VI SA/Wa 963/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lipca 2010 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2010 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako GITD), po rozpatrzeniu odwołania J. G. – prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą "G." w P. (dalej jako skarżąca) utrzymał w całości w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej jako Wojewódzki Inspektor) z [...] listopada 2009 r., którą nałożono na skarżącą karę pieniężną w wysokości 5.000 złotych. Jako podstawę prawną decyzji GITD wskazał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 18 ust. 5 lit. b, art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm.), dalej jako u.t.d. oraz lp. 2.9. pkt 2 załącznika do u.t.d. Decyzje organów obu instancji zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] lipca 2009 r. Inspektorzy Transportu Drogowego zatrzymali do kontroli samochód marki N. o nr rej. [...]. Do kontroli kierowca okazał m.in. raport fiskalny dobowy i wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, udzielonej skarżącej. Podczas kontroli stwierdzono na obu bokach pojazdu oraz na jego szybach - przedniej i tylnej, że na trwałe umieszczono napisy o treści "www. [...].pl.". Wobec tego wykonano połączenie z numerem [...], celem ustalenie co oznacza wskazany numer i do kogo należy. Na okoliczność wykonanego tego połączenia Inspektor sporządził notatkę służbową, z której wynikało, iż osoba odbierająca to połączenie przedstawiła się jako "G.". Podczas kontroli wykonano również dokumentację fotograficzną i sporządzono protokół z przesłuchania świadka - kierowcy, który zeznał, iż wykonuje usługi na rzecz skarżącej. Wobec powyższego Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącą karę pieniężną za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy. W uzasadnieniu organ wskazał, iż z dokumentacji fotograficznej sporządzonej podczas kontroli oraz z notatki służbowej kontrolującego Inspektora Transportu wynikało, że na kontrolowanym pojeździe znajdował się adres strony internetowej, który był jednocześnie numerem telefonu przedsiębiorstwa skarżącej, świadczącego usługi przewozu osób. Taka sytuacja w jego ocenie wypełniała dyspozycję z art. 18 ust. 5 pkt b u.t.d. i obligowała do nałożenia na skarżącą stosownej kary pieniężnej za naruszenie zawartego w tym przepisie zakazu. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca wniosła o jej uchylenie i wstrzymanie jej wykonania. Wskazała, że umieszczony na kontrolowanym pojeździe napis nie był jej numerem telefonu, ale nazwą domeny internetowej, należącej do firmy "G.T." A. G.. Skarżąca wskazała, że art. 18 u.t.d. nie zabrania umieszczania na pojeździe nazwy domeny internetowej, a organy administracji publicznej nie są uprawnione do rozszerzenia art. 18 u.t.d. o dodatkowe elementy. Zdaniem wnoszącej odwołanie zapisy art. 18 u.t.d. są na tyle jasne i precyzyjne, że nie wymagają żadnej szczególnej interpretacji. Norma ta, jako norma zakazująca, precyzyjnie określa krąg adresatów, których dotyczy (wszystkie podmioty wykonujące przewozy okazjonalne pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą), jak również enumeratywnie wymienia te czynności, których realizacja jest zabroniona (umieszczanie w pojeździe taksometru, umieszczanie na pojeździe oznaczeń z nazwą adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, umieszczanie na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych). GITD utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji w całości uznał, że materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony w sposób należyty i wystarczający dla potwierdzenia, iż ww. naruszenie miało miejsce i w związku z tym należało wymierzyć za nie stosowną karę pieniężną. GITD podał, że na kontrolowanym pojeździe znajdował się adres strony internetowej, który był jednocześnie numerem telefonu przedsiębiorstwa skarżącej, świadczącego usługi przewozu osób. W ocenie organu bezspornie umieszczenie ww. oznaczenia służyć miało prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej i upodobnić kontrolowany pojazd do pojazdów przewoźników, wykonujących transport drogowy osób taksówką na podstawie licencji na transport drogowy taksówką. Na decyzję GITD skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której wnosząc o jej uchylenie zarzuciła naruszenie: 1. