II OZ 957/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Adamiak, , , po rozpoznaniu w dniu 12 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Gminy Ślesin na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 lipca 2010 r. sygn. akt II SA/Po 362/10 o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. R. "G" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Poznaniu z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego w zakresie budownictwa wodnego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 22 lipca 2010 r. sygn. akt II SA/Po 362/10 wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Poznaniu z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty Konińskiego z dnia [...] lutego 2010 r. znak: [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego Gminie Ślesin na wykonanie robót w wodzie Jeziora Mikorzyńskiego oraz wykonanie urządzeń wodnych w zakresie zadania inwestycyjnego "Budowa ciągu spacerowo – rowerowego z dostępem do hoteli nad Jeziorem Ślesińskim w ramach Wielkiej Pętli Wielkopolskiej etap II". W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że pismem z dnia 30 kwietnia 2010 r. G. R. "G" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. wniosło skargę na decyzję z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...], którą Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Poznaniu utrzymał w mocy decyzję Starosty Konińskiego z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] o udzieleniu Gminie Ślesin pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie robót w wodzie Jeziora Mikorzyńskiego. W dniu 24 czerwca 2010 r. wpłynął do Sądu wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na fakt, że wykonanie ww. decyzji grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody w środowisku naturalnym Jeziora Mikorzyńskiego. Skarżąca powołała się na załączoną do akt administracyjnych opinię oraz podkreśliła, że planowana inwestycja, na którą wydano pozwolenie wodnoprawne doprowadzi do zniszczenia naturalnego środowiska, w którym dochodzi do rozrodu ryb i to na znacznym obszarze tego jeziora. Wraz z pismem z dnia 23 czerwca 2010 r., Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Poznaniu przesłał do Sądu odpis swojego postanowienia z dnia 16 czerwca 2010 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwiającego jego merytoryczną ocenę. W związku z powyższym skarżąca pismem z dnia 28 czerwca 2010 r. podtrzymała swój wniosek z dnia 24 czerwca 2010 r. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że wykonanie zaskarżonej decyzji może w znacznym stopniu i w trudno odwracalny sposób zakłócić uwarunkowania hydrologiczne jeziora, jak też – co szczególnie istotne – wpłynąć negatywnie na środowisko przyrodnicze Jeziora Mikorzyńskiego. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł uczestnik postępowania Gmina Ślesin, wnosząc o jego uchylenie w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono rażące naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W obszernym uzasadnieniu zażalenia wywodzono, że w aktach sprawy znajduje się opinia z dnia 4 grudnia 2009 r. w sprawie ciągu spacerowo – rowerowego nad Jeziorem Mikorzyńskim i wpływu inwestycji na środowisko przyrodnicze. W opinii wskazano, że planowana inwestycja w nieznacznym stopniu miejscowo spowoduje przekształcenie naturalnego brzegu jeziora w sztuczny twór, a obawy o zniszczenie roślinności wodnej określone są w tej opinii jako "wyolbrzymione". Powołując się na opinię wnoszący zażalenie podnosi, że sposób prowadzenia inwestycji uznaje za minimalnie negatywnie oddziałujący na środowisko. Wnoszący zażalenie wskazuje, że Sąd I instancji nie uzasadnił dlaczego przyjął za wiarygodny jeden dowód w postaci dokumentu prywatnego, a odmówił wiary innym znajdującym się w aktach równorzędnym dowodom. Wnoszący zażalenie zarzuca, że przy ocenie zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd nie wyważył interesów wszystkich uczestników postępowania, których również mogą dotyczyć przesłanki określone w art. 61 § 3 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W odpowiedzi na zażalenie, skarżące G. R. "G" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w K., wniosło o jego oddalenie w całości. W uzasadnieniu pisma wskazano m.in., że ani skala projektowanego przedsięwzięcia, ani też wysokość środków uzyskanych przez Gminę Ślesin na realizację przedsięwzięcia nie uzasadniają pośpiechu z jakim prowadzono postępowanie w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego, co nie pozostało bez wpływu na ustalenia dokonane w zaskarżonych decyzjach. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zawiera usprawiedliwione podstawy. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) "Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy". W sprawie zasadniczymi zagadnieniami, mającymi wpływ na kierunek rozstrzygnięcia są: po pierwsze kwestia oceny i wyważenia interesów w sprawie, poprzez określenie stopnia zachodzącego niebezpieczeństwa, o którym stanowi art. 61 § 3 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w stosunku do każdej ze stron postępowania sądowoadministracyjnego; po drugie kwestia skali ewentualnego niebezpieczeństwa o którym stanowi art. 61 § 3 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; po trzecie rodzaj inwestycji w ramach której wydany został, zaskarżony w sprawie akt administracyjny. Zasadnie wskazuje strona wnosząca zażalenie, że Sąd I instancji nie dokonał ustaleń, czy przesłanki wymienione w art. 61 § 3 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, mogą dotyczyć kilku podmiotów występujących w postępowaniu na prawach strony, czy też jednego. Biorąc pod uwagę wielość stron, Sąd I instancji powinien zbadać interesy każdej z nich i określić stopień niebezpieczeństwa w stosunku do interesów tych stron. Należy przy tym ocenić, jaki skutek wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może odnieść w stosunku do inwestora – będącego adresatem zaskarżonego pozwolenia wodnoprawnego. Ocena ta musi uwzględniać ewentualność – czy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu – może wstrzymać lub skomplikować płatności (nawet późniejsze), dokonywane przez instytucje odpowiedzialne za ich dokonywanie na rzecz beneficjentów w ramach realizacji inwestycji. Ponadto ocena interesów stron powinna być dokonana w oparciu o całość akt sprawy, a powołanie się na określoną opinię znajdującą się w tych aktach powinno jednocześnie wskazywać dlaczego akurat ten dokument stanowi o zasadności rozstrzygnięcia. Po drugie, Sąd w zaskarżonym postanowieniu nie ocenił skali zagrożenia, które może być wywołane inwestycją. W odpowiedzi na zażalenie wywodzono, że ani skala projektowanego przedsięwzięcia, ani też wysokość środków uzyskanych przez Gminę Ślesin na realizację przedsięwzięcia nie uzasadniają pośpiechu z jakim prowadzono postępowanie w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego. Nie oceniając legalności decyzji można przyjąć, że stwierdzenie to poddaje w wątpliwość wskazane we wniosku motywy przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu. Występuje sprzeczność pomiędzy wskazywanym we wniosku niebezpieczeństwem znacznej szkody a wskazywanym w odpowiedzi na zażalenie pośpiechem nieuzasadnionym skalą inwestycji. Po trzecie, rozpoznając konkretny wniosek, nie należy pomijać rodzaju inwestycji, której dotyczy dany akt administracyjny. Realizacja inwestycji zapewnia powszechny dostęp ludności do wód śródlądowych, natomiast we wniosku wskazywano, że może nastąpić zakłócenie uwarunkowań hydrologicznych jeziora i negatywny wpływ na środowisko przyrodnicze Jeziora Mikorzyńskiego. Wartości te powinny zostać wywarzone, pamiętając o tym, że priorytetem programu w ramach którego realizowana jest inwestycja jest "Turystyka i środowisko kulturowe". Przedmiotem interwencji tego priorytetu jest wsparcie przedsięwzięć mających na celu rozbudowę infrastruktury turystycznej, zarówno technicznej, jak i instytucjonalnej oraz wykorzystanie potencjału kulturowego dla turystyki i rozwoju gospodarczego regionu. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.