I GSK 812/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Sulimierski po rozpoznaniu w dniu 28 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D.S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 28 lipca 2010 r., sygn. akt V SA/Wa 1239/10 w sprawie ze skargi D.S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty manipulacyjnej dodatkowej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 28 lipca 2010 r. o sygn. akt V SA/Wa 1239/10 odrzucił skargę D.S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty manipulacyjnej dodatkowej. W uzasadnieniu postanowienia Sąd podniósł, że zarządzeniem z 28 maja 2010 r. skarżący został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi, poprzez jej podpisanie i odesłanie jej po podpisaniu. Sąd wskazał, że ze zwrotnego poświadczenie odbioru które zostało doręczone skarżącemu w dniu 2 czerwca 2010 r., wynika że w terminie zakreślonym brak formalny skargi nie został uzupełniony, wobec czego skarga ta została odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej jako p.p.s.a.). W skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia D.S. domagał się jego uchylenia w całości oraz przekazania sprawy WSA w W. do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: 1. naruszenie przepisów o postępowaniu, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 49 § 1 p.p.s.a. polegającym na błędnym przyjęciu, iż skarżący został prawidłowo wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie. 2. naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji RP, poprzez niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji tego – naruszenie konstytucyjnych praw i wolności skarżącego w zakresie uprawnień do zaskarżania niezgodnego z prawem orzeczenia, sądowego dochodzenia naruszonych wolności i praw oraz sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy, a także ograniczenie stronie prawa do merytorycznego rozpoznania sprawy, - art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r., Nr 61, poz. 284 ze zm.) poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na odrzuceniu skargi i zamknięciu drogi do sądu, pomimo że skarżący nie został prawidłowo wezwany do uzupełniania braku formalnego skargi, który następnie spowodował jej odrzucenie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący oświadczył, że korespondencja do niego wysłana nie zawierała wezwania do podpisania skargi, wobec czego zarządzenie wzywające go do podpisania skargi, nie zostało prawidłowo wykonane. Nie została mu również doręczona odpowiedź na skargę. W kopercie znajdowała się jedynie kserokopia niepodpisanej skargi bez żadnej informacji w jakim celu kopia ta została przesłana skarżącemu. W kopercie było również wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi, do którego się zastosował uiszczając wpis w dniu 4 czerwca 2010 r. Wobec powyższego, zdaniem skarżącego, skoro nie został wezwany do podpisania skargi pod rygorem jej odrzucenia, to nie można było przyjąć, iż brak formalny skargi nie został uzupełniony w terminie. Kasator podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie nie uchylał się od uzupełnienia wymogów rozpoznania jego skargi przez Sąd – nie uchylał się od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpisy strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W przypadku stwierdzenia braku podpisu pod skargą, skarżący jest wzywany do podpisania braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie pod rygorem przewidzianym w art. 58 p.p.s.a., a więc odrzucenia skargi. Na gruncie rozpoznawanej sprawy spór sprowadza się w istocie do zawartości przesyłki, która została wysłana, i w której rzekomo znajdowało się wezwanie skarżącego, o którym mowa powyżej, do uzupełnienia braku formalnego skargi, poprzez jej podpisanie. Nie było bowiem przez stronę kwestionowane, że skarga zawierała braki formalne, w postaci braku podpisu pod skargą, a jedynie to że przesyłka z Sądu, która rzekomo wzywała go do uzupełnienia braków formalnych skargi przez jej podpisanie, nie zawierała pisma wzywającego do podpisania skargi. Generalnie przyjmuje się na podstawie zwrotnego potwierdzenia odbioru jak i na podstawie akt sądowych, że zostały wysłane na adres skarżącego pisma i wezwania o których mowa na zwrotnym poświadczeniu odbioru. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że w przesyłce znajdowało się pismo wzywające skarżącego do podpisu skargi, pismo wzywające go do uiszczenia wpisu od skargi oraz odpowiedź na skargę kasacyjną. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego domniemanie o którym mowa powyżej nie jest niewzruszalne. Skarżący twierdzi w skardze kasacyjnej, że przesyłka zawierała wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego, ksero niepodpisanej skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. oraz pismo przewodnie informujące o doręczeniu odpisu odpowiedzi na skargę. W przesyłce brak było wezwania do podpisania skargi oraz brak było odpowiedzi organu na skargę. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego mogło dojść do sytuacji, w której nie można wykluczyć, że pracownik nie wykonał obowiązku umieszczenia odpowiednich pism w przesyłce adresowanej do skarżącego. Należy zauważyć, że skarżący wykonał obowiązek, który został nałożony na niego pismem zawartym w przesyłce, mianowicie uiścił wpis sądowy w terminie zakreślonym w wezwaniu. Skoro uiścił wpis, można uznać go za osobę dbająca o swoje interesy i wykazującego wolę wykonania wezwań sądowych. Należy zauważyć, że uiszczenie wpisu generuje większe nakłady starań po stronie skarżącego, niż podpisanie skargi i wysyłanie jej na adres Sądu. Wynik postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego w celu zbadania powyższych okoliczności do jakiego zobowiązany jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., będzie podstawą do rozstrzygnięcia, czy skarżący uchybił wezwaniu Sądu. Wobec powyższego za przedwczesne należało uznać odrzucenie środka zaskarżenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., co czyniło podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut zasadnym. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 i art. 182 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.