IV SA/Po 246/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost – Durchowska (spr.) WSA Donata Starosta Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2010 r. sprawy ze skargi P. SA w W. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu co do zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] Prezydent Miasta P., działając na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, ze zm.), zgłosił sprzeciw, co do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych związanych z zainstalowaniem urządzeń telekomunikacyjnych (mogących znacząco oddziaływać na środowisko) na istniejącym obiekcie budowlanym - maszcie telefonii komórkowej na dachu budynku na nieruchomości przy ul. D. [...] w P. (działki o numerach geodezyjnych [...] i [...] ark. [...] obr. J.) otrzymanego dnia [...] grudnia 2009r. złożonego przez P. S.A. W uzasadnieniu organ wskazał, iż postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r. zgłaszający został zobowiązany do uzupełnienia w terminie 7 dni zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych przez dostarczenie: 1. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie oceny oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko, zgodnie z art. 63 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm.). 2. prawidłowo wypełnionego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, 3. oryginału pełnomocnictw lub kserokopie poświadczone za zgodność z oryginałem przez notariusza lub radcę prawnego. Dalej organ wskazał, iż w dniu [...] stycznia 2010 r. inwestor naniósł korektę na załączonym do zgłoszenia oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz wyjaśnił pozytywnie sprawę pełnomocnictw. Natomiast w piśmie z dnia [...] stycznia 2010 r. inwestor zakwestionował żądanie dostarczenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie oceny oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko. Organ wskazał, iż inwestor w wyznaczonym terminie nie uzupełnił zgłoszenia o żądane dokumenty, co na podstawie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego uzasadnia zgłoszenie sprzeciwu. Odwołanie od powyższej wniosła spółka P. S.A. podnosząc, iż do zgłoszenia została załączona opinia Urzędu Miasta P. Wydziału Ochrony Środowiska wyjaśniająca, iż "Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko realizacja: a) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, b) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Pozostałe przedsięwzięcia są dopuszczalne do realizacji bez wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach." Odwołująca wskazała, iż w odpowiedzi na wezwanie wyjaśniła, że zgłoszenie nie dotyczy wykonania robót mogących znacząco oddziaływać na środowisko, gdyż dla przedmiotowej inwestycji moc pojedynczej anteny sektorowej zawiera się w przedziale od 1000 w do 1999 W, a w odległości od 0 m do 70 m na osiach głównych wiązek promieniowania anten sektorowych nie występują miejsca dostępne dla ludzi. Decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] Wojewoda W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podniósł, iż przy rozpoznawaniu sprawy należy mieć na uwadze § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczególnych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573). Organ wskazał ponadto, iż nie można pominąć art. 173 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r., który stanowi, iż "Do czasu wydania przepisów, o których mowa w art. 60 niniejszej ustawy: 1) za przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, określone w art. 59 ust. 1 pkt 1 niniejszej ustawy, uważa się określone w dotychczasowych przepisach przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, wymagające sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko; 2) za przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, określone w art. 59 ust. 1 pkt 2 niniejszej ustawy, uważa się określone w dotychczasowych przepisach przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być stwierdzony" Organ wskazał, iż jeżeli zamiar zgłaszającego obejmuje przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, to zgodnie z przepisem art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jeżeli organ ten ustali, że nie ma takiego obowiązku to jest zobowiązany również do wydania postanowienia o nie stwierdzeniu potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 63 ust. 2 tej ustawy). Organ odwoławczy wyjaśnił, iż w analizowanej sprawie brak jest postanowienia właściwego organu, z którego jednoznacznie wynikałoby czy planowane przedsięwzięcie wymaga sporządzenia raportu i przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, pomimo, że organ I instancji nałożył na zgłaszającego obowiązek jego dostarczenia. w ocenie organu odwoławczego organ I instancji nakładając obowiązek w tym zakresie w myśl art. 7, art. 8 oraz art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071; ze zm. –dalej "Kpa"), realizując swój obowiązek dążył do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła spółka P.S.A. zarzucając, iż Wojewoda nie ustosunkował się do ustalenia przez Prezydenta Miasta P. w postępowaniu, iż inwestycji może znacząco oddziaływać na środowisko oraz iż w formie niepełnej i niewłaściwej Wojewoda przytoczył wcześniej przedłożone wyjaśnienie zgłaszającego, że inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani