I SA/Po 364/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karol Pawlicki (spr.) Sędziowie NSA Jerzy Małecki WSA Roman Wiatrowski Protokolant st. sekr. sąd. Kamila Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi D.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności strony za zaległości podatkowe Spółki w podatku od towarów i usług za miesiące lipiec, sierpień i wrzesień 2003 r. oraz kosztów egzekucyjnych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...]r. nr [...] w części dotyczącej orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności D.K. za zaległości Spółki "A" z tytułu podatku od towarów i usług w zakresie kwoty zaległości z tytułu dodatkowego zobowiązania podatkowego za miesiąc lipiec 2003r. wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi, za miesiąc sierpień 2003r. wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi oraz za miesiąc wrzesień 2003r. wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi; II. w pozostałej części skargę oddala; III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę [...]zł tytułem zwrotu kosztów sądowych; IV. stwierdza, że decyzje wymienione w punkcie pierwszym nie podlegają wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku. /-/R. Wiatrowski /-/K. Pawlicki /-/J. Małecki Postanowieniem z dnia 8 listopada 2007 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. W. wszczął wobec D. K. postępowanie podatkowe w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki z o.o. "X" w podatku od towarów i usług za marzec 2002 r., maj 2002 r., czerwiec 2002 r., grudzień 2002 r., lipiec 2003 r., sierpień 2003 r. i wrzesień 2003 r. Decyzją z dnia 31 stycznia 2008 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. W. orzekł o solidarnej odpowiedzialności D. K. za zaległości spółki z tytułu podatku od towarów i usług za lipiec 2003 r., sierpień 2003 r., wrzesień 2003 r. Dyrektor Izby Skarbowej w P., na skutek wniesionego odwołania, decyzją z dnia 20 maja 2008 r. uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. W. decyzją z dnia 17 lipca 2008 r. umorzył wszczęte postępowanie w zakresie odpowiedzialności D.K. za zobowiązania podatkowe Spółki z o.o. X za marzec 2002 r., maj 2002 r. i czerwiec 2002 r. Decyzją z dnia 26 września 2008 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. W. umorzył postępowanie także w części dotyczącej odpowiedzialności D. K. jako członka zarządu za zaległości Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2002 r. Decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 107 § 1, § 2 pkt 2, art. 108 § 1, art. 116 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 z późn. zm.). Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. W. orzekł o solidarnej odpowiedzialności D. K. - Prezesa Spółki z o.o. "X" za jej zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za lipiec i sierpień 2003 r. oraz dodatkowe zobowiązanie za lipiec, sierpień i wrzesień 2003 r. w łącznej wysokości [...] wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie [...] i kosztami egzekucyjnymi w wysokości [...]. Od powyższego rozstrzygnięcia zobowiązany wniósł odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w P., żądając uchylenia decyzji w całości i przekazania sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Odwołujący zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę do wydania decyzji oraz rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia. Zaznaczył, że istotnym w sprawie jest fakt marginalizowany dotychczas przez organ instancji, a bardzo istotny, dotyczący braku rozstrzygnięcia zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. W. z dnia 2 listopada 2006 r. nr [...], na mocy którego umorzone zostało postępowanie egzekucyjne wobec spółki odwołującego. Wskazał przy tym, że postępowanie egzekucyjne prowadzone było z rażącym naruszeniem prawa, gdyż ani Spółka ani żaden z jej przedstawicieli nie brał w nim udziału, a czynności egzekucyjne prowadzone przez dział egzekucyjny były wykonywane na terenie dawnej siedziby Spółki pomimo, że organ pierwszej instancji, w tym okresie wszelką korespondencję kierował na adres wskazany przez Spółkę pomimo wiedzy, że Spółka z o.o. "X" zmieniła siedzibę. Nie do przyjęcia, w przekonaniu odwołującego, jest działanie organu, którego niektóre