II OSK 2372/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz /spr./ Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Protokolant asystent sędziego Paweł Konicki po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej H. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lipca 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 2384/10 w sprawie ze skargi H. J. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. II OSK 2372 / 11 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 15 lipca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę H. J. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2010 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] lipca 2010 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż Starosta Ciechanowski decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.- zwanej dalej Prawem budowlanym) zatwierdził projekt budowlany i udzielił E. P. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ewid. [-A-] w [...], gm. [...]. W uzasadnieniu swej decyzji organ wskazał, iż w trakcie prowadzonego postępowania sąsiadka inwestora, właścicielka działki nr [-B-] zgłosiła zastrzeżenia, co do planowanej inwestycji, wskazując na sporny przebieg granicy pomiędzy działką jej i inwestora. Zdaniem organu z uwagi na zgodność planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i przedłożenie przez inwestora wszystkich wymaganych dokumentów, uzasadnionym było zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. W odwołaniu od powyższej decyzji H. J. ponowiła kwestię przebiegu granicy, stwierdzając, że na skutek błędów i zaniedbań organów administracji straciła ok. 15 arów swojej działki, a właściwy przebieg granicy pomiędzy działką [-B-] i [-A-] jest zupełnie inny, aniżeli przyjęto to w zatwierdzonym projekcie. Decyzją z dnia [...] października 2010 r. Wojewoda Mazowiecki na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem organu odwoławczego, brak jest jakichkolwiek dowodów na poparcie twierdzeń H. J., co do utraty przez nią części nieruchomości, jak też istnienia formalnego sporu odnośnie granicy z działką nr [-A-]. Organ I instancji prawidłowo ustalił, że zostały spełnione wszystkie przesłanki konieczne do wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Skargę na powyższą decyzję złożyła H. J., stwierdzając, że w trakcie wytyczenia granic przez poprzedniego właściciela działki [-A-] geodeta, dokonujący pomiarów, bezprawnie zabrał z jej działki grunt o powierzchni 15 arów. W związku z powyższym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie. Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż nie toczy się żadne postępowanie dotyczące ustalenia przebiegu przedmiotowej granicy. Przyznała to również sama skarżąca. Aktualna, znajdująca się w aktach postępowania administracyjnego mapa geodezyjna nie potwierdza stanowiska skarżącej, co do tego, że granica pomiędzy działkami przebiega ok. 15 m w głąb działki nr [-A-]. Z zatwierdzonego projektu budowlanego wynika, że posadowienie budynku w żadnym razie nie narusza przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), w szczególności w zakresie odległości do granicy działki nr [-B-] należącej do skarżącej. Tym samym, skoro zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a biorąc dodatkowo pod uwagę, że nie zostały dostrzeżone takie naruszenia przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.) oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła H. J., zaskarżając go w całości i zarzucając mu: 1. naruszenia przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit a i b w zw. z art. 151 P.p.s.a. poprzez ustalenie i przyjęcie, iż sprawa przebiegu granicy pomiędzy działką nr [-B-] stanowiącą własność skarżącej a działką nr [-A-] stanowiącą własność E. P. nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie wydania pozwolenia na budowę dla E. P.; 2. naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 32 ust. 4 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez uznanie, iż E. P. złożyła właściwe oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, skoro pomiędzy nią a skarżącą istnieje faktyczny spór, także o teren na którym planowane jest wzniesienie budynku przez E. P. oraz rażące naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 7 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez ich niezastosowanie i uznanie, że usytuowanie projektowanego budynku E. P. nie narusza ww. norm prawa. Wskazując na powyższe podstawy kasacji, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zawieszenie postępowania na podstawie art. 192 w zw. z art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. do czasu prawomocnego zakończenia sprawy zawisłej przed Sądem Rejonowym w Ciechanowie o zasiedzenie i rozgraniczenie. W uzasadnieniu wniesionej kasacji skarżąca wskazała, że kwestia przebiegu granicy jest sporna pomiędzy stronami postępowania od kilku lat, a E. P. zajęła około 700- 800 m z powierzchni jej nieruchomości to jest pas o szerokości 7- 8 metrów. Jeśli zaś budynek mieszkalny jest zlokalizowany w odległości około 8- 9 metrów od istniejącej obecnie, ale kwestionowanej przez skarżącą granicy, to w razie przyznania jej racji w sporze, jaki zawisł przed Sądem Rejonowy w Ciechanowie, budynek E. P. może być zlokalizowany w granicy jej nieruchomości. Skarżąca wskazała na to, że złożyła do Sądu Rejonowego wniosek o stwierdzenie zasiedzenia i rozgraniczenie pomiędzy jej nieruchomością nr ewid. [-B-], a działką o nr [-A-] w obrębie [...]