nie jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, iż w postanowieniu z dnia [...] grudnia 2009 r. Prezydenta Miasta P. zobowiązującym do uzupełnienia zgłoszenia, zamiar został nazwany jako: "instalacja urządzeń telekomunikacyjnych (mogących znacząco oddziaływać na środowisko) na istniejącym obiekcie budowlanym...". W ocenie skarżącej wprowadzenie dodatkowych słów w określeniu inwestycji przez Urząd Miasta jest niezgodne z wnioskowanym zamierzeniem budowlanym. Inwestycja będąca przedmiotem wniosku nie jest mogącą znacząco oddziaływać na środowisko. Skarżąca podniosła, iż inwestycje te są określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko ze zmianą w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 158, poz. 1105). Skarżąca wskazał, iż w odpowiedzi na powyższe postanowienie wyjaśniła organowi, że zgłoszenie robót nie dotyczy wykonania robót mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Skarżąca w ślad za odwołaniem wskazała, iż zgłoszenie nie dotyczy wykonania robót mogących znacząco oddziaływać na środowisko, gdyż dla przedmiotowej inwestycji moc pojedynczej anteny sektorowej zawiera się w przedziale od 1000 w do 1999 W, a w odległości od 0 m do 70 m na osiach głównych wiązek promieniowania anten sektorowych nie występują miejsca dostępne dla ludzi. W dalszej części skargi strona przedstawiła dalszy przebieg postępowania oraz wskazała, iż stwierdzenie Wojewody zawarte w zaskarżonej decyzji nie dość, że nie przedstawia stanowiska zgłaszającego i nie jest zgodne z przytaczanymi wcześniej przez zgłaszającego słowami, to przypisuje zgłaszającemu słowa sprzeczne z ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, ponieważ fakt, że przedsięwzięcie nie wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko nie przesądza, że nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Skarżąca zwróciła uwagę, iż w zaskarżonej decyzji Wojewoda podjął nieuzasadnione i niezgodne z wnioskowanym zamierzeniem budowlanym założenie: "Jeżeli więc, zamiar zgłaszającego obejmuje przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko to...". Skarżąca podniosła, iż wielokrotnie wyjaśniała, że zgłoszenie nie obejmuje takiego przedsięwzięcia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powtarzając argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej Ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z regulacją zawartą w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30. Przepis art. 29 Prawa budowlanego określa przypadki, w których pozwolenie na budowę nie jest wymagane, zaś art. 30 Prawa budowlanego wskazuje, jakie roboty budowlane podlegają obowiązkowi zgłoszenia właściwemu organowi architektoniczno-budowlanemu. W niniejszej sprawie inwestor w dniu [...] grudnia 2009 r. zgłosił zamiar wykonania robót budowlanych polegających na instalacji urządzeń telekomunikacyjnych na istniejącym obiekcie budowlanym-maszcie telefonii komórkowej. W tym miejscu wskazać należy, iż zgłoszenie zamiaru budowy ma charakter wniosku wszczynającego postępowanie administracyjne, do którego mają zastosowanie przepisy Kpa z uwzględnieniem szczególnej regulacji Prawa budowlanego w zakresie istoty tego postępowania i formy rozstrzygnięcia sprawy w sytuacji, gdy organ nie sprzeciwia się realizacji inwestycji objętej zgłoszeniem. W ramach prowadzonego postępowania obowiązkiem organu jest ustalenie, z poszanowaniem przepisów Kpa, czy zamierzona budowa lub roboty budowlane odpowiadają wymaganiom prawa i mogą być realizowane, czy też organ powinien nie dopuścić do realizacji danej budowy. Zgodnie z wyrażoną w art. 7 Kpa zasadą prawdy obiektywnej organy administracji zobowiązane są do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, gdyż tylko wyczerpujące zbadanie wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą pozwala stworzyć jej rzeczywisty obraz, a w efekcie końcowym zastosować odpowiedni przepis prawa. Realizacja zasady prawdy obiektywnej pozostaje w ścisłym związku z zasadą praworządności (art. 6 Kpa). Działanie na podstawie przepisów prawa (prawidłowo stosowanego) jest bowiem możliwe tylko wtedy, gdy zostanie prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy. Należyte zrealizowanie zasady prawdy obiektywnej ma zaś zapewnić dyrektywa proceduralna zawarta w art. 77 kpa, według której organ prowadzący postępowanie obowiązany jest podjąć ciąg czynności mających na celu zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodnego. W myśl art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, oraz w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. W przedmiotowej sprawie podstawą do wniesienia przez organ sprzeciwu było nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie zgłoszenia poprzez dostarczenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wobec powyższego istotą przedmiotowej sprawy jest ocena czy organ zasadnie, pomimo oświadczenia przez inwestora, iż zgłoszenie nie dotyczy robót mogących znacząco oddziaływać na środowisko, po zobowiązaniu strony do dostarczenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wniósł sprzeciw. W tym miejscu wskazać należy, iż zwolnieniu z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego podlega m.in. instalowanie urządzeń na obiektach budowlanych. Ponadto zauważyć należy, iż w wyniku zmian w przepisach Prawa budowlanego, dokonanych