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 18 ust. 5 pkt b u.t.d. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie; 2. przepisów postępowania, tj. art. 7 w związku z art. 77 k.p.a., poprzez bezkrytyczne i niepotwierdzone zgromadzonym materiałem dowodowym ustalenie, iż umieszczony na pojeździe ciąg cyfr był numerem telefonu skarżącej. Wskazując na naruszenie art. 18 ust. 5 pkt b u.t.d. skarżąca powołała się na druk Sejmu RP - Komisji Infrastruktury nr 3930 z 17 lutego 2005 r., w zakresie uzasadnienia zmian do ustawy o transporcie drogowym w zakresie przewozów drogowych osób i przewozów taksówką. Jej zdaniem powyższe stanowisko wskazuje, iż intencją ustawodawcy nie było wyeliminowanie z rynku usług przewozu osób innych niż taksówkowe, a jedynie rozróżnienie obu tych rodzajów przewozów. Zdaniem skarżącej obie kategorie przewozu osób stanowią faktycznie przewozy okazjonalne, tyle tylko, że licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką. Ponadto zakazy w zakresie oznakowania pojazdów, którymi wykonywany jest przewóz okazjonalny zawarte w art. 18 ust. 5 u.t.d. miały jedynie na celu umożliwienie odróżnienia taksówki od innych pojazdów. Podniosła, iż oznaczenie w postaci numeru telefonu znajduje się również na pojazdach nie realizujących przewozów drogowych w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym. Zdaniem skarżącej taksówkę można przede wszystkim odróżnić, w przypadku zainstalowania na dachu pojazdu lampy z napisem "taxi" i umieszczenie w pojeździe taksometru. Dlatego niezasadne wydaje się wprowadzenie zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, czym pozbawia się ich możliwości "firmowania" swoich usług, a w konsekwencji utrudnia nabywcom usługi rozróżnienia konkurujących ze sobą przewoźników. Zarzucając naruszenie przepisów postępowania skarżąca podniosła, iż materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania nie wskazuje, aby na kontrolowanym pojeździe umieszczono nazwę jej przedsiębiorstwa wraz z adresem, bądź telefon jej przedsiębiorstwa. Zarzuciła, że ustalenie organu, iż umieszczony na pojeździe ciąg cyfr jest numerem telefonu skarżącej jest niezgodny z prawdą. Wskazała, ze oznaczenie znajdujące się na ww. pojeździe jest domeną internetową zarejestrowaną dla innego podmiotu gospodarczego niż skarżąca. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lutego 2010 r., utrzymująca w mocy decyzję o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej za naruszenie zakazu wymienionego w art. 18 ust. 5 lit. b u.t.d., polegające na wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy. Jak wynika z protokołu kontroli na obu bokach oraz na przedniej i tylnej szybie skontrolowanego pojazdu umieszczono na trwałe napis "www. [...].pl." Organ w oparciu o powyższe oraz o przeprowadzoną kontrolną rozmowę telefoniczną uznał, iż pod umieszczonym na pojeździe numerem telefonu, "ubranym" w ciąg znaków graficznych można było zamówić usługę przewozu osób. Zakaz umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, ma na celu ochronę przedsiębiorcy wykonującego transport drogowy taksówką, na podstawie licencji, przed nieuzasadnioną konkurencją ze strony przedsiębiorcy wykonującego przewozy okazjonalne. Konsekwencją zróżnicowania przewozów okazjonalnych i przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką było wprowadzenie w ustawie o transporcie drogowym zakazów określonych w art. 18 ust. 5 lit. a - c, zgodnie z którymi przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się: a) umieszczania i używania w pojeździe taksometru, b) umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, a także c) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Jednocześnie należy wskazać, iż intencją ustawodawcy jest, aby pojazdy wykonujące przewóz okazjonalny nie wyróżniały się względem pozostałych oraz, aby sposób oznakowania pojazdu nie wpływał na możliwość jego zatrzymania, którego celem byłoby