II SAB/Łd 26/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. W. i J. W. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji dotyczącej nabycia prawa użytkowania wieczystego gruntu wraz z nieodpłatnym nabyciem własności budynku znajdującego się na tym gruncie postanawia - odrzucić skargę. J. W. i J. W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Wojewody [...] zarzucając, iż od dnia 26 października 2009r. organ ten nie wydał decyzji stwierdzającej wygaśniecie decyzji w przedmiocie nabycia prawa użytkowania wieczystego gruntu oraz nieodpłatnego nabycia własności znajdujących się na nim budynków. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej odrzucenie z uwagi na nieskorzystanie przez skarżących z przysługującego im środka zaskarżenia określonego w art. 37 § 1 k.p.a. W związku z tym, zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 lipca 2010r. skarżący zostali wezwani do wykazania w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, iż przed jej złożeniem wystąpili do organu administracji wyższego stopnia z zażaleniem na bezczynność Wojewody [...] w trybie art. 37 § 1 k.p.a., nadesłania 2 egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem oraz uiszczenia solidarnie wpisu sądowego w kwocie 100 zł. Stosowne wezwania oraz odpisy zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego doręczono skarżącym w dniu 14 lipca 2010r. W tej sytuacji, zakreślony w zarządzeniach z dnia 6 lipca 2010r. termin do ich wykonania upłynął dla skarżących w dniu 21 lipca 2010r. (środa). Jednakże w powyższym terminie wskazanych w zarządzeniach z dnia 6 lipca 2010r. braków skargi skarżący nie usunęli. Natomiast w piśmie z dnia 13 lipca 2010r. złożyli oświadczenie, iż cofają skargę i wnoszą o wydanie postanowienia o umorzeniu postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga w niniejszej sprawie podlega odrzuceniu pomimo jej cofnięcia. Cofniecie skargi przez J. W. i J. W. nie jest bowiem prawnie skuteczne z następujących przyczyn: Stosownie do treści art. 220 § 1 p.p.s.a. zasadą w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest niepodejmowanie przez sąd żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. od skargi wnoszonej do sądu administracyjnego pobiera się wpis. Pismo nieopłacone nie wywołuje zatem żadnych skutków procesowych. Oznacza to, że przed uzupełnienia braku fiskalnego sąd nie może rozpoznać żadnych innych wniosków stron, z pismem cofającym skargę oraz zawierającym wniosek o umorzenie postępowania włącznie, pomimo iż to strona jest gospodarzem sporu. Stanowisko takie przyjęto w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jeszcze na tle analogicznego unormowania zawartego w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1967r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jedn. – Dz.U. z 2002r., nr 9, poz. 88 ze zm.) i jest ono aprobowane przez doktrynę (vide: postanowienie NSA z dnia 10 czerwca 1987r., SA/Gd 537/87, OSP 1990, z. 4, poz. 207, s. 460 z glosą J. P. Tarno; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Zakamycze 2005, s. 542; T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2005, s. 606). W tej sytuacji, z uwagi na bezskuteczny upływ terminu do uiszczenia wpisu od skargi, sąd nie był uprawniony do oceny dopuszczalności cofnięcia przez skarżących skargi i wniosku o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego. Stosownie bowiem do treści art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Poza tym, zauważyć należy, że w myśl art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Takim środkiem w przypadku skargi na bezczynność organu jest zażalenie z art. 37 k.p.a. Skarżący nie wykazali, że zachowali ten tryb postępowania. Zatem uznać należy, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna również z tego względu, co powoduje, iż sąd zobowiązany jest do jej odrzucenia stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Można domniemywać, że skarżący zrezygnowali z uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi z tej przyczyny, że zdecydowali się na jej cofnięcie. Jednak z uwagi na to, że cofnąć można skargę skutecznie wniesioną, a więc wolną od braków formalnych i fiskalnych, nieuzupełnienie braków skutkować musi odrzuceniem skargi, a nie umorzeniem postępowania z powodu jej cofnięcia. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 47 § 1 p.p.s.a. przy zastosowaniu art. 57 § 1 p.p.s.a., art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. oraz art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.