działy przesyłały i przesyłają korespondencję właściwie, a inne w dalszym ciągu kierują ją na adres stary, a jeszcze inne przesyłają w sposób uniemożliwiający jej podjęcie, gdyż na przykład kierują ją na adres udziałowca wskazując w tytule adresata - "X" Spółka z o.o. ul. W. nr 2 B., gm. Ł. nie zważając, że udziałowiec ten, nie będąc członkiem zarządu ani nie posiadając uprawnienia do reprezentowania Spółki, nie może jej odebrać. W ocenie odwołującego nietrafny jest pogląd organu, który dokonuje nadinterpretacji treści art. 116 Ordynacji podatkowej. Odwołujący wykazał przed organem I instancji, że z chwilą jego tymczasowego aresztowania złożył wniosek o ogłoszenie upadłości wraz z układem. Sporna decyzja wymiarowa w oparciu, o którą organ upatruje odpowiedzialności in solidum odwołującego stała się prawomocna po terminie, w którym został zgłoszony wniosek do sądu gospodarczego. Dyrektor Izby Skarbowej w P. decyzją z dnia [...] na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 107 i art. 116 Ordynacji podatkowej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. Uzasadniając stanowisko organ wskazał, że organem uprawnionym do reprezentowania Spółki w latach 2003 - 2005 (okres, w którym upłynęły terminy płatności zobowiązań Spółki w podatku od towarów i usług za lipiec 2003 r. - termin płatności 25.08.2003 r. i sierpień 2003 r. - termin płatności 25.09.2003 r. oraz dodatkowych zobowiązań podatkowych za miesiące lipiec 2003r., sierpień 2003r. i wrzesień 2003r.- terminy płatności 04.07.2005r.) był jednoosobowy zarząd w osobie D. K. pełniącego funkcję prezesa zarządu. Organ wyjaśnił, że w dniu 2 czerwca 2005 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P. wydał decyzję, w której określił Spółce z o.o. "X" zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące lipiec 2003 r. w wysokości [...] i sierpień 2003 r. w wysokości [...] oraz ustalił dodatkowe zobowiązania podatkowe w tym podatku za miesiące lipiec 2003 r. w wysokości [...], sierpień 2003r. w wysokości [...] i wrzesień 2003 r. w wysokości [...]. Powyższe orzeczenie zostało utrzymane w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 22 lutego 2006 r. Następnie wyrokiem z dnia 21 listopada 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę wniesioną przez Spółkę na w/w decyzję organu odwoławczego. Spółka nie uregulowała jednak powyższych należności Skarbu Państwa. W celu dochodzenia w/w należności Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. W. wystawił tytuły wykonawcze nr [...], [...], [...], [...], [...]. W trakcie postępowania ustalono, że choć Spółka widnieje w systemie POLTAX jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży hurtowej paliw stałych oraz produktów pochodnych, to jednak od września 2005 r. nie składa żadnych deklaracji podatkowych, a od trzech lat nie prowadzi działalności na terenie N. S.. Nie posiada także żadnych ruchomości i nieruchomości podlegających zajęciu. Zastosowany środek egzekucyjny w postaci zajęcia rachunku bankowego dłużnika w Banku [...] S.A. nie przyniósł rezultatu, gdyż na koncie brak było środków pieniężnych. Prezes zarządu Spółki D. K. złożył w dniu 26 czerwca 2007r. w Urzędzie Skarbowym pismo, w którym wskazał majątek Spółki w postaci jej wierzytelności w kwocie [...] należne od "Y" S.A. z siedzibą w P., ul. D. 461 oraz wierzytelności wynikających z dwóch weksli potwierdzonych notarialnie. W trakcie podjętych czynności mających na celu zajęcie powyższej wierzytelności ustalono, że spółka "Y" S.A. ostatnie dokumenty wymiarowe złożyła w Urzędzie Skarbowym P. – J. w 2003 r. i od tego czasu nie wykazuje żadnych obrotów. Ponadto na podstawie dokumentów udostępnionych pracownikom organu egzekucyjnego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. - Ośrodek w K. stwierdzono, że wobec wskazanej spółki akcyjnej była prowadzona przez Komornika Sądowego egzekucja z wniosku "X" spółka z o.o., która okazała się bezskuteczna. Ponadto stwierdzono, że z akt znajdujących się w posiadaniu Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. - Ośrodek w K. wynika, że "X" spółka z o.o. nie przedstawiła kontrolującym weksli oraz aktu notarialnego potwierdzającego istnienie wierzytelności z nich wynikających. Wobec powyższego organ egzekucyjny zwrócił się do D. K. o wskazanie listy dłużników