II SA/Kr 207/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie : Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędzia WSA Krystyna Daniel (spr.) Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2010 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 21 grudnia 2009 r., nr: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania skargę oddala Decyzją z [...] listopada 2009 r. znak: [...] Burmistrz Miasta B. , na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 150 § 1 i art. 145 § 1 pkt 4 kpa po przeprowadzeniu wznowionego z wniosku A.C.-O. , postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia na wniosek A. Sp. z o.o. Spółka Komandytowo-Akcyjna z siedzibą w W. warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego: budowa budynku usługowo - biurowego z lokalami na prowadzenie handlu detalicznego (o powierzchni sprzedaży 12600 m2) działalności gastronomicznej, drobnej wytwórczości i rzemiosła, usług bankowych, ubezpieczeniowych, turystycznych oraz działalności wystawienniczej wraz z parkingiem wielopoziomowym, infrastrukturą techniczną, drogami wewnętrznymi, miejscami parkingowymi oraz zjazdem z ul. [...] i [...], na działkach nr 1 , 2 , 3 , 4, 5, 6 , 7 , 8 , 9, 10, 11 , 12, 13 , 14 przy ul. [...] i [...] zakończonego decyzją ostateczną Burmistrza Miasta B. znak: [...] z [...]stycznia 2008 r., odmówił uchylenia opisanej wyżej decyzji. W uzasadnieniu organ l instancji wskazał, że postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem z 10 marca 2009 r. K.O. i A.C.-O. . W stosunku do K.O. . z uwagi na przekroczenie terminu do wniesienia wniosku organ decyzją z [...] czerwca 2009 r. odmówił wznowienia postępowania. Rozpatrując wniosek A.C.-O. postanowieniem z 18 czerwca 2009 r. wznowił na podstawie 145 § 1 pkt 4 kpa postępowanie. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż okoliczność czy skarżąca ma interes prawny do kwestionowania decyzji z dnia [...] stycznia 2008 r. winna zostać zbadana w toku wznowionego postępowania, nadto wskazał, że nie jest w stanie wykazać, iż A.C.-O. złożyła wniosek o wznowienie postępowania po terminie. Organ l instancji przedstawił rozważania na temat rozumienia interesu prawnego na podstawie art. 28 kpa, oraz różnic między interesem prawnym a faktycznym. Podał, że, w świetle przepisu art. 28 kpa nie powinno budzić wątpliwości stwierdzenie, iż stroną postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy będzie zawsze wnioskodawca oraz właściciel lub użytkownik wieczysty działki, na której ma być realizowana inwestycja. Stronami postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być także właściciele lub użytkownicy wieczyści sąsiednich działek. W ocenie organu A.C.-O. nie przysługiwał status strony w postępowaniu zakończonym decyzją z [...] stycznia 2008r. o warunkach zabudowy. Decyzja ta nie wskazuje jakichkolwiek konkretnych rozwiązań projektowych, które powinny zostać zastosowane, by warunek polegający na przebudowie skrzyżowania ul. [...] z ul. [...] jako skrzyżowania typu rondo został wypełniony. Nie wskazuje ona również terenów na których powinny być realizowane rozwiązania komunikacyjne. W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, iż nieruchomość stanowiąca współwłasność Wnioskodawczyni usytuowana jest w pobliżu terenu zamierzenia inwestycyjnego objętego decyzją Burmistrza Miasta B. z [...] stycznia 2008 r. Nie jest ona jednak narażona na bezpośrednie oddziaływanie wskazanego wyżej zamierzenia inwestycyjnego w sposób uniemożliwiający lub utrudniający korzystanie z jej nieruchomości w sposób określony obowiązującymi przepisami prawa. W tym przypadku ochrona interesów wnioskodawców została przewidziana w pkt 7 decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, gdzie wskazano, że planowana inwestycja winna być projektowana i realizowana tak, by nie powodowała utrudnień ani ograniczeń dla osób trzecich, a w szczególności nie utrudniała dostępu do drogi publicznej, nie pozbawiała możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, nie ograniczała dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi; należy zapewnić ochronę przed zanieczyszczenie