I OSK 1862/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska Sędziowie NSA Barbara Adamiak (spr.) del. WSA Mirosław Gdesz Protokolant asystent sędziego Ewa Dubiel po rozpoznaniu w dniu 25 października 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 2040/09 w sprawie ze skargi D. R. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku o udostępnienie danych osobowych oddala skargę kasacyjną. D. R. złożył do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych skargę na udostępnienie przez L. M. Polska Sp. z o.o. jego danych osobowych adwokatowi A. S., w tym kopii świadectwa pracy, którą posłużyła się podczas rozprawy sądowej. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych w postępowaniu ustalił, że kopia świadectwa pracy D. R. z 30 września 2000 r. z Przedsiębiorstwa "[...]" Sp. z o.o. została udostępniona przez Spółkę w dniu 9 lutego 2009 r. Sądowi Okręgowemu w Bielsku Białej, VI Wydziałowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w odpowiedzi na wezwanie tego Sądu z 30 stycznia 2009 r. do sprawy o sygn. VI P 21/07, w której D. R. przysługuje status strony. W wyniku tych ustaleń Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z [...] lipca 2007 r. nr [...] odmówił uwzględnienia wniosku D. R. o niezgodne z prawem udostępnienie przez L. M. Sp. z o.o. danych osobowych osobom nieupoważnionym. Decyzją z [...] października 2009 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 §1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego, Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych utrzymał w mocy decyzję z [...] lipca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 4 sierpnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 2040/09, po rozpoznaniu sprawy ze skargi D. R. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku, oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd wywodził, że istota sprawy w postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ w sposób prawidłowy zbadał sprawę udostępnienia i przechowywania danych osobowych skarżącego przez administratora zbioru danych. Na administratorze zbioru danych spoczywa bowiem obowiązek właściwego ich strzeżenia, w celu uniemożliwienia dostępu do nich osobom nieuprawnionym. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wskazuje na to, że administrator zbioru danych udostępnił dane skarżącego jedynie Sądowi Okręgowemu, stosując się do wezwania otrzymanego z Sądu. Organ prawidłowo więc uznał, że przedmiotowe udostępnienie nastąpiło zgodnie z prawem. Administrator danych jest bowiem zobowiązany ustawowo do tego, aby dane te udostępniać m.in. na wezwania kierowane z sądów. Opisane zachowanie administratora nie nosiło więc cech łamania prawa. Stąd też organ zasadnie nie znalazł podstaw do tego, aby ukarać administratora. Prowadzone przez organ postępowanie dowodowe nie potwierdziło również tego, aby administrator udostępnił dane skarżącego osobie nieuprawnionej, w szczególności Pani mecenas Sikorze. Okoliczność ta nie została także wykazana przez skarżącego. Podniesione przez niego twierdzenia, opierały się bowiem jedynie na przypuszczeniach. Dywagacje co do faktów nie stanowią zaś wystarczającej podstawy ku temu, aby organ mógł stosować wobec administratora sankcje ustawowe. W świetle powyższego Sąd uznał, że decyzja nie naruszyła prawa. W ocenie Sądu nie zasługiwał także na uwzględnienie zarzut uchybień organu w sposobie prowadzenia postępowania dowodowego. Organ przeprowadził bowiem to postępowanie w zakresie w jakim miał możliwości dowodowe, i adekwatnie do treści wniosku i stanu sprawy. Okoliczności sprawy nie uzasadniały konieczności prowadzenia szerszego postępowania dowodowego. Sąd podkreślił, że skarżący nie był pozbawiony możliwości uczestniczenia w postępowaniu administracyjnym. Miał więc możliwość zgłaszania wniosków dowodowych dla wykazania zasadności podnoszonych twierdzeń, z której to możliwości nie skorzystał. Tym samym uznać należy, że na obecnym etapie postępowania nie może skutecznie przerzucać na organ całej odpowiedzialności za brak ustaleń potwierdzających zasadność złożonego wniosku. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając, że organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). D. R. wniósł od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparł na zarzutach naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 145 §1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez jego błędne niezastosowanie i nieuwzględnienie skargi, pomimo naruszenia przez organ wydający zaskarżoną decyzję przepisów postępowania w zakresie w istotny sposób wpływającym na wynik sprawy, w szczególności wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 7, art. 77 §1, art. 107 §3 kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 14 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926); 2) art. 141 §4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do stanowiska wyrażonego w pismach skarżącego i jego pełnomocnika; 3) art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na oddaleniu skargi, pomimo, że zachodziły podstawy do jej uwzględnienia. Na tych podstawach wnosił o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Jednocześnie oświadczono, że koszty pomocy prawnej z urzędu w całości nie zostały opłacone. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 §2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zarzut naruszenia art. 145 §1 pkt 1 lit. c i art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7, art. 77 §1, art. 107 §3 kodeksu postępowania administracyjnego oraz w związku z art. 14 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tj. Dz. U. z 2002 r. Nr 101 poz. 926 ze zm.) nie jest zasadny. Przedmiotem regulacji art. 14 ustawy o ochronie danych osobowych nie jest hipotetyczny stan faktyczny, którego ustalenie daje podstawy do zastosowania określonych środków prawnych w formie decyzji przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych. Przedmiotem art. 14 tej ustawy są prawa przyznane Generalnemu Inspektorowi, zastępcy Generalnego Inspektora lub upoważnionym przez niego inspektorom w celu wykonywania zadań określonych w art. 12 pkt 1 i 2. W zaskarżonym wyroku Sąd wskazał na ustalenia stanu faktycznego w wyniku podjętych czynności. Ustalono, że L. M. Sp. z o.o. udostępniła kopię świadectwa pracy D. R. wyłącznie Sądowi Okręgowemu. Ten ustalony stan faktyczny przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie został podważony przez zarzut nierozpoznania sprawy na podstawie akt sprawy. Postawiony zarzut nieustalenia, że świadectwo pracy zostało udostępnione osobie nieupoważnionej nie jest zasadny. Przedmiotem postępowania Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych było ustalenie udostępnienia danych osobowych przez L. M. Sp. z o.o. W tym zakresie organ przeprowadził rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy w postępowaniu administracyjnym. Należy podkreślić, że Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych nie jest uprawniony do rozpoznania sprawy w postępowaniu administracyjnym, na podstawie art. 51 ustawy o ochronie danych osobowych, który reguluje odpowiedzialność karną za czyn określony w tym przepisie prawa. Na drodze administracyjnej Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych może stosować nakazy w razie naruszenia obowiązków zabezpieczenia zbioru danych. W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. Do rozpoznania wniosku o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.