Spółki. W dniu 16 sierpnia 2007r. wpłynęła do Urzędu odpowiedź, w której Prezes Zarządu Spółki poinformował, że posiada dwa weksle na ok. [...] każdy wystawione przez A. S. - właściciela firmy "Z" w Ł., ul. K. 7/2. W trakcie czynności organ egzekucyjny powziął jednak informację, że firma "Z" nie została zarejestrowana jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Jednocześnie na podstawie dokumentów udostępnionych przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. - Ośrodek w K. skonstatowano, że wskazana osoba A. S. nie istnieje, podany jej numer PESEL jest błędny, a dowód osobisty nie jest zarejestrowany w bazie. W toku postępowania ustalono ponadto, że brak jest również możliwości zajęcia wskazanej przez p. K. wierzytelności Spółki w kwocie [...] wynikającej z weksla firmy "A" S.A. Z informacji uzyskanych od Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. wynikało bowiem, że powyższy podmiot nie prowadzi działalności gospodarczej. Na tej podstawie stwierdzono, że postępowanie egzekucyjne przeprowadzone wobec Spółki jest bezskuteczne. W związku z powyższym postanowieniem z dnia 2 listopada 2007r. umorzono postępowanie. Dyrektor Izby Skarbowej w P. za bezzasadne uznał zarzuty odwołania. Z akt sprawy wynika, że postępowanie wszczęte zażaleniem Spółki na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. W.. z dnia 2 listopada 2006r. zostało zakończone przed wydaniem przedmiotowego orzeczenia z dnia 26 września 2008r. Mianowicie postanowieniem z dnia 5 maja 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej w P. umorzył postępowanie w powyższej sprawie. Jak stwierdził w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, zaskarżone postanowienie nie zostało bowiem skutecznie doręczone Spółce. Zamiast na adres siedziby adresata przesłano je bowiem na nieujawniony w Krajowym Rejestrze Sądowym adres, tj. B., ul. W. 2. Nie wprowadzono go więc do obiegu prawnego, w związku z czym nie mogło ono być podstawą zaskarżenia w postępowaniu zażaleniowym. Tym samym organ odwoławczy zobligował Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. W.. do doręczenia przedmiotowego postanowienia, kierując je na aktualny adres siedziby Spółki N. S., ul. .... 2A. Zaznaczono przy tym, że wymienione powyżej postanowienie organu podatkowego drugiej instancji zostało przekazane między innymi do wiadomości D. K.. Odwołujący odebrał je osobiście w dniu 12 maja 2008r., a zatem na długo przed wniesieniem odwołania w niniejszej sprawie. W tej sytuacji w ocenie organu sprzeczny był zarzut, iż organ pierwszej instancji wydał zaskarżoną decyzję przed podjęciem rozstrzygnięcia w przedmiocie zażalenia na postanowienie o bezskuteczności egzekucji. Organ podkreślił, że zgodnie z dyspozycją Dyrektora Izby Skarbowej w P. Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. W.. doręczył Spółce 18 września 2008r. postanowienie z dnia 2 listopada 2006r. pod właściwym adresem. Na powyższe postanowienie, po jego skutecznym doręczeniu, Spółka nie wniosła zażalenia. Organ zwrócił także uwagę na wynikający z akt sprawy fakt, że Spółka figuruje pod adresem: N. S., ul. .... 2A. Wprawdzie pismem z dnia 30 marca 2005r. D. K. poinformował Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. W.., że "X" Spółka z o.o. zmieniła siedzibę na zakwestionowany w odwołaniu adres w B. ul. W. 2. Niemniej jednak z Krajowego Rejestru Sądowego oraz dokumentów rejestracyjnych znajdujących się w Urzędzie Skarbowym w O. W.. wynika, że wymieniona jednostka mieści się pod adresem w N. S. ul. ... 2A. Nie bez znaczenia było, że taki adres Spółki wskazywany był w niektórych sprawach także przez Prezesa jej Zarządu D. K. (por. pozew z dnia 19 kwietnia 2007r. - karty nr 110-111 oraz umowa przelewu wierzytelności). Organ zwrócił uwagę na fakt, że przedmiotem badania organu egzekucyjnego była także możliwość zaspokojenia należności Skarbu Państwa z wskazanych przez D. K. wierzytelności "X" Spółka z o.o. W tej sytuacji zaskakujący był zarzut, że Spółka ani żaden z jej przedstawicieli nie brali udziału w postępowaniu egzekucyjnym. Ponadto organ podkreślił, że skoro zobowiązany nie był pewien, czy Spółka posiada nie wskazane w swoich pismach z dnia 26 czerwca 2007r. i 16 sierpnia 2007r. wierzytelności, mógł i powinien był sam dokonać analizy przedmiotowych