojcu skarżącego (1975 r.) lokal ten nie pozostawał w dyspozycji służb podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych, oznaczałoby, że decyzja przydziałowa nie mogła wywrzeć żadnych skutków prawnych a tym samym objąć swym działaniem (w tamtym czasie) rodziców, jak i samego skarżącego. Oznaczałoby, że zarówno rodzice, jak i skarżący zawsze zajmowali sporny lokal bez tytułu prawnego. Wymaganie, aby gmina w sposób formalny przekazała przedmiotowy lokal do dyspozycji MSWiA jest – zdaniem Sądu - nietrafne także z tego powodu, że lokal ten pozostawał w dyspozycji resortu spraw wewnętrznych już w 1975 r. W okresie tym gminy nie istniały. Dopiero na podstawie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.), mienie ogólnospołeczne, stanowiące do tej pory własność Skarbu Państwa podlegało komunalizacji na zasadach przewidzianych tą ustawą. Gminy przejmowały zatem dotychczasowe mienie państwowe razem z jego obciążeniami. Z tego powodu Gmina Miasta C., przejmując sporny lokal na własność, przejęła go, jako pozostający już w dyspozycji MSWiA. W tych warunkach, skoro omawiany lokal pozostaje w dyspozycji organów podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, a skarżący nie jest osobą uprawnioną do zajmowania kwatery stałej dla funkcjonariusza Policji, którą zajmuje bez tytułu prawnego, to decyzja o opróżnieniu lokalu odpowiadała prawu. W ocenie Sądu pierwszej instancji nie jest również zasadne powoływanie się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 września 2008 r. sygn. K 7/07, albowiem Trybunał Konstytucyjny zakwestionował wyłącznie dysponowanie, przez jednostki podległe Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji, lokalami mieszkalnymi stanowiącymi własność prywatną i w tym zakresie stwierdził niekonstytucyjność przepisu art. 90 ustawy o Policji. W tym wyroku, Trybunał Konstytucyjny zajął stanowisko, że nie ma żadnych przeszkód, by Policja dysponowała w dalszym ciągu lokalami będącymi własnością gmin, w celu zapewnienia lokali mieszkalnych funkcjonariuszom Policji. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku T. S. podniósł zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na niewzięciu pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy w celu stwierdzenia, czy naruszono prawo materialne i czy miało ono wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji brak ustalenia legalności prawa do dysponowania przez Komendanta Powiatowej Policji w C. lokalem mieszkalnym przy ul. [...]. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z 141 § 4 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na przyjęciu przez Sąd I instancji stanu faktycznego ustalonego przez organy administracyjne niezgodnie z obowiązującą je procedurą, zawartą w Kodeksie postępowania administracyjnego, a w szczególności nie podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym pominięcie wniosku dowodowego strony, a tym samym oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy administracyjne art. 7, art. 9, art. 11, art. 77 § 1, art. 78 k.p.a w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy i w konsekwencji zaniechanie ustalenia legalności prawa do dysponowania przez Komendanta Powiatowej Policji w C. lokalem mieszkalnym przy ul. [...]. Powołując się na wymienione podstawy skargi kasacyjnej skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że od początku postępowania administracyjnego w sprawie opróżnienia zajmowanego lokalu mieszkalnego w Chełmnie przy ul. [...] podnosił, że Komendant Powiatowej Policji w C. nie jest uprawniony do dysponowania tym lokalem. Zdaniem autora skargi kasacyjnej przydział nr [...] został wydany zarówno bez podstawy faktycznej jak i prawnej. Skarżący domniemywał, że w latach 70-tych nastąpiło pewne nieformalne przekazanie tego lokalu, które nie ma mocy prawnej. Okoliczność tę skarżący zamierzał wykazać poprzez swój wniosek dowodowy z dnia [...] listopada 2009 r. Zawnioskował bowiem o uzyskanie przez organ dokumentacji świadczącej o legalności dysponowania przedmiotowym lokalem mieszkalnym przez Komendanta Powiatowego Policji w C. Wskazane powyżej uchybienia dowodowe, tj. brak podjęcia przez organy orzekające w sprawie, a także Wojewódzki Sąd Administracyjny wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego ustalenia stanu faktycznego stanowią naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przez sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem została oparta na nieusprawiedliwionych podstawach, a zaskarżony wyrok - wbrew twierdzeniom strony skarżącej - odpowiada prawu. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego wyznacza art. 15 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej - P.p.s.a., który w punkcie pierwszym stanowi, że Sąd ten rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, stosownie do przepisów ustawy, tj. m.in. skargi kasacyjne (art. 173 i n. P.