powietrza wody lub gleby, ochronę przed uciążliwościami, powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie. W ocenie organu zobowiązanie inwestora w pkt 6 decyzji o warunkach zabudowy do przebudowania skrzyżowania ul. [...] i [...] jest jednym z warunków lokalizacji planowanego zamierzenia na terenie wskazanym przez inwestora. Aby warunek ten został spełniony konieczne jest przeprowadzenie odrębnego postępowania dotyczącego budowy ronda. Dopiero w tym postępowaniu wnioskodawczyni będzie przysługiwało uprawnienie do występowania w charakterze strony, o ile oczywiście budowa ronda, ze względu na teren przewidziany pod jego realizację oddziaływać będzie bezpośrednio na jej nieruchomość. Odwołanie od wyżej opisanej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wniosła A.C.-O. , domagając się uchylenia decyzji organu l instancji, wznowienia postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego zakończonego ostateczną decyzją Burmistrza Miasta B. nr [...] i uznania jej za stronę w/w postępowania administracyjnego. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 7, 8,10, 11, 12, 15, 76, 77§1, 78, 80, 107 §3, w związku z art. 28 kpa. Powołując się na dokumentację zgromadzoną w sprawie wskazała, że Urząd Miejski zobowiązał inwestora do przedłożenia koncepcji komunikacyjnej dla planowanej inwestycji (galerii) poprzez wykonanie rozwiązań bezkolizyjnych dla ruchu kołowego zarówno przy wjeździe na teren inwestycji jak i w miejscu krzyżowania się wskazanych ulic. W przedłożonej koncepcji układu komunikacyjnego A1-B1-C1 w pkt. 4.2. pkt. B zaprojektowano: "Skrzyżowanie ul. [...] i [...] w postaci małego ronda czterowylotowego o średnicy zewnętrznej 35,00 m. Wloty o szerokości 3,75 m, wyloty 4,50m. Wskazano, że budowa ronda wymaga zajęcia terenów poza pasem drogowym tj.: zabudowane działki w północno -zachodniej części skrzyżowania (nieruchomości należące do wnioskodawcy), niewielkie zajęcie innych terenów przyległych do skrzyżowania - budowa chodników (nieruchomości sąsiadów wnioskodawcy). Zarząd Dróg Wojewódzkich pozytywnie uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego (tzw. budowy galerii) z następującą uwagą, że przebudowę skrzyżowania ul. [...] z ul. [...] należy rozwiązać jako skrzyżowanie typu rondo wraz z uwzględnieniem dostępności komunikacyjnej istniejących komercyjnych obiektów. Tak więc działki nr 15 i 16 (własność wnioskodawców) wg zatwierdzonej przez ZDW w K. z uwagami koncepcji układu komunikacyjnego, zostaną zajęte dla planowanej inwestycji, tj. pod budowę układu komunikacyjnego dla tzw. galerii. Nadto Zarząd Dróg Wojewódzkich w K. pismem z 12 lipca 2009r. nałożył warunek przeprowadzenia pomiarów natężenia ruchu niezbędnego do uściślenia parametrów skrzyżowania oraz określenia warunków komunikacyjnych dla włączenia do drogi wojewódzkiej z parkingu galerii oraz nakazał przeprowadzić analizę przejezdności pojazdów ciężarowych, w tym przejazdu dla TIR-ów, który wynika z przyległego zagospodarowania terenów. Odwołująca się podała, że w celu zapewnienia właściwych rozwiązań komunikacyjnych dla potężnej galerii handlowej m.in. poprzez wykonanie przebudowy skrzyżowania na typ "rondo" dla TIR-ów, osoby niepowiadomione o postępowaniu będą narażone na jej oddziaływanie poprzez: wzmożony ruch kołowy i hałas, zanieczyszczenie powietrza spalinami (zagrożenie utraty życia i zdrowia) w związku potężnym wygenerowanym nowym ruchem, możliwość powstania szkody na budynku w wyniku wibracji związanych z przejazdem TIR-ów. Zdaniem odwołującej się organ w momencie wydawania decyzji miał pełną wiedzę, że jej zapisy w pkt. 6 dot. rozwiązań komunikacyjnych będą naruszać interes prawny osób trzecich, a mimo to zignorował to i nie zdecydował się włączyć do w/w postępowania innych osób jako stron tego postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. , decyzją z [...] grudnia 2009 r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 i art. 151 § 1 pkt 1 kpa utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że w sprawie weryfikacji decyzji Burmistrza Miasta B. z [...] stycznia 2009 r. o warunkach zabudowy dla w/w inwestycji