III SA/Wr 394/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Moskala po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Pogotowia Ratunkowego w W. na interpretację przepisów prawa podatkowego Prezydenta Miasta W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od nieruchomości postanawia: odrzucić skargę. Działając na wniosek Pogotowia Ratunkowego w W. (nazywanego w dalszych wywodach "stroną skarżącą") Prezydent Miasta W. wydał w dniu [...] r. interpretację prawa podatkowego w opisanym w osnowie postanowienia zakresie. W interpretacji tej organ zamieścił pouczenie, że przysługuje na nią skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w terminie 30 od dnia jej otrzymania, za pośrednictwem organu, który wydał interpretację. Pismem z dnia [...] r. Pogotowie Ratunkowe w W. wywiodło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na opisana powyżej interpretacje przepisów z dnia [...] r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z e zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 prawa o ustroju sądów administracyjnych). Analogiczne uregulowanie zawarto w art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a. skarżący przed wniesieniem do sądu skargi na postanowienie organu zobowiązany był wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa, w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł dowiedzieć o wydaniu aktu. W takiej sytuacji skargę wnosi się, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (art. 53 § 2 i art. 54 § 1 p.p.s.a.). Dopiero po wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa skarżący nabywa prawo do złożenia skargi do sądu administracyjnego (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2008r., III SA/Wa 187/08; także Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 grudnia 2007r., III SA/Łd 1175/07; także wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 lipca 2002r., III RN 135/01). W sprawie przedmiotem postępowania jest interpretacja przepisów prawa podatkowego, dokonana przez Prezydenta Miasta W. Fakt, że nie zawierała ona stosownego pouczenia o właściwym toku instancji, wyczerpanie którego jest niezbędnym warunkiem dla skutecznego wniesienia skargi do sądu, nie budzi wątpliwości. Podobnie bezspornym jest, że w sprawie brak jest takiego wezwania. Jednakże, podkreślenia wyraźnego wymaga, doręczona stronie interpretacja zawierała błędne pouczenie. Mylne zaś pouczenie skarżącego, choć przyczyniło się do przedłużenia postępowania przez przedwczesne wniesienie skargi, nie ma znaczenia dla zachowania wskazanego wymogu. Nie może ono bowiem, po myśli art. 214 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2004 r. Nr 93, poz. 894 ze zm.) szkodzić stronie. Brak wykorzystania tego środka przez skarżącego stanowi co prawda podstawę odrzucenia skargi w oparciu o przepis art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a, jednakże, Sąd zauważa, że strona nie została pozbawiona możliwości zaskarżenia interpretacji, będącej przedmiotem skargi. To właśnie kontrola legalności działania organów administracji wykonywana przez sądy administracyjne, której nie można oderwać od obowiązku sądu procesowej pomocy stronie, chroni stronę przed skutkami błędnych pouczeń przy wnoszeniu środka zaskarżenia do sądu administracyjnego. Na znaczenie rozwiązania zawartego w art. 214 Ordynacji podatkowej wskazuje wyrok WSA z dnia 13.08.2004 r. ( sygn. IIISA 3493/03, niepubl.), w którym Sąd stwierdza: "Art. 214 Ordynacji podatkowej zrównuje pod względem skutków prawnych wadliwe pouczenie oraz jego zupełny brak. Użyty zwrot "nie może szkodzić" należy rozumieć w ten sposób, że strona nie może ponosić negatywnych konsekwencji wadliwego pouczenia lub jego braku. Dla powstania skutków przewidzianych w analizowanym przepisie nie jest konieczne zastosowanie się do błędnego pouczenia. Strona może zatem powołać się na ten przepis w każdym przypadku, gdy w decyzji zawarto błędne pouczenie, niezależnie od tego, czy stosując się do tego pouczenia wniosła wskazany w nim środek zaskarżenia. W postanowieniu NSA z dnia 03.09.2002 r. (sygn. SA/Rz 486/01, niepubl.), Sąd stwierdził: "Sformułowanie "nie może szkodzić stronie" oznacza – co do zasady – że środek prawny wniesiony zgodnie z pouczeniem jest skuteczny, tak jak gdyby został wniesiony zgodnie z prawem. Ze względu jednak na to, że w niniejszej sprawie – wskutek odmiennej kwalifikacji Sądu – zmianie uległ zarówno środek prawny, jak i organ właściwy do jego rozpatrzenia, to należy przyjąć, że strona dopiero z treści uzasadnienia postanowienia Sądu uzyskała informację o sposobie zaskarżenia i od tego momentu biegnie 14-dniowy termin do złożenia odwołania, o którym mowa w art. 233 § 2 ustawy – Ordynacja podatkowa" (także: B. Adamiak i inni, Ordynacja podatkowa, Komentarz 2005, wyd. Unimex Wrocław 2005, str. 792). Sąd orzekający w nin. sprawie podziela to stanowisko uznając, że data doręczenia niniejszego postanowienia będzie stanowić początek biegu terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa do Prezydenta Miasta W.