II SAB/Wa 187/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K. na bezczynność Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego w przedmiocie rozpatrzenia wniosków z dnia 13 i 26 kwietnia 2010 r. o udostępnienie informacji publicznej postanawia: -odrzucić skargę- W. K. pismami z dnia 13 i 26 kwietnia 2010 r. skierował drogą elektroniczną do Urzędu Transportu Kolejowego wniosek o udostępnienie informacji publicznej odnośnie rozpatrywania wniosku [...] o wydanie świadectwa dopuszczenia do eksploatacji systemu ograniczenia prędkości jako podstawowego środka prowadzenia ruchu. Organ pismem z dnia 12 maja 2010 r. udzielił skarżącemu wnioskowanej informacji publicznej. Następnie W. K. w dniu 24 maja 2010 r. złożył za pośrednictwem Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność tego organu w przedmiocie rozpatrzenia wniosków z dnia 13 i 26 kwietnia 2010 r. o udostępnienie informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania w związku z udostępnieniem skarżącemu żądanej informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 220 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako "ppsa") sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata sądowa. Opłatą sądową jest między innymi wpis od skargi (art. 212 § 1 ppsa). Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu (art. 220 § 3 ppsa). Realizując powyższy przepis, zarządzeniem z dnia 16 lipca 2010 r. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 złotych, stosownie do § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Skarżący otrzymał wezwanie do uiszczenia wpisu w dniu 21 lipca 2010 r. Wobec tego termin do jego uiszczenia upływał z dniem 28 lipca 2010 r. Skarżący mimo prawidłowego pouczenia o skutkach niewykonania zarządzenia oraz upływu wyznaczonego terminu wpisu nie uiścił natomiast pismem z dnia 22 lipca 2010 r. cofnął swoją skargę. Zgodnie z art. 60 ppsa skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W przypadku skutecznego cofnięcia skargi postępowania sądowe ulega umorzeniu (art. 161 § 1 pkt 1 ppsa). W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie zachodzi, bowiem Sąd uznał cofnięcie skargi za niedopuszczalne, ponieważ zmierzałoby ono do obejścia przepisów dotyczących uiszczenia wpisu od skargi. Jednocześnie Sąd wyjaśnia, że stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 ppsa, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w przypadku, gdy skarżący skutecznie cofnął skargę. Podkreślić jednak trzeba, że umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy zostało ono prawidłowo i skutecznie wszczęte, co oznacza, że nie istnieją przeszkody formalne do merytorycznego rozpoznania skargi oraz gdy wystąpi jedna z przesłanek umorzenia postępowania wyczerpująco wymienionych w przepisie art. 161 § 1 pkt 1-3 ppsa. Wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego następuje zaś w momencie skutecznego wniesienia skargi, która nie jest dotknięta brakami uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu (formalnymi, brakiem wpisu). Skarga dotknięta takimi brakami podlega odrzuceniu i nie wywołuje skutku w postaci wszczęcia postępowania. Niedopuszczalne jest zatem umorzenie postępowania zainicjowanego taką skargą. Wobec powyższego w rozpoznawanej sprawie zasadne jest odrzucenie skargi, a nie umorzenie postępowania, skoro skarga nie została opłacona. W tych okolicznościach, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – na podstawie art. 220 § 3 ppsa, postanowił jak w sentencji.