dokumentów. Jak ustalono, kopie przekazanych do Komendy Miejskiej Policji w K. akt, w trakcie prowadzenia przez organy podatkowe postępowania w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności Skarżącego za zaległości podatkowe "X" Spółka z o.o., znajdowały się w Urzędzie Kontroli Skarbowej w P. - Oddział w K., o czym Strona posiada wiedzę. Odwołujący miał możliwość wglądu do wskazanych dokumentów, a co za tym idzie samodzielnego ustalenia i wskazania ewentualnego majątku Spółki mogącego służyć zaspokojeniu jej zaległych zobowiązań podatkowych, za które - solidarnie z dłużnikiem głównym - odpowiada obecnie strona. Zgodnie z powołanym art. 116 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, chcąc uwolnić się od odpowiedzialności za przedmiotowe zaległości "X" Spółka z o.o. strona, a nie organ podatkowy, winien był wskazać majątek jednostki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki w znacznej części. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Nie przekonało także organu odwoławczego twierdzenie odwołującego o braku podstaw do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki. Powołane przez stronę okoliczności dotyczące dochodzenia przez jednostkę przed Sądem Okręgowym w K. w sprawie nr [...] odszkodowania od Skarbu Państwa w kwocie [...] plus odsetki ( a także innych postępowań) nie zmieniały faktu, że Spółka zalega z zapłatą podatku od towarów i usług oraz dodatkowego zobowiązania podatkowego za wymienione miesiące 2003r. Podkreślono, że przedmiotowe zobowiązania Spółki z tego tytułu są obecnie bezsporne. Wymieniony powyżej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 listopada 2006 r., oddalający skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] nr [...], utrzymującą w mocy orzeczenie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. nr [...] w przedmiocie określenia Spółce z o.o. "X" zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za miesiące lipiec 2003 r. w wysokości [...] i sierpień 2003 r. w wysokości [...] oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego, w tym podatku za miesiące lipiec 2003 r. w wysokości [...], sierpień 2003 r. w wysokości [...] i wrzesień 2003 r. w wysokości o [...], stał się prawomocny z dniem 22 grudnia 2006 r. W skardze D.K. wniósł o : - uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi orzekającemu do ponownego rozpoznania, - zwolnienie od kosztów postępowania w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił: - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę jego wydania, - rażące naruszenie prawa procesowego i materialnego - art. 116 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w P. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 07 października 2009 r. o sygn. akt I SA/Po 357/09 Sąd zawiesił sprawę na zgodny wniosek stron do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego przedłożonego przez skład zwykły NSA (sygn. akt I FSK 1395/07). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje: Na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Granice rozpoznania skargi przez sąd są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów podatkowych w zaskarżonej sprawie, a z drugiej przez zakaz pogarszania sytuacji prawnej skarżącego (zakaz reformationis in peius). Skarga zasługuje na uwzględnienie w części dotyczącej orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za dodatkowe zobowiązanie podatkowe. Zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca dotyczy przeniesienia odpowiedzialności za dodatkowe zobowiązanie podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością - w tej materii skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, udzielając odpowiedzi na pytanie prawne : Czy w świetle art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.) dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług niezapłacone przez spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością należy uznać za zaległość podatkową w rozumieniu art. 51 i art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, za którą odpowiadają członkowie zarządu tej spółki ? podjął następującą uchwałę: Dodatkowe zobowiązanie podatkowe niezapłacone w terminie płatności przez spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością nie stanowi zaległości