II FSK 1429/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Zborzyński po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej S. Sp. z o.o. w L. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 29 marca 2010 r. sygn. akt I SA/Lu 287/10 odrzucającego skargę w sprawie ze skargi S. Sp. z o.o. w L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 28 stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości kwoty nie przekazanej organowi egzekucyjnemu postanawia: oddalić skargę kasacyjną Zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 marca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę wniesioną przez S. sp. z o.o. w L. na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 28 stycznia 2010 r. w przedmiocie określenia wysokości kwoty nie przekazanej organowi egzekucyjnemu. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż skarga wniesiona w imieniu spółki przez radcę prawnego, nie została opłacona wpisem stałym, co obligowało sąd do jej odrzucenia. Pełnomocnik skarżącej, pismem z dnia 12 kwietnia 2010 r., wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia opłaty od skargi. Postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2010 r. Sąd zażalenie odrzucił jako niedopuszczalne, wskazując, iż środkiem zaskarżenia przysługującym stronie na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończące postępowania w sprawie jest skarga kasacyjna. Pismem z dnia 29 kwietnia 2010 r. pełnomocnik spółki wniósł skargę kasacyjną od postanowienia z dnia 29 marca 2010 r. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm, dalej: P.p.s.a.) postawiono Sądowi pierwszej instancji zarzut naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 221 w zw. z art. 219 § 1 i 2 P.p.s.a. W ocenie autora skargi kasacyjnej, Sąd niezgodnie z prawem uznał, iż wpis stały od skargi nie został uiszczony. Pełnomocnik argumentował, iż należny wpis uiścił w dniu 1 marca 2010 r. poprzez złożenie w banku polecenia przelewu. Kwota wpisu nie została przekazana na konto WSA w Lublinie z powodu błędnego wypełnienia przez pełnomocnika polecenia przelewu, polegającego na zamienieniu jednej cyfry w numerze rachunku bankowego WSA w Lublinie. Przed upływem terminu do wniesienia skargi, bank nie powiadomił pełnomocnika o nie zrealizowaniu polecenia przelewu. W skardze kasacyjnej podniesiono, iż pełnomocnik działał w sprawie z należytą starannością, a omyłkowe wypełnienie polecenia przelewu i zaniechania osób trzecich (pracowników banku), nie mogą pociągać za sobą negatywnych konsekwencji prawnych dla strony. W ocenie autora skargi kasacyjnej brak winy pełnomocnika uzasadnia wniosek, iż "skarga wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie została należycie opłacona i w związku z tym Sąd nie powinien jej odrzucić". Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 214 § 1 P.p.s.a., jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. W myśl art. 230 § 1 i 2 P.p.s.a. od skargi jako pisma wszczynającego postępowanie przed sądem administracyjnym pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Zgodnie z art. 231 P.p.s.a. wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne; w innych sprawach pobiera się wpis stały. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r. Nr 221 poz. 2193 ze zm.) wpis stały, w wysokości 100 zł, pobiera się w sprawach ze skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym. Art. 221 P.p.s.a. (obowiązujący do dnia 10 kwietnia 2010 r.), stanowił, iż pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. W rozpatrywanej sprawie, skargę, która zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia podlegała opłacie stałej, wniósł radca prawny. Nie budzi wątpliwości fakt, iż kwota należnego wpisu nie została przelana na konto Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, wobec czego Sąd pierwszej instancji zasadnie ustalił, iż skarga nie została opłacona. W tym stanie sprawy Sąd z mocy samego prawa zobowiązany był skargę odrzucić, co też zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa uczynił. Rozstrzygając powyższą kwestię Sąd, wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, nie był uprawniony do dokonywania oceny staranności postępowania pełnomocnika, gdyż samo stwierdzenie nieopłacenia skargi wniesionej przez radcę prawnego, obligowało Sąd do jej odrzucenia. Okoliczności uchybienia terminowi, w tym staranność postępowania pełnomocnika powinna zostać wzięta pod uwagę w postępowaniu dotyczącym rozpoznania wniosku o przywrócenia terminu do wniesienia skargi, w którym uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminowi jest jedną z przesłanek uwzględnienia wniosku. Wskazać należy także na prawidłowe postępowanie Sądu pierwszej instancji, który wstrzymał się w niniejszej sprawie z rozpoznaniem wniosku o przywrócenie terminu. Rozpoznanie przedmiotowego wniosku mogło nastąpić dopiero po uprawomocnieniu się postanowienia o odrzuceniu skargi. Gdyby skargi ostatecznie nie odrzucono z powodu jej nienależytego opłacenia, wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu stałby się bezprzedmiotowy. Zgodnie z art. 168 P.p.s.a. orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy. Na postanowienie o odrzuceniu skargi, jako na postępowanie wojewódzkiego sądu administracyjnego kończące postępowanie w sprawie, przysługuje skarga kasacyjna, którą, zgodnie z art. 177. § 1 P.p.s.a., wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. W rozpatrywanej sprawie odpis postanowienia odrzucającego skargę doręczono pełnomocnikowi strony 6 kwietnia 2010 r. , wobec czego termin do wniesienia skargi kasacyjnej od tego postanowienia upływał 6 maja 2010 r. Rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu przed uprawomocnieniem się postanowienia odrzucającego skargę byłoby przedwczesne. Powyższe rozważania prowadzą Naczelny Sąd Administracyjny do wniosku, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i w związku z tym podlega oddaleniu na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 P.p.s.a.