zawarcie umowy przewozu. Innymi słowy o zatrzymaniu pojazdu nie może decydować przeświadczenie przeciętnego pasażera, że zatrzymując pojazd tak oznakowany będzie z pewnością mógł skorzystać z umowy przewozowej. Nie ulega wątpliwości, że jedną z najbardziej charakterystycznych cech odróżniających taksówkę od innych pojazdów, dla przeciętnego pasażera, jest właśnie umieszczenie na pojeździe oznaczenia z numerem telefonu przedsiębiorcy. Zdając sobie sprawę z powyższych okoliczności stworzono takie instrumenty prawne, aby całkowicie uniemożliwić podmiotom wykonującym przewozy okazjonalne upodabnianie pojazdu do pojazdów wykonujących transport drogowy osób taksówką. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 stycznia 2010 r. II GSK 355/09 "Przepis ten art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym daje przedsiębiorcom prawo wyboru możliwości wykonywania na równych prawach transportu drogowego taksówką na podstawie licencji, o której mowa w art. 6 ust. 1, czy też przewozów okazjonalnych, jednakże z zachowaniem rygorów wymienionych w przepisie art. 18 ust. 5 (...). Bez istnienia takiego przepisu przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy taksówką mogliby być eliminowani z rynku przez pozyskiwanie ich klienteli przez przedsiębiorców wykonujących przewozy okazjonalne, którzy nie podlegają wszystkim rygorom i ograniczeniom, jakie odnoszą się do przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką." Faktu, iż umieszczony na pojeździe ciąg cyfr jest numerem telefonu skarżącej, nie zmieni okoliczność "ubrania" numeru telefonu w inne dodatkowe znaki graficzne. Poza sporem pozostaje, że umieszczony na pojeździe ciąg znaków zawierał w sobie numer telefonu, pod którym można było zamówić usługę przewozu osób. W tym miejscu należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny nie ma wątpliwości, że określenie "telefon przedsiębiorcy" nie oznacza, że musi być to wprost podany nr telefonu. Wystarczy aby na pojeździe znajdował się ciąg cyfr, które umożliwiają połączenie telefoniczne, pod którym zbierane są zlecenia na rzecz przedsiębiorcy wykonującego transport drogowy. Zlecenia takie może również zbierać inny przedsiębiorca współpracujący z przedsiębiorca wykonującym transport drogowy. Wobec tego umieszczenie na pojeździe takiego numeru telefonu – "ubranego" w inne oznaczenia, mieści się w dyspozycji art. 18 ust. 5 lit. b u.t.d. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 maja 2009 r. II GSK 911/08; z 20 października 2009 r. II GSK 89/09; z 21 października 2009 r. II GSK 125/09). Należy przy tym podkreślić, że dla zaistnienia deliktu administracyjnego określonego w art. 18 ust. 5 lit. b u.t.d. wystarczy, że ziści się tylko jedna z wymienionych tam sytuacji, a mianowicie na pojeździe umieszczona jest nazwa przedsiębiorcy albo adres, albo telefon przedsiębiorcy. W związku z powyższym organ prawidłowo ustalił, że doszło do naruszenia art. 18 ust. 5 lit. b u.t.d. i nałożył na skarżącą karę przepisaną w kwocie 5.000 złotych, czyniąc to na podstawie art. 92 ust. 1 i ust. 4 u.t.d. oraz na podstawie lp. 2.9 pkt 2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Kontrola i przeprowadzone postępowanie wykazały zdaniem Sądu, iż stroną postępowania, która popełniła stwierdzone naruszenia jest skarżąca. Była ona podmiotem licencji przewozowej, a kontrolowany kierowca wykonywał okazjonalne przewozy osób na jej rzecz. Według Sądu, nietrafny był zarzut skargi o naruszeniu przez organy art. 7 i 77 k.p.a. Zgodnie z art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, zbierając i rozpatrując w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy, aby w uzasadnieniu faktycznym decyzji wskazać fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś w uzasadnieniu prawnym – wyjaśnić podstawy prawne decyzji, przytaczając przepisy prawa (art. 107 § 3 k.p.a.). Zdaniem Sądu, organy administracji rozstrzygając sprawę oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowiska wyrażone w zaskarżonych decyzjach uzasadnione zostały w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję, Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.