Kolegium prowadziło już postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji. Decyzją z [...] sierpnia 2009 r. (utrzymaną w mocy decyzją z [...] października 2009 r.) Kolegium odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza B. z [...] stycznia 2008 r. Decyzja ta została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Kolegium wskazało, że prowadziło także postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza B. z [...] lipca 2008 r. znak: [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację w/w przedsięwzięcia. Decyzją z [...] sierpnia 2009 r. (utrzymana w mocy decyzją z [...] października 2009 r.) odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Również ta decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Organ odwoławczy powołując się na treść art. 28 kpa wskazał, że interes prawny winien być oparty na przepisach prawa materialnego. Tym samym w postępowaniu administracyjnym nie uwzględnia się na prawach strony osób, które co prawda twierdzą, że postępowanie dotyczy ich interesu prawnego, pomimo tego że faktycznie postępowanie to nie wpływa na ich prawa ani obowiązki wypływające z norm prawa materialnego. Od tak pojmowanego interesu prawnego trzeba odróżnić interes faktyczny, tj. stan, w którym podmiot wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającego stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji. W takim wypadku podmiotowi nie przysługują atrybuty strony w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą w sprawach o ustalenie warunków zabudowy, stronami postępowania byli właściciele oraz użytkownicy wieczyści działek sąsiednich. Przedmiotowa inwestycja zlokalizowana ma być na działkach nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 , 9, 10, 11, 12, 13, 17 . A.C.-O. jest natomiast współwłaścicielem działek nr 15 i 16. Pomiędzy działkami należącymi do skarżącej, a działkami obejmującymi teren inwestycji znajduje się działka nr [...] (droga publiczna) oraz działka nr 18 . Chcąc ustalić czy zamierzona inwestycja będzie miała jakikolwiek negatywny wpływ na działki A.C.-O. Kolegium odwołało się do mapy przedstawiającej obszar analizowany oraz zabudowę znajdującą się w bliższym i dalszym sąsiedztwie terenu objętego inwestycją z której wynika, iż na działkach należących do wnioskodawców nie występuje zabudowa mieszkaniowa. Przytoczyło również ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko sporządzonym w marcu 2008 r. i uzupełnionym w maju 2008 r. w związku z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach dla tego przedsięwzięcia, z którego wynika, że działki należące do A.C.-O. nie znajdują się pod wpływem negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji. W raporcie podano, że lokalizacja inwestycji planowana jest w północnej części miasta w dzielnicy o charakterze przemysłowo- składowym, pomiędzy linią kolejową (po stronie południowej), ul. [...] (po stronie wschodniej), ul. [...](po stronie północnej) i przecznicą ul. [...]po stronie zachodniej. Teren przewidziany pod zabudowę bezpośrednio graniczy z działkami o charakterze usługowym, na których zlokalizowane są sklepy, hurtownie i magazyny. Ponadto po stronie zachodniej znajduje się budynek usługowo wytwórczy firmy "[...]", a w odległości ok. 300 m zlokalizowany jest dworzec PKP. Najbliższa zabudowa mieszkaniowa zlokalizowana jest przy ul. [...] oraz przy ul.[...], w minimalnej odległości ok. 50 m od północnej granicy planowanego centrum. Teren przeznaczony pod inwestycję obecnie jest zaniedbany i nieuporządkowany. Znajdują się tam budynki magazynowe, drogi i infrastruktura należące wcześniej do PKS i przeznaczone do rozbiórki. W opisie analizowanych wariantów przedsięwzięcia autorzy raportu wskazali, iż niepodjęcie żadnych działań w celu zagospodarowania tego terenu (tzw. wariant zerowy) spowoduje dalszą dewastację tego terenu, a ponadto może spowodować pojawienie się dzikich wysypisk i składowania odpadów różnego pochodzenia, co wiąże się z zagrożeniem zanieczyszczenia gruntu. Autorzy raportu stwierdzili, że zasięg oddziaływania przedsięwzięcia w fazie jego eksploatacji zamyka się na terenie działek