II FZ 352/10

Dnia 28 lipca 2010 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA (deeg.) - Jadwiga Danuta Mróz po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2010 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K. Ł. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VII w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie z dnia 26 marca 2010 r., o sygn. akt VII SA/Wa 625/10 w zakresie wezwania do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi M. Ł. i K. Ł. na decyzję Ministra Finansów z dnia 11 lutego 2010 r. Nr [....] w przedmiocie odmowy umorzenia opłaty legalizacyjnej postanawia oddalić zażalenie. P O S T A N O W I E N I E Dnia 28 lipca 2010 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA (deleg.) - Jadwiga Danuta Mróz po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2010 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. Ł. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VII w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie z dnia 26 marca 2010 r., o sygn. akt VII SA/Wa 625/10 w zakresie wezwania do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi M. Ł. i K. Ł. na decyzję Ministra Finansów z dnia 11 lutego 2010 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia opłaty legalizacyjnej postanawia umorzyć postępowanie zażaleniowe. Zarządzeniem z dnia 26 marca 2010 roku, o sygn. akt VII SA/Wa 625/10 Przewodniczący Wydziału VII w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie wezwał K. Ł. do uiszczenia wpisu od skargi na powyższą decyzję Ministra Finansów, stosownie do § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) w kwocie 200 zł pod rygorem jej odrzucenia. Na to postanowienie skarżący wniósł 8 kwietnia pismo (z dnia 2 kwietnia 2010 r. K-20 akt sądowych) nazwane zażaleniem - wnosząc o zwolnienie z opłaty, powołując się na "status i bieżącą sytuację materialną jako bezrobotnego". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie prawidłowo określono wysokość wpisu od skargi na kwotę 200 zł, zgodnie z § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Decyzja Ministra Finansów dotycząca odmowy umorzenia opłaty legalizacyjnej nie została wymieniona w § 2 ust. 1 – 5 przepisów rozporządzenia, a zatem – zgodnie z powołanym § 6 – w sprawach skarg niewymienionych w ust. 1-5 wpis stały wynosi 200 zł. Należy wskazać, że skarżący w zażaleniu (z dnia 2 kwietnia 2010 r.) nie kwestionował wysokości wpisu lecz podnosił jedynie okoliczności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - traktując żądanie strony również jako wniosek o przyznanie prawa pomocy, przesłał stronie druk wniosku, pouczając o skutkach procesowych. Strona nie nadesłała wniosku na przesłanym jej urzędowym formularzu PPF, co skutkowało pozostawieniem wniosku bez rozpoznania (K-39 akt sądowych). Z uwagi na brak podstaw do uwzględnienia zażalenia na zarządzenie z 26 marca 2010 roku o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi - orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 w zw. z art. 198 P.p.s.a. UZASADNIENIE Zarządzeniem z dnia 26 marca 2010 r. o sygn. akt VII SA/Wa 625/10 Przewodniczący Wydziału VII w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie wezwał skarżących: M. Ł. i K. Ł. do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł pod rygorem jej odrzucenia. Na to postanowienie skarżąca M. Ł. wniosła zażalenie. Pismem z dnia 13 lipca 2010 r. M. Ł. cofnęła złożone przez siebie zażalenie wskazując, że w dniu 19 maja 2010 r. uiściła wpis od skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Odpowiednie stosowanie do postępowania toczącego się na skutek zażalenia przepisów o skardze kasacyjnej uprawnia do przyjęcia, że także wnoszący zażalenie może je cofnąć, jeżeli cofnięcie nie zmierza do obejścia prawa lub utrzymania aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Wobec zatem skutecznego cofnięcia zażalenia przez skarżącą Marię Łyduch, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 60 oraz w związku z art. 193, art. i 197 § 2 P.p.s.a. zobligowany był umorzyć wszczęte przez skarżącą postępowanie zażaleniowe.