. Na rozprawie przeprowadzonej w dniu 9 kwietnia 2013 r. przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik skarżącej oświadczył, że w dniu 8 kwietnia 2013 r. zapadł wyrok przed Sądem Rejonowym w Ciechanowie, uwzględniający w części wniosek skarżącej o zasiedzenie wskazanej przez nią działki, przy czym skarżąca zamierza wnieść apelację od tego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Odnosząc się w pierwszej kolejności do wniosku skarżącej o zawieszenie niniejszego postępowania, stwierdzić należało, iż podlegał on oddaleniu, o czym postanowiono na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 9 kwietnia 2013 r. Stwierdzić trzeba, iż fakt złożenia do Sądu Rejonowego "wniosku o stwierdzenie zasiedzenia własności nieruchomości i rozgraniczenie" nie stanowi o wszczęciu innego postępowania sądowego, którego wynik będzie miał wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy (art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Wystąpienie, bowiem z takim wnioskiem przez stronę skarżącą nastąpiło dopiero po wydaniu skarżonego wyroku, co już wykluczało skuteczne poczynienie Sądowi pierwszej instancji jakichkolwiek zarzutów w tym zakresie. Okoliczność powyższa nie wpływała, zatem na prawidłowość przeprowadzonej przez ten Sąd kontroli. Podkreślić należy, iż rzeczą Sądu pierwszej instancji była ocena legalności (zgodności z prawem) zaskarżonej decyzji, wydanej na podstawie stanu faktycznego ustalonego na moment rozstrzygania sprawy przez organ odwoławczy. Z tego też względu bez znaczenia dla zasadności wniosku o zawieszenie postępowania, pozostawał fakt wydania przez Sąd Rejonowy w dniu 8 kwietnia 2013 r. nieprawomocnego wyroku w przedmiocie stwierdzenia zasiedzenia części nieruchomości. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu wniosku o zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 P.p.s.a. Przechodząc do rozpoznania wniesionej skargi kasacyjnej, uznać należało, iż pozbawiona jest ona usprawiedliwionych podstaw. Oceniając kasację w granicach art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 3 Prawa budowlanego. Po pierwsze, stwierdzić trzeba, iż przepis art. 32 ust. 4 ww. ustawy został podzielony na punkty: 1, 1a i 2. Nie zawiera natomiast pkt 3, co już uniemożliwia przeprowadzenie kontroli kasacyjnej w zakresie określonym we wniesionej kasacji. Po drugie, Sąd pierwszej instancji, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, nie dokonywał wykładni żadnego z ww. punktów tego przepisu, co także wykluczało skuteczną możliwość postawienia Sądowi zarzutu wadliwej wykładni tej normy. Co do zastosowania powyższego przepisu strona skarżąca nie zaoferowała żadnych takich dowodów na etapie postępowania poprzedzającego wydanie skarżonego wyroku, które wskazywałyby na zasadność przedstawionego zarzutu. Stwierdzić trzeba, iż podstawowy problem ujawniony na tle niniejszej sprawy dotyczył ustalenia, czy kwestionowanie przez skarżącą przebiegu granicy pomiędzy jej nieruchomością a nieruchomością, na której zaprojektowano przedmiotowy budynek mieszkalny, uzasadnia udzielenie inwestorowi pozwolenia na jego budowę. Odpowiadając na tak przedstawiony problem stwierdzić trzeba, iż Sąd pierwszej instancji oraz organy administracyjne zasadnie przyjęły, że nie zostało do dnia wydania kontrolowanej w sprawie decyzji wszczęte żadne postępowanie, w którym skarżąca dochodziłaby ochrony prawnej oraz ustalenia innej powierzchni i przebiegu granic należącej do niej działki. Tym samym złożone przez inwestora oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w trybie art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego nie wskazywało na poddanie w wątpliwość treści tegoż oświadczenia. Trafnie też Sąd pierwszej instancji powołał się za organem odwoławczym na ustalenia wynikające z mapy sporządzonej do celów projektowych, wykonanej przez uprawnionego geodetę w zakresie zachowania wymaganych w świetle przepisów o warunkach technicznych odległości od granic działki należącej do skarżącej. Z powyższych względów bezzasadne pozostawały zarzuty naruszenia art. 141 § 4 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i b w związku z art. 151 P.p.s.a., a także zarzuty dotyczące naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Mając powyższe okoliczności na uwadze i nie dostrzegając z urzędu wystąpienia przesłanek nieważności postępowania, o których mowa w § 2 art. 183 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 tej ustawy oddalił skargę kasacyjną.