II OZ 953/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Wiesław Kisiel po rozpoznaniu w dniu 6 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 sierpnia 2010 r., II SA/Wa 884/10, o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną gazową postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2010 r., II SA/Wa 884/10, odmówił M. P. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...], w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną gazową. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I. instancji wskazał, że skarżący nie przytoczył żadnych okoliczności na poparcie złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący jedynie wyjaśnił, że organy Policji dążą do wykonania zaskarżonej decyzji poprzez kierowane do niego żądania jej wydania, jednakże nie wskazał jaka szkoda, oraz jakie trudne do odwrócenia skutki łączą się z wykonaniem tej decyzji. Z uzasadnienia wniosku nie wynika, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (art.61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2002 r. nr 153, poz.1270 ze zm., dalej "P.p.s.a."). M. P. w zażaleniu na powyższe postanowienie podniósł, że wykonanie zaskarżonej decyzji będzie miało nieodwracalny skutek w postaci kasacji broni lub oddania jej do depozytu. Zdaniem skarżącego nawet oddanie broni do depozytu spowoduje, że Policja odda broń innej osobie, zniszczy ją, lub też sprzeda, co potwierdzają dotychczasowe przypadki praktyki Policji w podobnych sprawach. Z tego względu, nawet po korzystnym dla skarżącego rozstrzygnięciu sprawy przez sąd administracyjny, nie otrzyma on tej samej broni co do jakości i walorów użytkowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art.61 § 3 P.p.s.a.). Z konstrukcji powyższego przepisy wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Powołany przepis ma charakter uznaniowy ("sąd może"). Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z tego przepisu spoczywa na wnioskodawcy. Wskazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wymaga podania okoliczności, z którymi wiąże się szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. W przedmiotowej sprawie analiza wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia potwierdza stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w zaskarżonym postanowieniu, że strona nie uprawdopodobniła w nim przesłanek określonych w art.61 § 3 P.p.s.a. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, nie daje podstaw do pozytywnego dla strony rozstrzygnięcia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego okoliczności wskazane przez skarżącego w zażaleniu, nawet gdyby zostały podniesione we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Jeżeli broń nie zostanie zbyta w terminie 30 dni, należy ją złożyć wraz z amunicją do depozytu właściwego organu Policji (art.22 ust.3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, tj. Dz.U. z 2004 r., nr 52, poz.525 ze zm.). Wykonanie powyższego obowiązku, według skarżącego, może doprowadzić do zniszczenia broni. Szczegółowe zasady deponowania i niszczenia broni i amunicji w depozycie Policji, Żandarmerii Wojskowej lub organu celnego oraz stawki odpłatności za ich przechowywanie w depozycie reguluje wydane z delegacji art.24 ustawy o broni i amunicji rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 czerwca 2004 r. (Dz.U. nr 152, poz.1609). Zgodnie z przepisami rozporządzenia, z czynności przyjęcia do depozytu broni i amunicji jednostka deponująca sporządza protokół, do którego dołącza opinię dotyczącą stanu technicznego broni sporządzoną przez specjalistę z zakresu rusznikarstwa (§ 2 ust.1 rozporządzenia). Broń i amunicję przyjętą do depozytu jednostka deponująca przechowuje w odpowiednio przystosowanym do tego celu pomieszczeniu, na zasadach określonych w przepisach dotyczących szczegółowych zasad i warunków przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (§ 3 rozporządzenia) Ponadto jednostka deponująca jest obowiązana do konserwacji broni i przechowywania jej w sposób zapobiegający pogorszeniu jej stanu technicznego (§ 5 rozporządzenia), a nad wykonaniem tego obowiązku czuwa specjalnie do tego powoływana komisja, o której pracach właściciel broni jest powiadamiany i w których może uczestniczyć (§ 6 rozporządzenia). Kolejnym zabezpieczeniem interesów właściciela broni jest możliwość dostępu do broni czy to w celu okazania osobom zainteresowanym jej nabyciem czy też w celu oceny stanu broni (§ 8 rozporządzenia). W świetle cytowanych wyżej przepisów nie można obaw skarżącego uznać za uzasadnione. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art.184 w zw. z art.197 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.