w art. 140 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, które weszły w życie z dniem 15 listopada 2008 r., przestał obowiązywać art. 30 ust. 1 pkt. 3 lit. c Prawa budowlanego. Zgodnie z którym, zgłoszenia właściwemu organowi wymagało instalowanie na obiektach budowlanych urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne, będących instalacjami w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, zaliczanymi do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu tej ustawy. Ponadto art. 140 pkt. 3 lit. b ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko dodano ustęp 3 w art. 29 Prawa budowlanego, stanowiący, iż "pozwolenia na budowę wymagają przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięcia mogące znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, które nie są bezpośrednio związane z ochroną tego obszaru lub nie wynikają z tej ochrony, w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku (...)". Art. 59 ust. 1. ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, o jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko stwierdza, iż przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. W myśl natomiast art. 60 powołanej ustawy Rada Ministrów, uwzględniając możliwe oddziaływanie na środowisko przedsięwzięć oraz uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1, określi, w drodze rozporządzenia: rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, przypadki, gdy zmiany dokonywane w obiektach są kwalifikowane jako przedsięwzięcia, o których mowa w pkt 1 i 2. Jednocześnie zgodnie z art. 72 ust. 2 do czasu wydania przepisów, o których mowa w art. 60 niniejszej ustawy: 1) za przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, określone w art. 59 ust. 1 pkt 1 niniejszej ustawy, uważa się określone w dotychczasowych przepisach przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, wymagające sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko; 2) za przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, określone w art. 59 ust. 1 pkt 2 niniejszej ustawy, uważa się określone w dotychczasowych przepisach przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być stwierdzony. Do czasu wydania przez Radę Ministrów nowego rozporządzenia mają zatem zastosowanie przepisy dotychczasowe, tj. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Zmiana tego rozporządzenia, obowiązująca od dnia 31 sierpnia 2007 r. (Dz. U. Nr 158, poz. 1105) wprowadziła w § 2 ust. 1 pkt 7 wymóg bezwzględnego sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko dla instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, z wyłączeniem radiolinii, emitujących pola elektromagnetyczne o zróżnicowanych częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: a) nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) nie mniej niż 20.000 W; W § 3 ust. 1 pkt 8, tego aktu, wskazano zaś rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które mogą wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymieniając instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: a) nie mniej niż 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) nie mniej niż 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) nie mniej niż 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) nie mniej niż 1.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny; Ustawodawca uzależnił zatem wymóg sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko od mocy promieniowania i odległości usytuowania danej instalacji od miejsc dostępnych dla ludności. Nie ulega wątpliwości, iż nowelizacja ustawy Prawo budowlane, w stosunku do poprzedniego stanu prawnego, wprowadziła istotne zmiany, gdyż wykluczyła możliwość objęcia procedurą zgłoszeniową wszelkich prac budowlanych mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Powyższe oznacza, iż obowiązkiem organu w aktualnym stanie prawnym jest ocena czy prace budowlane objęte zamierzeniem inwestycyjnym polegające na instalacji urządzenia mogą znacząco oddziaływać na środowisko, czy też nie ma takiego zagrożenia. Oceny przedsięwzięcia w tym zakresie, organ winien dokonywać samodzielnie, poprzez weryfikację zgłoszenia i załączonej do niego dokumentacji z zapisami Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Wobec powyższego stwierdzić należy, iż kierując się wskazanymi powyżej przepisami prawa oraz mając na uwadze wynikający z art. 7 i 77 § 1 Kpa obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, organ winien wyjaśnić w sposób wyczerpujący i nie budzący jakichkolwiek wątpliwości charakter planowanej inwestycji w kontekście zaliczenia jej do przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko, ponieważ prawidłowe ustalenie charakteru inwestycji warunkuje dalsze postępowanie. Natomiast w sytuacji, kiedy zgłoszenie nie zawiera danych umożliwiających organowi dokonanie takiej oceny, to organ dążąc do należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy winien wydać postanowienie o uzupełnieniu zgłoszenia w trybie art. 30 ust 2 Prawa budowlanego. W przedmiotowej sprawie inwestor do zgłoszenia załączył m.in. kserokopię pisma z Wydziału Ochrony Środowiska, w którym zacytowano fragment opracowania "Analiza Kwalifikacyjna" w którym stwierdzono, iż przedsięwzięcie nie wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Ponadto