podatkowej w rozumieniu art. 116 § 1 w zw. z art. 51 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.), za którą odpowiada członek zarządu takiej spółki ? ( sygn. akt I FPS 2/09 ). W uchwale, która zapadła w dniu 16 listopada 2009r. skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdził, że dodatkowe zobowiązanie podatkowe niezapłacone w terminie płatności przez spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością nie stanowi zaległości podatkowej w rozumieniu art. 116 § 1 w zw. z art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej, za którą odpowiada członek zarządu takiej spółki. Ze względu na wiążący charakter takiej uchwały dla zwykłych, jak i rozszerzonych składów orzekających, obecny skład orzekający w niniejszej sprawie nie może samodzielnie przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego. W rezultacie skład orzekający przyjął, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego który miał wpływ na wynik sprawy i jako taka nie mogła się ostać. Sąd zdecydował więc o wyeliminowaniu jej z obrotu prawnego w części dotyczącej zobowiązania dodatkowego. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, Sąd wskazuje, że są one bezzasadne. Wskazać należy, że stanowią one powtórzenie zarzutów, które zostały zawarte także odwołaniu od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. W.. z dnia 26 września 2008r. Sąd podziela stanowisko organu, że nie można zgodzić się ze skarżącym, że zachodzi w niniejszej sprawie przesłanka egzoneracyjna. Wbrew temu co stwierdzono w skardze, zobowiązany ponosi bowiem winę w niezgłoszeniu prawidłowego wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki. Wprawdzie podczas pobytu w areszcie śledczym D. K. mógł mieć rzeczywiście ograniczone możliwości zgłoszenia wniosku spełniającego wymogi prawa upadłościowego. Niemniej jednak należy zauważyć, że w areszcie przebywał wyłącznie do 29 kwietnia 2006 r. Nic zatem nie stało na przeszkodzie, by po opuszczeniu aresztu skarżący ponownie wystąpił do Sądu Rejonowego z wnioskiem o ogłoszenie upadłości Spółki. W szczególności zaś winien był, jak zauważył organ, podjąć takie działania po uprawomocnieniu się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 listopada 2006r. oddalającego skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] utrzymującą w mocy orzeczenie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. w przedmiocie określenia Spółce z o.o. "X" przedmiotowych zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za lipiec 2003r. i sierpień 2003r. oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego za lipiec 2003r., sierpień 2003r. i wrzesień 2003r., co zaznaczono w zaskarżonej decyzji (karta nr 205 akt administracyjnych). Z akt sprawy nie wynika by wniosek w tym przedmiocie, po dniu 22 marca 2006r. (data złożenia wniosku zgłoszonego, jak zaznaczył skarżący, z ostrożności procesowej) został przez stronę zgłoszony. Należy podkreślić, że przedstawione w przedmiotowej decyzji ustalenia, w tym dotyczące Spółki akcyjnej "Z" oraz A. S., zostały dokonane przez organ egzekucyjny w trakcie postępowania egzekucyjnego przeprowadzonego wobec Spółki. Znalazły one odzwierciedlenie w postanowieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. W.. z dnia 2 listopada 2007r. nr [...] w przedmiocie umorzenia tego postępowania (karty nr 68-69 akt administracyjnych). Skoro zatem skarżący kwestionuje ustalenia bądź działania organu egzekucyjnego winien podnieść powyższe zarzuty w ewentualnym zażaleniu skierowanym przeciwko wymienionemu postanowieniu z dnia 2 listopada 2007r. Jak wynika z akt sprawy (karta nr 195 akt administracyjnych), postanowienie to, po jego prawidłowym doręczeniu Spółce, nie zostało jednak zaskarżone. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w częściach dotyczących orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu spółki z o.o. z tytułu podatku od towarów i usług w zakresie kwoty zaległości z tytułu dodatkowego zobowiązania podatkowego. Z kolei na podstawie art. 151 w/w ustawy oddalono skargę w pozostałej części. Zgodnie z art. 152 ustawy określono, że zaskarżone decyzje nie podlegają wykonaniu w stosownej części. O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 206 powołanej ustawy. /-/R. Wiatrowski /-/K. Pawlicki /-/J. Małecki