objętych inwestycją, zaś jedynie w fazie realizacji tego przedsięwzięcia może być źródłem emisji substancji zanieczyszczających do powietrza, spowodowanych ruchem samochodów i innych urządzeń wykorzystywanych przy pracach budowlanych. Jednak emisja substancji zanieczyszczających do powietrza będzie miała charakter okresowy, a uciążliwości z nią związane ustaną wraz z zakończeniem prac i dotyczyć będą działek położonych w sąsiedztwie terenu objętego inwestycją. W fazie eksploatacji zaś łączne oddziaływanie wszystkich źródeł emisji (tj. kotłownia, gazowa, nagrzewnice gazowe, ruch pojazdów po drogach dojazdowych i na terenie parkingu wielopoziomowego), jak wykazały przeprowadzone obliczenia, nie .spowodują przekroczenia dopuszczalnych wartości i poziomów. Organ przytoczył również ustalenia w zakresie odprowadzania i oczyszczania ścieków bytowych oraz przemysłowych, jak również przedstawił zagadnienie gospodarki odpadami. Dalej Kolegium wskazało, że istotnym z punktu widzenia ustalenia interesu prawnego skarżącej jest wpływ inwestycji na klimat akustyczny. Poziom hałasu reguluje rozporządzenie Ministra Środowiska z 14 z czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. Nr 120 póz. 826). Dla terenu objętego inwestycją nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, dlatego też kwalifikacji terenu dokonano na podstawie jego rzeczywistego przeznaczenia. Projektowane przedsięwzięcie zlokalizowane będzie na terenach usługowo-składowych, które w myśl w/w rozporządzenia, nie podlegają ochronie akustycznej. Źródłami hałasu będą urządzenia wentylacyjne i grzewcze oraz ruch samochodowy. Autorzy raportu dokonali obliczeń poziomu hałasu w 15 punktach obliczeniowych. Obrazują to mapy przedstawiające rozmieszczenie punktów obliczeniowych wraz z obliczonymi poziomami hałasu w dB oraz przebieg izofon dla pory dziennej i nocnej. Z pomiarów tych wynika, iż w rejonie działek nr 15 i 16 nie zostaną przekroczone wartości dopuszczalne, a przeznaczone dla terenów mieszkaniowych tj. 50 dB w porze dziennej i 40 dB w porze nocnej. Największe natężenie hałasu będzie się kumulować po południowej stronie terenu inwestycji w okolicach planowanego parkingu. W końcowych wnioskach raportu stwierdzono, iż przy zastosowaniu opisanych w raporcie rozwiązań, eksploatacja obiektów, których decyzja dotyczy nie wpłynie na pogorszenie stanu środowiska naturalnego, a jego oddziaływanie będzie miało charakter lokalny i ograniczy się do terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Zdaniem Kolegium zgromadzony w sprawie materiał dowodowy przesądza, że odwołująca nie jest stroną postępowania o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Nadto organ wskazując, że odwołująca obawia się, iż planowana inwestycja będzie powiązana z budową ronda na skrzyżowaniu ulic [...] i [...], a to z kolei spowoduje, iż zostanie ona wywłaszczona podał, że w aktach sprawy znajdują się dokumenty potwierdzające, iż inwestor przedstawił Burmistrzowi B. koncepcję układu komunikacyjnego w rejonie projektowanej galerii handlowej u zbiegu ulic [...] i [...] w B. W decyzji o warunkach zabudowy organ l instancji wskazał, iż przebudowę skrzyżowania w/w ulic należy rozwiązać jako skrzyżowanie typu rondo. Kolegium podało, że nie kwestionuje tego, iż budowa ronda będzie miała negatywny wpływ na działki będące własnością A.C.-O. , jednakże przedmiotem decyzji o warunkach zabudowy nie jest budowa ronda i na jej podstawie inwestor nie będzie mógł wystąpić do organu administracji architektoniczne- budowlanego o wydanie pozwolenia na jego budowę. Również w przytoczonym wyżej raporcie wskazano, że przebudowa ulic [...] i [...], jako przyszła inwestycja, nie wchodzi w zakres opracowania i zostanie objęta takim opracowaniem w toku odrębnego postępowania. W żadnym też wypadku decyzja organu l instancji o warunkach zabudowy nie stanowi podstawy dla wszczęcia postępowania o wywłaszczenie nieruchomości. Podstawę taką dałaby decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego, gdyż przebudowa drogi publicznej stanowi inwestycję celu publicznego na podstawie art 2 pkt 5 z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Tym