inwestor odpowiadając na zobowiązanie w pismach z dnia [...] i [...] stycznia 2010 r. wskazał, iż zgłoszenie nie dotyczy robót mogących znacząco oddziaływać na środowisko. w piśmie z dnia [...] stycznia 2010 r. inwestor wyjaśnił dodatkowo, iż dla badanej inwestycji równoważna moc promieniowania izotropowego dla pojedynczej anteny sektorowej planowanej stacji bazowej zawiera się w przedziale od 1000 w do 1999 w oraz iż w odległości do 70 m na osiach głównych wiązek promieniowania nie występują miejsca dostępne dla ludzi. W ocenie Sądu powyższe oświadczenie, co prawda sugeruje, iż dla planowanej inwestycji nie będą wymagane środowiskowe uwarunkowania, to jednakże nie daje to całkowitej pewności, iż planowane zamierzenie inwestycyjne nie zalicza się przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. Wynika to między z innymi z treści zgłoszenia jak i załączonej do niego informacji technicznej. W zgłoszeniu czytamy, iż zamierzenie inwestycyjne obejmuje wykonanie robót budowlanych polegających na instalacji urządzeń telekomunikacyjnych na istniejącym obiekcie budowlany. Również w informacji technicznej wskazano, iż przedmiotem opracowania są informacje techniczne związaną z instalacją urządzeń stacji telefonii komórkowej. W opracowaniu tym wskazano, iż prace będą obejmować oprócz przeniesienia starych anten sektorowych GSM oraz przeniesienia istniejącej anteny radioliniowej również montaż dodatkowych anten sektorowych UMTS oraz montaż dodatkowych anten radioliniowych. W tym miejscu wskazać jednak należy, iż przepis § 4 rozporządzenia w sprawie określenia przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko stanowi, że parametry tego samego rodzaju, charakteryzujące skalę przedsięwzięcia i odnoszące się do przedsięwzięć tego samego rodzaju, położonych na terenie jednego zakładu lub obiektu, istniejących i planowanych, sumuje się. Oznacza to więc konieczność zbadania powiązań z innymi przedsięwzięciami tego rodzaju, w szczególności kumulowania się oddziaływań wszystkich anten na wieży stacji bazowej. W przedmiotowej sprawie z dokumentacji zawartej w informacji technicznej (dokumentacja fotograficzna oraz szkice) wynika, iż na tym samym budynku znajdują się także maszty innej telefonii komórkowej. W zgłoszeniu jak również w informacji technicznej oraz późniejszych pismach brak jest jakiejkolwiek wzmianki na temat wzajemnego wpływu na siebie istniejących anten, co uzasadnia obawę co do rzeczywistej mocy promieniowania wskazanej przez inwestora. Nie ulega wątpliwości, iż powyższe ustalenie w świetle wskazanych wyżej przepisów wpływa na ocenę stopnia oddziaływania inwestycji na środowisko. Jak wskazano już wyżej organ po otrzymaniu zgłoszenia winien wyjaśnić w sposób wyczerpujący i nie budzący jakichkolwiek wątpliwości charakter planowanej inwestycji w kontekście zaliczenia jej do przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko. Skoro w niniejszej sprawie przedłożona wraz z zgłoszeniem dokumentacja nie pozwalała na jednoznacznie ustalenia charakteru planowanej inwestycji, to organ zasadnie postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r. nałożył na stronę obowiązek dostarczenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Powyższy dokument pozwoliłby organowi na jednoznaczne ustalenie charakteru planowanej inwestycji w kontekście zaliczenia jej do przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko. Zatem skoro w niniejszej sprawie wnioskodawca w zakreślonym terminie nie uzupełnił zgłoszenia, to organ zasadnie na podstawie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego wniósł sprzeciw. W tym miejscu wskazać należy, iż uzasadnienie organu nie w pełni spełnia wymagania z art. 107 Kpa. Nie ulega wątpliwości, iż istotnym składnikiem prawidłowo wydanej decyzji jest jej uzasadnienie. Powinno ono w sposób wyczerpujący informować stronę o motywach, którymi kierował się organ rozstrzygając sprawę. Strona może, bowiem skutecznie bronić swych interesów tylko w sytuacji, gdy znane są jej kompletne przesłanki powziętej decyzji. Zgodnie z art. 107 § 3 Kpa uzasadnienie decyzji składa się z uzasadnienia faktycznego, zawierającego w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, a także przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił mocy dowodowej oraz uzasadnienia prawnego zawierającego wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów, które zadecydowały o treści decyzji. Organ musi, zatem zająć stanowisko wobec całego materiału dowodowego oraz uzasadnić jasno i należycie swoje zdanie, w tym w szczególności, na jakiej podstawie uznał pewne fakty za udowodnione. W niniejszej sprawie organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pomimo wskazywania przez stronę, iż planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w żaden sposób poza przytoczeniem przepisów prawa nie wykazał dlaczego w przedmiotowej sprawie konieczne jest wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Pomimo powyższego uchybienia Sąd nie uwzględnił skargi, ponieważ obowiązkiem organu było wyjaśnienie w sposób wyczerpujący i nie budzący jakichkolwiek wątpliwości charakteru planowanej inwestycji, na co w ocenie Sądu nie pozwalała przedłożona dokumentacja i złożone oświadczenia, a naruszenie przez art. 107 Kpa nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 Ppsa skargę oddalił. ja