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania (art. 183 § 1 P.p.s.a.), co oznacza, że zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez wskazanie podstaw kasacyjnych. Dlatego strona, która kwestionuje orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego wnosząc skargę kasacyjną, obowiązana jest wskazać przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, które jej zdaniem zostały naruszone (art. 174 i 176 P.p.s.a.). Owe wskazanie naruszonych przepisów następuje poprzez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Zgodnie z przyjętą linią orzeczniczą sądów administracyjnych, podstawy kasacyjne mogą dotyczyć zarówno tych przepisów, które sąd wskazał, jako przepisy, które miały zastosowanie w toku rozpoznania sprawy, jak też tych przepisów, które powinny być stosowane w toku rozpoznania sprawy, choć nie zostały przez sąd wskazane. Ponadto przyjmuje się, że naruszenie przepisów postępowania może odnosić się zarówno do przepisów regulujących postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym (kształtujących tzw. normy odniesienia), jak i do przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej (tworzących tzw. normy dopełnienia). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut naruszenia przepisów postępowania określony został w sposób nieprawidłowy z punktu wskazanych wyżej wymogów sporządzenia skargi kasacyjnej. Po pierwsze dlatego, że autor skargi kasacyjnej nie wykazał, że naruszenie wskazanych w niej przepisów mogło mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Skarżący ograniczył się bowiem w podstawach skargi do niedokładnego powtórzenia regulacji art. 174 pkt 2 P.p.s.a., nie tylko nie zauważając różnicy pomiędzy możnością wpływu a samym wpływem (naruszenie to wedle autora skargi kasacyjnej, "miały wpływ na wynik postępowania"), jak i nie wskazując na istotny zakres tego potencjalnego wpływu, ale ponadto zupełnie nie wykazując tego wpływu w uzasadnieniu skargi. Skarżący kasacyjnie wprawdzie wymienia w podstawach skargi przepisy postępowania, których naruszenie zarzuca, m. in. wskazuje na przepisy art. 7, art. 9, art. 11, art. 77 § 1, art. 78 k.p.a., nie przeprowadza jednak w stosunku do nich żadnej argumentacji. Na gruncie uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w Pełnym Składzie z dnia 26 października 2009 r. sygn. I OPS 10/09, (ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 1) należy uznać, że brak powiązania w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisów k.p.a. z naruszeniem stosowanych przez ten sąd przepisów P.p.s.a. nie dyskwalifikuje samej skargi kasacyjnej i nie może prowadzić do nierozpoznania merytorycznego jej zarzutów. Jednocześnie jednak taki sposób jego prezentacji ogranicza w istotnym stopniu skuteczność zarzutu kasacyjnego z powodu braku możliwości nałożenia samej kontroli kasacyjnej oraz jej wyniku dokonanej na określoną i wskazaną w skardze kasacyjnej argumentację, "zwalczającą" argumentację przeprowadzoną w tym zakresie przez sąd pierwszej instancji. Nie można podzielić twierdzeń skargi, że Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku dopuścił się naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy P.p.s.a. w związku z 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Zarzut ten należy uznać za całkowicie chybiony. Zauważyć należy, że treść przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a. określa składniki, jakie powinno posiadać uzasadnienie wyroku, to jest zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzuty podniesione w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W niniejszej sprawie wszystkie te elementy zawiera uzasadnienie przedmiotowego wyroku. Przedstawiono bowiem zarówno część historyczną, w której podano wszystkie istotne okoliczności sprawy, jak i merytoryczne stanowisko Sądu, które wskazuje z jakich przyczyn Sąd wydał rozstrzygnięcie. Podkreślić przy tym należy, że wskazany wyżej przepis stanowi przede wszystkim o konstrukcji uzasadnienia, dlatego też, nie ma podstaw do przyjęcia, aby Sąd pierwszej instancji dopuścił się uchybień przy jego konstruowaniu. Z faktu, że skarżący nie zgadza się z ustaleniami Sądu nie można kwestionować prawidłowości uzasadnienia. Należy zwrócić uwagę, że w świetle konstytucyjnego modelu sądowej kontroli działalności administracji publicznej sąd administracyjny nie posiada, co do zasady kompetencji do dokonywania ustaleń stanu faktycznego w będącej przedmiotem jego rozpoznania sprawie administracyjnej. Zadanie to należy do organu administracji publicznej. Obowiązkiem sądu administracyjnego pierwszej instancji jest natomiast zbadanie, czy organ ten, dokonując ustalenia stanu faktycznego, nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, oraz zajęcie stanowiska, co do