samym dla tej inwestycji koniecznym będzie uzyskanie stosownej decyzji o lokalizacji celu publicznego. Odnosząc się do zarzutu o zwiększonym ruchu samochodowym organ odwoławczy podał, że z faktu, że działka skarżącej leży przy drodze publicznej nie należy wywodzić skutku takiego, iż stanie się ona stroną postępowania. Ponadto ulice [...] i [...] są drogami publicznymi (odpowiednio wojewódzką i powiatową), po których poruszać się może każdy zgodnie z jej przeznaczeniem. Charakter tych dróg wskazuje, iż służą one obsłudze także pojazdów dostawczych i wysokotonażowych. Jak wykazano w raporcie, na podstawie przeprowadzonych obliczeń (str. [...]) można stwierdzić, iż wzrost natężenia ruchu spowoduje wzrosty poziomu mocy akustycznej źródła hałasu (ruchu samochodowego na drodze) o ok. 0,5 dB (A) na ul. [...]i ok. 1,0 dB (A) dla pozostałych ulic. Przewidywana różnica poziomów hałasu dla stanu istniejącego i projektowanego jest na tyle mała, że wzrost natężenia ruchu spowodowany funkcjonowaniem analizowanego obiektu nie powinien spowodować odczuwalnego wzrostu uciążliwości akustycznych dla mieszkańców zabudowy zlokalizowanej wzdłuż ul. [...]. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosła A.C.. . Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 28, art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 77 i art. 107 kpa poprzez nieprzyznanie jej statusu strony oraz nierozpatrzenie całości materiału dowodowego. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu l instancji. Powołując się na art. 106 § 3 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniosła o dopuszczenie dowodów ze wskazanych w skardze dokumentów. W uzasadnieniu podała, że nieprawdą jest (jak twierdzą organy), że treść decyzji z [...] stycznia 2008 r. o warunkach zabudowy nie wskazuje konkretnych i zobowiązujących rozwiązań w zakresie przebudowy skrzyżowania ul. [...] z ul. [...] w B. , jak również, że decyzja ta nie wskazuje jakie tereny będą zajęte pod budowę przyszłego ronda. Nieprawdziwe jest również twierdzenie, że działki skarżącej nie są narażone na bezpośrednie oddziaływanie inwestycji. Ponownie odwołała się do przedłożonej przez inwestora 12 listopada 2007 r. koncepcji układu komunikacyjnego A1-B1-C1. Podkreśliła, że należące do niej nieruchomości, wg koncepcji zatwierdzonej przez ZDW w K. uwagami, zostaną zajęte dla planowanej inwestycji tj. pod budowę układu komunikacyjnego do tzw. galerii. Mimo świadomości lokalizacji ronda i w związku z tym naruszenie jej interesu prawnego organ nie poszerzył kręgu stron postępowania. Ponadto skarżąca zarzuciła, że ustalenia raportu, na który powołuje się organ zawiera nieprawdziwe ustalenia faktyczne w zakresie odległości zabudowy mieszkaniowej przy ul. [...] oraz ul. [...] od północnej granicy planowanego centrum (10 m, a nie jak podano 50 m). Ponadto raport nic nie wspomina o budynkach mieszkalnych po drugiej stronie skrzyżowania ulic [...] i [...]. Podniosła również, że Kolegium błędnie przy ustalaniu kręgu stron postępowania odwołuje się do raportu o oddziaływaniu na środowisko, podczas gdy przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawierają przepisu będącego odpowiednikiem art. 28 ustawy prawo budowlane. Interes prawny skarżącej w przedmiotowym postępowaniu wynika z immisji tj. zwiększonego hałasu, zwiększenia natężenia ruchu i większej emisji spalin. Podkreśliła rozmiary realizowanej inwestycji, uciążliwości związane z budową. Wskazała, że w warunkach zabudowy zamieszczono wymóg przebudowy skrzyżowania ul. [...] i [...], w którego bezpośrednim sąsiedztwie położona jest działka skarżącej. Stwierdzenie z zaskarżonej decyzji, że Burmistrz B. "dał jedynie wskazówkę, iż w przyszłości przebudowa skrzyżowania ma polegać na budowie ronda" mija się z prawdą. W ocenie skarżącej status strony w postępowaniu winien przysługiwać nie tylko właścicielom działek bezpośrednio sąsiadujących z inwestycją budowy centrum, ale również działek sąsiadujących ze skrzyżowaniem, ponieważ te dwie inwestycje są ze sobą ściśle powiązane, do tego stopnia, że warunkiem powstania galerii jest przebudowa skrzyżowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, póz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i 3 p.p.s.a.). