II SA/Wa 870/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prezesa Sądu Rejonowego [...] w K. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem uiszczonego wpisu od skargi. Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] Prezes Sądu Rejonowego [...] w K. odmówił W. K. udostępnienia informacji publicznej. Minister Sprawiedliwości, po rozpatrzeniu odwołania W. K. od powyższej decyzji, decyzją dnia [...] marca 2010 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Prezes Sądu Rejonowego [...] w K. wniósł na wskazaną wyżej decyzję Ministra Sprawiedliwości skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Ministrowi Sprawiedliwości. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej odrzucenie wskazując, iż organ władzy publicznej, który wydał w sprawie z zakresu dostępu do informacji publicznej decyzję w I instancji nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W niniejszej sprawie skargę na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] marca 2010 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wniósł Prezes Sądu Rejonowego [...] w K., który wydał decyzję w tej sprawie w I instancji. Prezes Sądu Rejonowego [...] w K. nie występował w sprawie zakończonej powyższą decyzją w charakterze strony, ale organu wyposażonego w kompetencje do władczego rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej i wydania decyzji administracyjnej w I instancji. Sytuacja ta powoduje, że organ ten nie posiada legitymacji procesowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie może bowiem być organ, który orzekał w sprawie w I instancji. Organ w tym przypadku nie ma interesu prawnego w rozumieniu przepisu art. 50 § 1 powołanej ustawy. Dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie nadawałoby temu organowi uprawnienia z jednej strony władcze, a z drugiej uprawnienia strony, która takie rozstrzygnięcie kwestionuje. Należy zwrócić uwagę, że Prezes Sądu Rejonowego [...] w K. działając w niniejszej sprawie jako organ zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, w myśl art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), odmówił na podstawie art. 16 ust. 1 tej ustawy udostępnienia informacji publicznej. Organ ten dział zatem w ramach uprawnień przyznanych mu na mocy ustawy o dostępie do informacji publicznej, a nie jako podmiot, którego interesu prawnego dotyczy postępowanie. Przedmiot sprawy rozstrzyganej tą decyzją nie dotyczy interesu prawnego tego organu, gdyż nie działa on jako nosiciel tegoż w rozumieniu art. 50 § 1 cytowanej ustawy, lecz jako podmiot wykonujący przyznane mu kompetencje (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 2006 r., sygn. akt II GSK 387/05, niepublikowane, lex nr 197511). Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu Sąd orzekał na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.