II OZ 1053/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bożena Walentynowicz po rozpoznaniu w dniu 21 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Lu 397/10 o odmowie przyznania prawa pomocy M. B. w sprawie ze skargi M. B. na decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z [...] maja 2010 r., nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych postanawia oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 30 lipca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił M. B. przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi M. B. na decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż zarządzeniem z dnia 18 czerwca 2010 r. skarżący wezwany został do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 6 jej odpisów oraz uiszczenie wpisu od skargi w wysokości 500 zł i mimo prawidłowego pouczenia o terminie wykonania wezwania i skutkach braku jego wykonania, skarżący nie uzupełnił wskazanych braków. W związku z powyższym Sąd I instancji podkreślił, że skarga obarczona brakami formalnymi nie może być przedmiotem rozpoznania Sądu. Zgodnie z treścią art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Z treści powyższego przepisu wywiedziono, iż prawo pomocy nie przysługuje w przypadku, gdy skarga podlega odrzuceniu i z tych oczywistych względów nie może zostać rozpoznana. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że oczywista niedopuszczalność skargi do sądu administracyjnego wobec przesłanek do jej odrzucenia oznacza także oczywistą bezzasadność skargi w rozumieniu art. 247 p.p.s.a., co z kolei powoduje, że skarżącemu nie przysługuje prawo pomocy. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył M. B. i wniósł o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu zażalenia M. B. wskazał, że nie uzupełniono braków formalnych skargi z uwagi na błędnie zrozumiane, uzyskane drogą telefoniczną przez żonę skarżącego i jednocześnie pełnomocnika w sprawie, informacje dotyczące prawidłowego załatwienia sprawy. W dniu 12 sierpnia 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynął wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Postanowieniem z dnia 16 sierpnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił wniosek M. B. o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak jego winy w uchybieniu terminu do usunięcia braków formalnych skargi. Natomiast podnoszone przez skarżącego okoliczności dotyczące jego żony nie mogą mieć znaczenia w niniejszej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 243 § 1 pkt 1 zd. 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednakże, zgodnie z art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, str. 573). Podkreślenia wymaga, iż prawo pomocy nie przysługuje również w sytuacji, gdy strona nie uzupełniła braków skargi w terminie (por. B. Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, LexisNexis, Warszawa 2008 r., s 473). Z akt przedmiotowej sprawy wynika, iż skarżący w dniu 18 czerwca 2010 r. został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 6 jej odpisów w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania. Wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 29 czerwca 2010 r., zatem termin do uzupełnienia braków upłynął w dniu 6 lipca 2010 r. Dopiero w dniu 12 sierpnia 2010 r. skarżący wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu załączył brakujące odpisy skargi, jednakże nie uiścił należnego wpisu od skargi. Wskazać zatem należy, że w myśl art. 58 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga, której braków formalnych nie uzupełniono w wyznaczonym terminie podlega odrzuceniu. Skoro zatem w przedmiotowej sprawie skarga M. B. nie może zostać rozpoznana, prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał, iż zachodzą przesłanki do odmowy przyznania jej prawa pomocy na podstawie art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.