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Skarga nie ma uzasadnionych podstaw. W pierwszej kolejności należy wskazać, że kontrolowane przez Sąd postępowanie administracyjne toczyło się w trybie wznowienia postępowania administracyjnego. Wznowienie postępowania ma na celu stworzenie prawnych możliwości ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia w sprawie zakończonej wydaniem decyzji ostatecznej, w stosunku do której zaistniała jedna z przesłanek wskazanych w art. 145 § 1 lub w art. 145 a § 1 kpa. Zgodnie z przepisem art. 149 § 2 kpa właściwy organ po wznowieniu postępowania (§ 1) prowadzi postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Dyspozycja z art. 151 § 1 pkt 1 i 2 kpa określa rodzaje rozstrzygnięć jakie organ może podjąć po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego. Zgodnie z treścią art. 151 § 1 pkt 1 organ może odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a kpa. Decyzja ta może być wydana dopiero po jednoznacznym ustaleniu, że nie zaistniały określone w kodeksie podstawy wznowienia. Chodzi zatem o sprawdzenie twierdzeń strony co do faktycznego spełnienia się podstaw wznowienia. Dopiero po stwierdzeniu braku tych podstaw możliwe jest wydanie decyzji odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej. Zgodnie z treścią art. 151 § 1 pkt 2 kpa organ wydaje decyzję o uchyleniu decyzji dotychczasowej gdy stwierdzi podstawy do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub 145 a kpa i wydaje decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. W postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją z [...] stycznia 2008 r. Burmistrz Miasta B. na wniosek [...] Sp. z o.o. Spółka Komandytowo-Akcyjna z siedzibą w W. ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego: budowa budynku usługowo : biurowego z lokalami na prowadzenie handlu detalicznego (o powierzchni sprzedaży 12600 m2) działalności gastronomicznej, drobnej wytwórczości i rzemiosła, usług bankowych, ubezpieczeniowych, turystycznych oraz działalności wystawienniczej wraz z parkingiem wielopoziomowym, infrastrukturą techniczną, drogami wewnętrznymi, miejscami parkingowymi .oraz zjazdem z ul. [...] i [...], na działkach nr 1, 2, 3 , 4, 5,. 6 , 7, 8 , 9, 10, 11, 12, 13 , 14 przy ul. [...] i [...]. Na skutek wniosku A.C.-O. postępowanie w sprawie zostało wznowione, z uwagi na zarzut skarżącej, że bez swojej winy nie brała udziału w sprawie. W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje, że skarżąca jest współwłaścicielką działek nr 15 i 16 Działki te nie są zatem objęte zakresem planowanej inwestycji, nie graniczą również bezpośrednio z terenem pod nią przeznaczonym, gdyż pomiędzy nimi znajdują się jeszcze działka nr [...] (droga publiczna) oraz działka 18. W związku z powyższym wątpliwości budzi, czy skarżącej istotnie można przypisać interes prawny w przedmiotowym postępowaniu. Dokonując takiej oceny należy odwołać się do treści art. 28 k.p.a., który stanowi, że stroną postępowania jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W świetle tego przepisu przyjmuje się, że stroną postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy będzie zawsze wnioskodawca oraz właściciel lub użytkownik wieczysty działki, na której ma być realizowana inwestycja. Określając osoby, którym przysługuje przymiot strony w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy trzeba także wskazać na treść art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowiący, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych oraz treść art. 64 ust. 1 w zw. z art. 54 pkt. 2 lit. d stanowiący, że w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy określa się wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Z przepisów tych wynika zatem, że osoby trzecie mają prawo domagać się ochrony swego interesu prawnego przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy. A zatem także właścicielom lub użytkownikom wieczystym działek sąsiadujących z terenem objętym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy przysługuje status strony postępowania ( por. uchwałą 5 sędziów NSA z 4. 