II SAB/Sz 20/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. C. na bezczynność Burmistrza w przedmiocie przekazania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie skargi postanawia odrzucić skargę J. C., pismem z dnia [...] r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Burmistrza Ł. polegającą na przekazaniu Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu pięciu jego skarg, które wymienił w piśmie, w punktach od 1 do 5. Sąd rozdzielił przedmiotowe skargi, w ten sposób, że: - skargę na bezczynność wymienioną w pkt 1 w przedmiocie przekazania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie skargi z dnia [...] r. wpisano do II SAB/Sz 18/10, - skargę na bezczynność wymienioną w pkt 3 w przedmiocie przekazania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie skargi z dnia [...] r. wpisano do II SAB/Sz 19/10; - skargę na bezczynność wymienioną w pkt 4 w przedmiocie przekazania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie skargi z dnia [...] r. wpisano do II SAB/Sz 20/10; - skargę na bezczynność wymienioną w pkt 2 i 5 w przedmiocie przekazania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie skargi z dnia [...] r. oraz z dnia [...] r. przekazano do Wydziału I. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Ł. wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o oddalenie w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres działania sądów administracyjnych został określony w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "P.p.s.a.", zgodnie z którym, kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na : 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1- 4a. Ponadto, sądy administracyjne orzekają w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w przepisach (art. 3 § 3 ustawy P.p.s.a.). Stosownie do powyższego sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości orzekają m.in. w sprawach skarg na bezczynność organów administracji (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.). Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, lecz pomimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia czy też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Podkreślić należy, że warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność jest więc istnienie podstawy prawnej do określonego działania organu. Przy czym nie zawsze działania lub zaniechania organów administracji publicznej objęte będą kognicją sądów administracyjnych. Jak wynika z akt J. C. wniósł skargę na bezczynność Burmistrza Ł. w przedmiocie przekazania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu jego skargi z dnia [...]r. Obowiązek przekazania przez organ wniesionej, za jego pośrednictwem skargi, wynika z art. 54 § 2 ustawy P.p.s.a., który stanowi, że organ którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi przekazuje ją sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Przekazanie zaś skargi jest określoną czynnością procesową w ramach postępowania sądowoadministracyjnego, uruchamiającą jego kolejny etap. Za takim rozumieniem tego obowiązku organu przemawia m.in. okoliczność, że datą wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego jest dzień doręczenia organowi skargi, która jest pismem strony w rozumieniu art. 45 ustawy P.p.s.a. Przekazanie przez organ skargi do sądu administracyjnego nie mieści się zatem w katalogu aktów i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 8, nie jest bowiem działaniem organu w indywidualnej sprawie wynikającej ze stosunku administracyjnoprawnego, podjętego w formie, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 a P.p.s.a. Wobec powyższego przedmiotowa czynność organu nie może podlegać zaskarżeniu do sądu administracyjnego w ramach skargi na bezczynność. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn, niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1-5. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak na wstępie.