tego, jaki stan faktyczny został przez sąd przyjęty (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010 r., nr 3, poz. 39). W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. wskazać należy, że brzmienie tego przepisu nie pozostawia w zasadzie wątpliwości, co do tego, że obejmuje on wyłącznie przypadki, w których gdyby nie naruszono przepisów postępowania, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. Można zarzucić Sądowi pierwszej instancji naruszenie wyżej wymienionego przepisu tylko wówczas, gdy Sąd ten stwierdził naruszenie przepisów prawa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mimo to Sąd ten nie spełnił dyspozycji tej normy prawnej i nie uchylił zaskarżonej decyzji. Jeśli zatem z wyroku wynika, że Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się naruszenia przepisów, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to uznać należy, że rozstrzygnięcie jest zgodne z dyspozycją stosowanej przez Sąd pierwszej instancji normy prawnej. W związku z tym uznać należy, że nie doszło również do naruszeń wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zaskarżona decyzja, zarówno w swej osnowie, jak i uzasadnieniu, była sformułowana w sposób jasny, strona nie musiała domyślać się jej treści, organ wyjaśnił motywy, którymi się kierował wydając przedmiotową decyzję. Materiał dowodowy w sprawie został zebrany i rozpatrzony, a następnie po wnikliwej analizie organów administracyjnych, trafnie oceniony przez Sąd pierwszej instancji. W powyższym świetle nie można również podzielić zarzutów skargi w przedmiocie naruszenia zasad procedury administracyjnej albowiem to hipoteza normy prawa materialnego, która ma zastosowanie w sprawie, wyznacza zakres prowadzonego postępowania. Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.. Zgodnie z treścią tego przepisu sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Zatem warunkiem uwzględnienia skargi na podstawie art. 145 § 1 lit a P.p.s.a. jest ustalenie przez Sąd istnienia naruszenia prawa materialnego przez organ administracji publicznej rozpatrujący daną sprawę oraz stwierdzenie, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, a więc gdyby nie było stwierdzonego naruszenia przepisów prawa materialnego, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne. Oznacza to, że można zatem zarzucić Sądowi pierwszej instancji naruszenie wyżej wymienionego przepisu tylko wówczas, gdy Sąd ten stwierdził naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mimo to Sąd ten nie spełnił dyspozycji tej normy prawnej i nie uchylił zaskarżonego orzeczenia. Natomiast w rozpatrywanej sprawie przedstawione przez Sąd pierwszej instancji przesłanki oddalenia skargi nie pozwalały na zastosowanie w tej sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., gdyż brak jest takich naruszeń prawa materialnego, które mogły mieć wpływ na sposób jej rozpatrzenia przez organ odwoławczy. Sąd dokonał wnikliwej oceny zaskarżonej decyzji zarówno w kontekście zastosowania przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania i zasadnie uznał, że nie zostały one naruszone. Jeśli zatem z wyroku wynika, że Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, to uznać należy, że rozstrzygnięcie wydane w oparciu o treść art. 151 powołanej ustawy jest zgodne z dyspozycją stosowanej przez Sąd pierwszej instancji normy prawnej. Natomiast analiza uzasadnienia skargi kasacyjnej w zakresie uzasadnienia tego zarzutu wskazuje, że w istocie sprowadza się ono jedynie do polemiki z ustaleniami stanu faktycznego i jego oceną dokonaną przez organ odwoławczy, którą Wojewódzki Sąd Administracyjny zaaprobował. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji, dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, zasadnie uznał, że organy orzekające w sprawie prawidłowo ustaliły stan faktyczny, poczyniły prawidłowe ustalenia walidacyjne i dokonały właściwej interpretacji przepisów prawa materialnego. Skoro sporny lokal stanowił już w roku 1975 kwaterę stałą dla funkcjonariusza (dawniej Milicji Obywatelskiej) Policji i tego rodzaju unormowanie było zgodne z ówcześnie obowiązującym i późniejszym ustawodawstwem, to brak jest podstaw prawnych do kwestionowania faktu, że przedmiotowy lokal pozostawał i pozostaje w dyspozycji resortu spraw wewnętrznych. Sąd kasacyjny podziela stanowisko i argumentację Sądu pierwszej instancji, że skarżący nie jest osobą uprawnioną do zajmowania kwatery stałej dla funkcjonariusza Policji, albowiem zajmuje ją bez tytułu prawnego, zatem decyzja o opróżnieniu lokalu odpowiada prawu. Reasumując, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że przedmiotowa skarga kasacyjna nie dostarcza usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań, w związku z czym, działając na podstawie przepisów art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.