12. 1995 r. , sygn. VI SA20/95, ONSA 1996/2/54, Lex 23844). Należy zatem odpowiedzieć na pytanie, czy wskazana na wstępnie inwestycja będzie w jakikolwiek sposób wpływała na sytuację prawną skarżącej. Skarżąca wywodzi swoje prawo do występowania w sprawie jako strona z treści punktu 6 decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. W brzmieniu bowiem tego zapisu upatruje zagrożenia w wykonywaniu prawa własności należącej do niej nieruchomości. W punkcie 6 decyzji określono warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji w następujący sposób: "dostęp do drogi publicznej: od ulicy [...] (drogi wojewódzkiej - dz. nr [...]) poprzez projektowany bezkolizyjny zjazd w ul. [...] (drogę powiatową- dz. nr [...]) oraz wjazd publiczny i drogę wewnętrzną na dz. nr [...]stanowiącą drogę zaopatrzeniową i dojazd (wyjazd) do parkingu wielopoziomowego; przebudowę skrzyżowania ul. [...] z ul. [...] należy rozwiązać jako skrzyżowanie typu rondo wraz z uwzględnieniem dostępności komunikacyjnej istniejących komercyjnych obiektów, a projekt układu komunikacyjnego przedłożyć do Zarządu Dróg Wojewódzkich celem uzgodnienia." Stanowisko skarżącej jest nieuzasadnione. Zawarcie bowiem cytowanego wyżej rozstrzygnięcia w decyzji z dnia [...] stycznia 2008 r. nie rodzi po stronie inwestora żadnych uprawnień w zakresie przebudowy przedmiotowego skrzyżowania ul. [...] i ul. [...], gdyż nie ulega wątpliwości, że budowa ronda nie jest objęta zakresem kwestionowanej decyzji o warunkach zabudowy i zapis ten nie może stanowić podstawy do uzyskania pozwoleń administracyjnych koniecznych dla jego realizacji. Postępowanie w zakresie przebudowy skrzyżowania będzie zatem musiało stanowić podstawę odrębnych postępowań administracyjnych w których skarżąca będzie mogła wykazać przysługujący jej interes prawny. Umieszczenie kontrowersyjnego zapisu w decyzji z [...] sierpnia 2008 r. nie będzie w żaden sposób ograniczało uprawnień skarżącej do kwestionowana decyzji dotyczących ronda. Należy przy tym podkreślić, że decyzje te będą miały charakter niezależny, stąd nawet uchylenie jednej z nich (np. decyzji z dnia [...] sierpnia 2008 r.) nie będzie miało wpływu na ważność drugiej (w przedmiocie przebudowy ronda). Sąd w pełni podziela argumentację przedstawioną przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji odnośnie braku wpływu planowanej inwestycji której dotyczyła decyzja z [...] sierpnia 2008 r. na nieruchomość skarżącej. Sam fakt iż należące do niej działki znajdują się w okolicy planowanej inwestycji nie przesądzają o tym, że planowane przedsięwzięcie będzie na nie oddziaływało. Taki wniosek wynika dodatkowo z raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko sporządzonego w marcu 2008 r. i uzupełnionego w maju 2008 r. Raport ten zawiera ustalenia w zakresie oddziaływania inwestycji w stosunku do takich zagadnień jak odprowadzanie i oczyszczanie ścieków bytowych, gospodarka odpadami, klimat akustyczny oraz emisja substancji zanieczyszczających do powietrza. Ze względu na fakt, że jego ustalenia zostały szczegółowo przedstawione w uzasadnieniu decyzji organu II instancji, w ocenie Sądu nie ma potrzeby ponownego ich dokładnego przytaczania. Z powyższego| raportu jednoznacznie wynika, że wszelkie oddziaływania na nieruchomości sąsiednie, w tym nieruchomość skarżącej (takie jak hałas, emisja spalin, itp.), mieszczą się w granicach zwykłego korzystania z nieruchomości. Również przejściowe niedogodności z jakimi będzie wiązała się realizacja planowanej inwestycji nie może uzasadniać przyznania skarżącej przymiotu strony w postępowaniu. Brak legitymowania się interesem prawnym do występowania w charakterze strony w postępowaniu zwykłym powoduje, że A.C.-O. nie jest również uprawniona do inicjowania oraz udziału w charakterze strony w postępowaniach nadzwyczajnych dotyczących decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] stycznia 2008 roku, w tym postępowaniu wznowieniowym. Z powyższych względów skarga na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) podlega oddaleniu.